Αλέξης Τσίπρας: Συνέντευξη Τύπου στο Ζάππειο 31/10/2010

`

ΚΛΙΚ ΕΔΩ

`

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ Κ.Ο. ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑ

ΖΑΠΠΕΙΟ ΜΕΓΑΡΟ

ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΤΗΣ 7ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ 31 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010

`

Π. ΣΚΟΥΡΛΕΤΗΣ: Σας καλωσορίζουμε στη σημερινή μας συνέντευξη. Είμαστε μόλις μία βδομάδα πριν από τις εκλογές τις αυτοδιοικητικές. Θα ξεκινήσουμε με μια σύντομη παρέμβαση του Προέδρου της Κ.Ο. και του Προέδρου του Συνασπισμού του Αλέξη του Τσίπρα και αμέσως μετά θα σας δοθεί όπως πάντα η δυνατότητα να κάνετε τις ερωτήσεις σας.

Το λόγο έχει ο Αλέξης ο Τσίπρας.

Α. ΤΣΙΠΡΑΣ: Σε μια βδομάδα από σήμερα οι πολίτες σε κάθε γωνία της χώρας έχουν την ιστορική ευκαιρία με την ψήφο τους, να αποδοκιμάσουν το μνημόνιο της χρεοκοπίας και να στείλουν ισχυρό μήνυμα αποτροπής αυτής της καταστροφικής πορείας για το λαό και τους εργαζόμενους.

Είναι μια μοναδική ευκαιρία. Είναι μια ευκαιρία που δεν πρέπει να πάει χαμένη. Ο καθένας και η καθεμιά από εμάς έχει έστω και για μια μέρα, τη μέρα της κάλπης, τη δύναμη στα χέρια του. Η ψήφος μας έχει δύναμη. Ας μην την υποτιμήσουμε, ας μην τη χαραμίσουμε. Μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά. Μπορεί να επιδράσει όχι μόνο για να αποτρέψει την προδιαγεγραμμένη νέα εκτέλεση της κοινωνίας, με νέα σκληρά και άδικα μέτρα από την επόμενη κιόλας των εκλογών, αλλά μπορεί και να ανοίξει δρόμους ελπίδας, εναλλακτικούς δρόμους, δρόμους για προοδευτικές εξελίξεις.

Εμείς ως χώρος της Ριζοσπαστικής και Ανανεωτικής Αριστεράς, απ’ την πρώτη στιγμή κατανοήσαμε και συνειδητοποιήσαμε τη μεγάλη ευκαιρία των εκλογών της 7ης Νοεμβρίου και θέσαμε στον ελληνικό λαό το κρίσιμο διακύβευμα, το κυρίαρχο δίλημμα. Και το κυρίαρχο δίλημμα είναι, ανοχή στο μνημόνιο ή καταδίκη στο μνημόνιο της υποτέλειας και της χρεοκοπίας.

Τη στιγμή που αρκετοί από δεξιά και από αριστερά προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι οι Έλληνες τη στιγμή που καίγεται το σπίτι τους, θα ασχοληθούν με τις πλάκες του πεζοδρομίου της αυλής τους, σήμερα όλοι αυτοί είναι έκθετοι. Περισσότερο έκθετους απ’ όλους όμως είναι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, που πανικόβλητος απ’ την έκταση της λαϊκής απελπισίας, δυο βδομάδες πριν τις εκλογές αλλάζει ρότα, αποδέχεται το πολιτικό διακύβευμα των εκλογών και καταφεύγει σε κενούς περιεχομένου εκβιασμούς για πρόωρες εκλογές.

Αφού διαπιστώνει ότι μέρα με τη μέρα χάνεται κάθε δημοκρατική νομιμοποίηση στο καταστροφικό για την κοινωνία έργο εφαρμογής του μνημονίου, προσπαθεί να μετατρέψει τη δημοκρατία από αγαθό σε φόβητρο και την έκφραση του φρονήματος των πολιτών σε όχημα εκφοβισμού τους.

Εμείς καλούμε τους πολίτες να σηκώσουν το γάντι αυτής της πρόκλησης. Η χώρα δεν κινδυνεύει από τη δημοκρατία και απ’ την ελεύθερη έκφραση της βούλησης των πολιτών. Η χώρα αν κινδυνεύει, κινδυνεύει από το μνημόνιο που μας οδηγεί στη χρεοκοπία και στην καταστροφή. Η χώρα κινδυνεύει απ’ αυτούς που εμφανίζονται ως σωτήρες της. Η χώρα κινδυνεύει από την οικονομική της εξάρτηση από τους δανειστές της και απ’ την τρόικα, που όπως και οι ίδιοι πλέον ομολογούν, στόχο δεν έχουν τη σωτηρία της ελληνικής οικονομίας. Το λένε και οι ίδιοι. Άλλωστε μπήκαμε στο μνημόνιο με 110% του ΑΕΠ χρέος και θα βγούμε – εάν βγούμε – στο τέλος της τριετίας, με χρέος 150% του ΑΕΠ.

Ο στόχος τους δεν είναι η σωτηρία της οικονομίας. Ο στόχος τους είναι η βίαια αναδιανομή του πλούτου, η διάλυση του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών σχέσεων, η εξασφάλιση όχι μόνο των χρημάτων που μας δανείζουν, αλλά και μας ξέφρενης κερδοφορίας απομυζώντας το δημόσιο πλούτο και το ανθρώπινο δυναμικό της πατρίδας μας.

Μόνη σωτηρία για τo λαό, μόνη σωτηρία για τη χώρα, είναι η απεμπλοκή μας απ’ το μνημόνιο της καταστροφής. Μόνη ελπίδα για την κοινωνία είναι η άμεση αμφισβήτηση, η μη νομιμοποίηση αυτής της πολιτικής, τόσο στην κάλπη μεθαύριο, όσο και στους δρόμους απ’ τους αγώνες του λαού μας.

Και αυτή η αμφισβήτηση δεν αφορά μονάχα τη χώρα μας, αφορά ολόκληρη την Ευρώπη. (περισσότερα…)

Advertisements

Είμαστε πολλοί-Είναι λίγοι

`

Tns Νάντιαs Βαλαβάνn *

(Από Εφημ. δρόμος ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ 30/10)

Διαβάζoντας κείμενα των τελευταίων ημερών, τρία Αποσπάσματα απ’ αυτά μου φάνηκαν περιβλημένα με χαρακτήρα motto – σε ό, τι διακυβεύεται σήμερα.

Το πρώτο ανήκει στον Ιταλό φιλόσοφο Νορμπέρτο Μπόμπιο, από ομιλία του 1955: Σε φοιτητές που, υποστηρίζοντας την ευρωπαϊκή Αντίσταση, αμφισβητούσαν την αναγκαιότητα της ((αδελφοκτόνας») ιταλικής.

Το δεύτερο είναι από άρθρο του Ταρίκ Αλί με τίτλο «Γιατί δεν ξεσηκωνόμαστε σαν τους Γάλλους;» (Cuardian, 19/1012010). Το άρθρο κλείνει με αναφορά στο ποίημα «Η μάσκα της αναρχίας» (1832) του Σέλεϊ, γραμμένο για τη «σφαγή του Πέτερλου» (1819). Τότε ο στρατός είχε χτυπήσει ειρηνική συγκέντρωση 80.000 εργατών κι εργατριών στο Μάντσεστερ, αφήνοντας πίσω του 16 νεκρούς και 700 τραυματίες: Στο κλίμα πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης και μαζικής ανεργίας με το τέλος των ναπολεόντειων πολέμων, απαιτούσαν μεταρρυθμίσεις στο πολιτικό σύστημα υπέρ των «κάτω». Στο ποίημα η αναρχία ταυτίζεται με «το Θεό, τον Βασιλιά, τον Νόμο».

Το τρίτο, από συνέντευξη του Αλέκου Αλαβάνου (Εποχή, 24/10/2010).

Παραθέτω τα αποσπάσματα: «Η ιστορία είναι ένα πυκνό και δύσβατο δάσος όπου μερικές φορά; δεν υπάρχει παρά μόνο ένα μικρό μονοπάτι που να οδηγεί στον ανοιχτό ορίζοντα. Στις κρίσιμες στιγμές μας θέτει μπροστά σε σκληρές εναλλακτικές επιλογές. Ή από δω ή από κει.» (Μπόμπιο).

«(Στη Γαλλία) τι θεσπέσιο θέαμα: μαθητές να διαδηλώνουν υπέρ των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων των ηλικιωμένων!» (Αλί).

«Μπορεί σε μερικούς να φαινόμαστε τρελοί. .. πιστεύω, όμως, ότι πρέπει να είμαστε τρελοί, αν αφήσουμε τη φαντασία μας να συναντήσει τις απωθημένες επιθυμίες της κοινωνίας. (Αλαβάνος)

ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του. Τα δικά μου:

Όταν η ιστορία «συμπυκνώνεται» τόσο ώστε να αποκτάς αίσθησή της στην καθημερινή ζωή και στην «ατομική» σφαίρα, δε χρειάζεται να χτυπήσουν άλλες καμπάνες για να συνειδητοποιήσεις ότι πρέπει να πάρεις θέση: Σε ό, τι γίνεται γύρω σου και με ό, τι υλικό υπάρχει διαθέσιμο, ανεξάρτητα από (κι ίσως ένα παραπάνω και λόγω) ό,τι λάθη έχουν γίνει.

Η πάλη «δι’ αντιπροσώπων» είναι χλομό υποκατάστατο της κοινωνικής δυναμικής που πυροδοτεί η πραγματική κίνηση των αvθρώπων (κι όχι οι δημοσκοπικές αποτυπώσεις στάσεών τους.)

Οι μεγαλύτεροι που αποσύρθηκαν σπίτι μέσα απ’ τις περιπέτειες των τριών τελευταίων δεκαετιών και οι νεώτεροι που έμαθαν να μην πιστεύουν σε τίποτα, ούτε στην ίδια τους τη δύναμη, καλούνται να πάρουν την υπόθεσή τους στα χέρια τους. Μικρότερους και μεγαλύτερους, μας δίνουν ελπίδα οι αναλαμπές των τελευταίων χρόνων.

Ακόμα κι αν, όπως στο ποίημα του Σέλεϊ, η ανθρωποποιημένη Ελπίδα εμφανίζεται σαν ένα κορίτσι που μοιάζει πολύ με την Απελπισία.

Ακόμα κι αν μας παίρνουν για τρελούς. προκειμένου να γίνει δυνατό, συναντώντας τις «απωθημένες επιθυμίες της κοινωνίας, να βρεθεί το «μονοπάτι που οδηγεί στον ανοιχτό ορίζοντα».

Ή, σύμφωνα με το ποίημα του Σέλεϊ: «Οσοι ανείπωτα πονάτε / βλέποντας τη χαμένη σας πατρίδα / να την πουλάνε, να την αγοράζουν / για το χρυσάφι, για το αίμα … / εγερθείτε … / Είστε πολλοί-είναι λίγοι.»

*Η Νάντια Βαλαβάνη είναι υποψήφια

αντιπεριφερειάρχης Νοτίων της Ελεύθερης Αττικής.

Ο Α.ΑΛΑΒΑΝΟΣ ΜΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ Ρ/Σ ΑΝΤ1 ΤΑΡΑΖΕΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ

`

ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΣΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ ΟΙ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΓΕΝΙΕΣ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ «ΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, ΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ, ΜΕ ΤΟ ΠΑΣΟΚ, ΜΕ ΤΗ ΝΔ, ΜΕ ΤΟ ΚΚΕ, ΜΕ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ κ. ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ»

1.  Πρωινές Διαδρομές αντ1

Αλαβάνος Α. (Υποψ. Περιφερειάρχης Αττικής): «Η Ελλάδα είναι καταδικασμένη με το πρόγραμμα του Δ.Ν.Τ«

2.  Πρωινές Διαδρομές ΑΝΤ1

Αλαβάνος Α. (Υποψ. Περιφερειάρχης Αττικής): «Κράτος εν κράτει το οργανωμένο έγκλημα και οι φασιστικές συμμορίες στην Πλατεία Αγ. Παντελεήμονα και στην Πλ. Αττικής«

Ο Αλέκος Αλαβάνος εφ όλης της ύλης στον ΑΝΤ1, 29 Οκτ. 13:00
Πηγή:ANT1
 

Ο Αλέκος Αλαβάνος, υποψήφιος Περιφερειάρχης Αττικής, με τον συνδυασμό  «Ελεύθερη Αττική», μίλησε στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1 για τα τεκταινόμενα στην πολιτική, ιδιαίτερα στον χώρο της Αριστεράς, ενώ για ακόμη μια φορά επιτέθηκε κατά της κυβέρνησης και του Μνημονίου.

(….)«H παρουσία της Αριστεράς είναι ισχνή, δεν μπορεί να ευαισθητοποιήσει και να συμβαδίσει με τις ανάγκες της κοινωνίας.

Επίσης, ο κ. Αλαβάνος αναφέρθηκε και στο επεισόδιο στον Άγιο Παντελεήμονα, και την επίθεση εναντίον του, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης που αντιμετωπίζει η χώρα μας.

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:

Δημ/φος: Είναι όμως και πολυκερματισμένη η αριστερά και αυτό συνιστά ένα δομικό πρόβλημα,  έτσι και αλλοιώς για την απήχηση του πολιτικού της λόγου.

Αλαβάνος:  Κυτάχτε να δείτε. Αυτό είναι και κακό και καλό. Εάν δούμε το πολιτικό σκηνικό όπως είναι και πούμε ότι θέλουμε και τα εγγόνια και τα δισεγγονα μας να ζήσουνε με την οικογένεια Παπανδρέου με την οικογένεια Καραμανλή, με το ΠΑΣΟΚ, με τη ΝΔ με το ΚΚΕ, με το ΣΥΡΙΖΑ και με τον κ. Καρατζαφέρη, τότε έχετε απόλυτο δίκιο.

Εάν δούμε ότι μέσα στην αριστερά όμως, όπως και στους άλλους πολιτικούς χώρους αναπτύσσονται πρωτοβουλίες για να διαμορφωθεί αυτό το νέο πολιτικό σκηνικό που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας θα έλεγα ότι είναι καλό αυτό αυτό το πράγμα.

Έχουμε κάνει ένα πολύ μεγάλο λάθος, έχουμε βάλει τον εαυτό μας στη γωνία στο εδώλιο του κατηγορουμένου και θεωρούμε ότι έχουμε έναν πανίσχυρο αντίπαλο. Μία κυβέρνηση έπρεπε όχι το Μάϊο, έπρεπε από τον Οκτώβρη και τον Νοέμβρη να εγκαλέσει την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα γιατί στην υπόθεση με τα spreads και την τεράστια άνοδο των επιτοκίων που πληρώνουν στην Ελλάδα, ξεκίνησε από μία τοποθέτηση του κ. Τρυσσέ Διοικητή της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας, ότι «τα Ελληνικά ομόλογα δεν έχουν καμμιά αξιοπιστία και δεν μπορούν να θεωρούνται ως εγγυήσεις». Είχαμε δηλαδή τη δυνατότητα να πάρουμε εντελώς άλλο δρόμο και να μην έχουμε αυτό το δρόμο και να μην έχουμε αυτό το τίμημα».

Δεύτερον να σας ρωτήσω : Η Ιρλανδία,η οποία δεν είναι πρότυπο για μένα, έχει 32% έλλειμμα σήμερα. ΓΙΑΤΙ δεν πάει στο ΔΝΤ; Η Ισπανία αντίστοιχα, η Ιταλία έχει χρέος μεγαλύτερο από εμάς ως ποσοστό του ΑΕΠ; Για ποιο λόγο;….

Δημ/φος: …Γιατί προφανώς αυτές οι χώρες μπορούν να πληρώσουν μισθούς και συντάξεις. Εμείς μπορούμε;

Αλαβάνος: Φυσικά και εμείς μπορούμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις….

Δημ/φος: ..Αυτό που έλεγε ο Παπανδρέου . «Παιδιά δεν είχα άλλη λύση διότι τα spreads ήταν ψηλά και θα κατέβαζα ρολά στα δημόσια ταμεία»…

Αλαβάνος : Κυτάξτε να δείτε. Αυτό το λέει ο Παπανδρέου. Αν δείτε όμως τι λέει ο Γκρουγκμαν, ο Ρουμπινί καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Ν. Υόρκης, λέει ότι η Ελλάδα είναι καταδικασμένη. Ότι με αυτό το πρόγραμμα του ΔΝΤ η οικονομία οδηγείται στο πάγωμα, το πρόβλημα το δημοσιονομικό οξύνεται, και η Ελλάδα είναι μέσα σε ένα φαύλο κύκλο. Μπορούμε να ακολουθήσουμε άλλο δρόμο. Αυτό να καταλάβουμε είναι νόμιμος. Στο Διεθνές δίκαιο υπάρχει η έννοια του μη νομίμου δανείου.

Αγ. Παντελεήμονας

Επίσης, ο κ. Αλαβάνος αναφέρθηκε και στο επεισόδιο στον Άγιο Παντελεήμονα, και την επίθεση εναντίον του, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης που αντιμετωπίζει η χώρα μας.

Αλαβάνος :«Δεν μπορεί σε μία χώρα, σε μία πόλη η οποία είναι πρωτεύουσα χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης να υπάρχουν δύο πλατείες αυτή τη στιγμή και 15 μεθαύριο, αν δεν κάνουμε κάτι, η Πλατεία Αγ. Παντελεήμονα και η Πλ. Αττικής, όπου υπάρχει κράτος εν κράτει, το οργανωμένο έγκλημα μαζί με φασιστικές συμμορίες.

Αυτό στο στοιχείο προσπαθήσαμε να αναδείξουμε , και πιστεύω ότι αυτό το στοιχείο αναδείχθηκε. Θάθελα να πιστεύω ότι η κυβέρνηση θα κινηθεί δεν δείχνει τίποτε να κινείται …

Δημ/φος: …Την περιμένατε την επίθεση;

Αλαβάνος: ..Την επίθεση; Ήταν μέσα στα σενάρια τα οποία μπορούσαμε να συναντήσουμε και ενδεχομένως ακόμα χειρότερα. Αλλά εμείς ως ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΤΤΙΚΗ δεν σφυρίζουμε αδιάφορα, ούτε στρίβουμε μακρυά από τα προβλήματα. Πάμε εκεί που είναι το πρόβλημα και το αναδείχνουμε.

Πρώτο είναι αυτό. Δεύτερο αναφέρετε κάτι. Είναι μια περιοχή η οποία είναι βουλιαγμένη στην αθλιότητα και στη δυστυχία, και με τους μετανάστες και με τους Έλληνες που μένουν εκεί, και είναι λάθος να παίρνουμε τη μία ή την άλλη θέση. Ποιό είναι το όλο πρόβλημα; Ότι σήμερα η Ελλάδα έχει γίνει ο μοναδικός δρόμος εισόδου προσφύγων και μεταναστών μέσα στην ΕΕ.  Το  90% των προσφύγων και μεταναστών που πάνε στις χώρες της Ε. Ένωσης έρχονται στην Ελλάδα. Είναι δυσβάσταχτο. Και ένα μεγάλο μέρος καταλήγουν καταλήγουν στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας.

Βγαίνει, πριν από πέντε μέρες και δεν το σχολιάζει κανείς, ο ειδικός εισηφγής του ΟΗΕ, ο κ. Νόβακ ο οποίος έχει πάει και στον Αγ. Παντελεήμονα, δεν πέρασε από την Πλατεία, πήγε στο αστυνιομικό τμήμα, κλπ και λέει ότι «δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση». Η Ελλάδα πρέπει να ζητήσει ένα πράγμα από την Ευρωπασϊκή Ένωση: να αλλάξει ο κανονισμός που λέγεται Δουβλίνο 2, δλδ που εξαναγκάζει πρόσφυγες και μετανάστες να μένουν στη χώρα εισόδου, και δεν τους επιτρέπεται να φύγουν σε άλλες χώρες.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ-ΣΟΚ ΔΗΜΑΡΑ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ 105,5

“Ψάρεμα στα θολά νερά”, του δήθεν αντιμνημονιακού.

Καμμιά συγκεκριμένη κουβέντα, τι θα κάνει με τους τροϊκανούς και το μνημόνιο,

δλδ για την “ΤΑΜΠΑΚΙΕΡΑ”…

Άφθονες όμως κραυγές και οργή..

`

`Τι ρεζίλεμα αποφύγαμε, …Θεέ μου;

`

…ΚΑΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ «ΤΥΠΟ» ΚΑΠΟΙΟΙ, ΠΡΟΣΦΑΤΑ,

ΒΟΛΙΔΟΣΚΟΠΟΥΣΑΝ ΓΙΑ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗ;

ΚΑΙ ΑΝ ΑΡΝΙΟΜΑΣΤΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ,

ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΔΙΑΣΠΑΣΤΕΣ!

*γ..@&@+!~§γ..¦@?<!/;*μ..&@+!~§¦@?<!/;;

`

Ακούστε το προσεκτικά  ιδίως από 12′  λεπτό,  έως τέλος .



`


`



Για ένα παρατεταμένο κοινωνικό «αντάρτικο»

29/10/2010

`
Του Γάλλου κοινωνιολόγου Φιλίπ Κορκύφ 

(μέλους του ΝΡΑ, με αφορμή το κίνημα εναντίον της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης)

Από Αριστερό Βήμα
`
ντιμέτωπο με τον απολυταρχισμό της πολιτικής επιστράτευσης και των ειδικών αστυνομικών δυνάμεων, το γαλλικό κοινωνικό κίνημα εναντίον της αντιδραστικής μεταρρύθμισης Σαρκοζί, το οποίο παρακολουθεί με ενδιαφέρον και ελπίδα ολόκληρη η προοδευτική Ευρώπη, μπαίνει σε μια νέα, δύσκολη φάση μετά την αναμενόμενη επικύρωση του σχετικού νόμου από Βουλή και Γερουσία, την Τετάρτη. Σ’ αυτό το φόντο, αναπτύσσονται έντονες ζυμώσεις στους κόλπους της κοινωνικής και πολιτικής Αριστεράς για την επόμενη μέρα. Μια από τις πολλές, ενδιαφέρουσες απόψεις που κατατέθηκαν ήταν εκείνη του Φιλίπ Κορκόφ, κοινωνιολόγου και μέλους του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος (ΝΡΑ), ο οποίος συνοψίζει ως εξής την κεντρική του ιδέα: «Αντί να εγκλωβιστούμε στο ‘όλα ή τίποτα’, γενική απεργία ή φθορά του κινήματος, ας ακολουθήσουμε το δρόμο ενός κινήματος μακράς διαρκείας, πολύμορφου και μετωπικού». 

Ο αρθογράφος στην ιστοσελίδα του ΝΡΑ ξεκινά από την εκτίμηση ότι «επί του παρόντος, οι ανανεούμενες απεργίες βρίσκουν μια ορισμένη απήχηση, αλλά δεν εξελίσσονται σε κύμα με τάση γενίκευσης… Το επίπεδο των συγκλίσεων και της ριζοσπαστικοποίησης στο πλαίσιο των διασυνδικαλιστικών συνελεύσεων δεν αφήνει πολλά περιθώρια ελπίδας για μια γενική απεργία που θα εξαπλωθεί σε πανεθνική κλίμακα». Παρόλα αυτά, ο Φιλίπ Κορκόφ θεωρεί ότι κάθε άλλο παρά αναπότρεπτο είναι να φυλλοροήσει και να ηττηθεί το κίνημα μετά τις διακοπές των Αγίων Πάντων. «Γιατί ο δυναμισμός και ο ενθουσιασμός, η χαρά της υπεράσπισης της προσωπικής αξιοπρέπειας λέγοντας ‘όχι’, όπως και η απόλαυση της συνεύρεσης,

της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης (αυτό το «εγώ, η πάλη των τάξεων»- je lutte des classes- όπου σμίγουν αξεδιάλυτα το εγώ και το εμείς!) είναι ακόμη εδώ, και μάλιστα ενισχύονται με την κάθοδο των λυκείων στις διαδηλώσεις, στο πνεύμα εκείνης της περίφημης παράφρασης του Ντεκάρτ «εξεγείρομαι, άρα υπάρχω», που έγραφε, ακολουθώντας τον Καμύ, το πανώ των μαθητών στη Νιμ. Επομένως, η βασική πρόκληση είναι να διατηρήσουμε και να αναπτύξουμε περαιτέρω αυτή την ενέργεια, δίνοντας στο κίνημα πιο μακροπρόθεσμο χαρακτήρα, με την αναπόφευκτη συγκατοίκηση του πόλου της σύνεσης με τον πόλο του ριζοσπαστισμού».

Ο ριζοσπάστης κοινωνιολόγος εκτιμά ότι ήδη, στο εξελισσόμενο κοινωνικό κίνημα αναπτύσσονται αυθόρμητα, μέρα με την ημέρα, στοιχεία που του δίνουν ρευστότητα, διάρκεια και πολυμορφία- άλλοι κλάδοι μπαίνουν κι άλλοι βγαίνουν προσωρινά, για να ξαναμπούν στη συνέχεια, αποφασιστικές κορυφώσεις σε ορισμένους κλάδους και χώρους που συντηρούν ένα γενικό επίπεδο εγρήγορσης και αγωνιστικότητας, για να δώσουν τη σκυτάλη σε άλλους, συνδυασμός κινητοποιήσεων στους χώρους δουλειάς και κατοικίας, εκδηλώσεις αλληλεγγύης σ’ αυτούς που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του μετώπου κ.α. «Ένα κοινωνικό αντάρτικο εναντίον του Σαρκοζί βρίσκεται στη διαδικασία της διαμόρφωσης- πιο κινητικό, με μεγαλύτερη διάχυση, με περισσότερες μορφές από ό,τι θα μπορούσε να εκδηλωθεί στο πλαίσιο μιας γενικής απεργίας».

Σ’ αυτό το πνεύμα, ο αρθογράφος διατυπώνει την ενδιαφέρουσα ιδέα ότι το κοινωνικό κίνημα είναι λιγότερο πιθανό να πάρει τη μορφή ενός εκρηκτικού, απότομου «νέου Μάη του ‘68» και περισσότερο να μοιάζει με έναν νέο «παρατεταμένο Μάη, τύπου Ιταλίας των δεκαετιών του ’60 και του ‘70». Διευκρινίζει, βεβαίως, ότι η ιστορία ποτέ δεν επαναλαμβάνεται και ότι κάθε αναλογία είναι πολύ σχετική. Επιμένει ωστόσο ότι «η μορφή της γενικής απεργίας εργατών- φοιτητών που σφράγισε τον γαλλικό Μάη του ’68 δεν είναι ίσως η πιο πρόσφορη για την κατάσταση που βρίσκεται το σημερινό κίνημα. Όπως επίσης, δεν είναι, πιθανότατα, ούτε η μορφή της απεργίας που παρέλυσε τις μεταφορές, παράλληλα με τις μαζικότατες διαδηλώσεις του Νοεμβρίου- Δεκεμβρίου 1995 (εναντίον του νόμου Ζιπέ, πάλι για το ασφαλιστικό, που κατέληξε στην πτώση της δεξιάς κυβέρνησης). Μήπως λοιπόν ο «έρπων ιταλικός Μάης», αν και λιγότερο γνωστός στη Γαλλία, αποτελεί ένα πιο κοντινό στις ανάγκες μας πρότυπο»;

Όπως εξηγεί ο Κορκόφ, «αρχίζοντας από το 1966 με το φοιτητικό κίνημα, το ριζοσπαστικό ρεύμα της Ιταλίας δημιούργησε τις πρώτες του αρθρώσεις με την εργατική διαμαρτυρία την άνοιξη του 1968. Έπειτα, την περίοδο 1968- ’69, συνδικαλιστές διαφόρων τάσεων, κοινωνικοί αγωνιστές και ριζοσπάστες φοιτητές άρχισαν να συγκλίνουν σε μονιμότερη βάση τροφοδοτώντας μια πανσπερμία κινητοποιήσεων, που οδηγούνταν σε πολύμορφες συγκρούσεις με την πολιτική εξουσία και την εξουσία των αφεντικών, χωρίς να φτάσουν σε καμία στιγμή το επίπεδο της γενικής παράλυσης, που γνώρισε η Γαλλία τον Μάη του ’68. Αγώνες εργατικοί και φοιτητικοί, κινήματα πόλης εναντίον των αυξήσεων στα νοίκια, μέρες δράσης και μέρες γενικής απεργίας».

Στο έδαφος αυτής της ιστορικής εμπειρίας, ο Γάλλος κοινωνιολόγος υποστηρίζει ότι το σημερινό κίνημα οφείλει να πάρει αποστάσεις από δύο μορφές φετιχισμού: Τον φετιχισμό της νομιμότητας, στον οποίο ρέπει ο πόλος της μετριοπάθειας και τον φετιχισμό της γενικής απεργίας, στον οποίο ρέπει η ριζοσπαστική Αριστερά. Αναφορικά με το ταμπού της νομιμότητας, ο Κορκόφ παραπέμπει σε πρόσφατο βιβλίο του κοινωνιολόγου Αλμπέρ Οζιάν και της φιλοσόφου Σαντρά Λοζιέ με τίτλο «Προς τι η ανυπακοή στη δημοκρατία;» και στη δικαιολόγηση της ανυπακοής από τον Αμερικανό Χένρι Ντέιβιντ Θορό (1817- 1862). «Το νόμιμο δεν είναι δίκαιο», λέει ο Κορκόφ, και προσθέτει ότι οι εμπειρίες των λαϊκών στρωμάτων στην εποχή των σκανδάλων και της διαπλοκής υπονομεύουν τη νομιμοποίηση των ηγεμονικών ελίτ. «Η σύγχρονη, αντιπροσωπευτική δημοκρατία των επαγγελματιών πολιτικών αναπτύσσει στο εσωτερικό της μια αντιδημοκρατική, ολιγαρχική τάση και εξελίσσεται σε ηγεμονία των εκπροσώπων πάνω στους εκπροσωπούμενους».

Από την άλλη, πάντα κατά την άποψη του Κορκόφ, ο φετιχισμός της γενικής απεργίας «αναγορεύει σε πασπαρτού μια συγκεκριμένη μορφή πάλης χωρίς να παίρνει υπόψη τις συγκεκριμένες συνθήκες… Η προοπτική της γενικής απεργίας είναι πολύ καλό πράγμα, αν εμφανίζεται ως ο ορίζοντας της γενίκευσης, ξεκινώντας από τις συγκεκριμένες αγωνιστικές εμπειρίες των εργαζομένων και δεν έρχεται από τα πάνω, δογματικά, σαν το σφυρί της ‘πρωτοπορίας’ πάνω στα κεφάλια των μαζών». Στις σημερινές

συνθήκες, υποστηρίζει ο συγγραφέας, η μονότονη επανάληψη του συνθήματος της γενικής απεργίας καλλιεργεί μια λογική του τύπου «όλα ή τίποτα» και απειλεί να προκαλέσει την αποθάρρυνση των μαζών.

Υπό αυτό το πρίσμα, θα πρέπει να εξετάσει κανείς «την προοπτική ενός παρατεταμένου κοινωνικού και πολιτικού αντάρτικου. Ένα πολύμορφο κοινωνικό κίνημα, στο στιλ του έρποντος ιταλικού Μάη, όπου τοπικές και κλαδικές απεργίες θα συνδυάζονται με ημέρες πανεθνικής δράσης και απεργίες διαρκείας, όπου θα λαμβάνουν χώρα περιστρεφόμενες απεργίες, ώστε να μειώνεται το κόστος πάνω στους απεργούς, όπου θα δημιουργούμε απεργιακά ταμεία αλληλεγγύης προς τους μαχόμενους κλάδους, οργανικούς δεσμούς με την κριτική διανόηση και τους καλλιτέχνες ώστε να πάρει μεγαλύτερη έκταση η απονομιμοποίηση της εξουσίας του Σαρκοζί, όπου θα συνδυάζουμε τις αγωνιστικές μορφές με την προώθηση εναλλακτικών χώρων κοινωνικής αυτονομίας- λαϊκά πανεπιστήμια, πολιτιστικές λέσχες κ.α.».

Τέλος, ο Κορκόφ θέτει το ερώτημα αν ένα τέτοιο κοινωνικό αντάρτικο πρέπει να μείνει σε ειρηνικά πλαίσια και απαντάει θετικά. «Όχι γιατί η επιλογή της μη βίας αποτελεί αμετακίνητη αρχή. Συνεχίζω να πιστεύω ότι σε ορισμένες περιπτώσεις όπου οι κυρίαρχες τάξεις επιβάλλουν τη διαιώνιση της εξουσίας τους με φυσική βία και όπου δεν έχουμε στα χέρια μας ούτε τα ελάχιστα μέσα των δημοκρατικών δικαιωμάτων, η προσφυγή στα όπλα μπορεί να δικαιολογηθεί. Ωστόσο, δεν βρισκόμαστε σ’ αυτό το σημείο, στη Γαλλία του σήμερα… Αντίθετα, η ασφάλεια αποτελεί βασικό σημείο νομιμοποίησης της εξουσίας του Σαρκοζί και το κίνημα οφείλει να του αφαιρέσει αυτή τη νομιμοποίηση και όχι να τον βοηθήσει να την ενισχύσει (με αδικαιολόγητη προσφυγή στη βία)». Προσθέτει επίσης την εξής σημαντική θέση: «Σε αντίθεση με την εμπορευματοποίηση της ανθρώπινης ζωής, που προωθεί ο καπιταλισμός, χρειάζεται να δείχνουμε με τις πράξεις μας την απόλυτη διάκριση ανάμεσα στους ανθρώπους και τα πράγματα». Από αυτή τη σκοπιά, ο Κορκόφ δέχεται υπό όρους πράξεις συμβολικής βίας-όπως έγινε στη Γαλλία εναντίον εστιατορίων Mc Donald’s, τραπεζών και γενετικά μεταλλαγμένων προϊόντων- αλλά όχι πράξεις κατά της ζωής.

Ftanei_pia

Οκτωβριανή επανάσταση και σύγχρονη Αριστερά

`

28/10/2010 του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

`


Από Αριστερό Βήμα

`

λεγαν για τη Σοβιετική Ένωση ότι ήταν μια χώρα με πολύ αβέβαιο… παρελθόν! Εννοούσαν, βέβαια, τις διαβόητες λευκές σελίδες της ρωσικής και σοβιετικής ιστορίας, με τον Τρότκσι, τον Μπουχάριν και τόσους άλλους μπολσεβίκους ηγέτες εξαφανισμένους από τα επίσημα εγχειρίδια. Από μια άλλη σκοπιά, όμως, κάθε χώρα, κάθε λαός και κάθε κίνημα έχουν «αβέβαιο», ευμετάβλητο παρελθόν. Οι άνθρωποι ατενίζουν αναγκαστικά το παρελθόν από την οπτική γωνία του παρόντος, αναδεικνύοντας εκείνες τις πλευρές που έχουν κάτι να τους πουν για τα πιεστικά ερωτήματα της εποχής τους. Κι όπως έλεγε ο μακαρίτης Ντανιέλ Μπενσαίντ, κάθε μεγάλο κίνημα είναι μια διαλεκτική ενότητα παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος, με το κέντρο βάρους να βρίσκεται στο παρόν. Το σκληρό παρόν της σημερινής, δίδυμης κρίσης- κρίσης του καπιταλισμού, κρίσης της Αριστεράς- μας υποχρεώνει να ξανακοιτάξουμε υπό αυτό το πρίσμα την κληρονομιά της Οκτωβριανής επανάστασης του 1917, η 93η επέτειος της οποίας έρχεται αυτές τις μέρες.

Ένα παλιό σύνθημα του Μάο Τσετούνγκ έλεγε: «Να τολμήσουμε να αγωνιστούμε, να τολμήσουμε να νικήσουμε»! Το βάρος πέφτει στο δεύτερο μέρος. Ο αγώνας απαιτεί, βέβαια, μια τόλμη, καθώς το τίμημα μπορεί να είναι βαρύ και, σε ακραίες καταστάσεις, να φτάσει μέχρι και την ίδια τη ζωή του αγωνιστή. Ωστόσο η νίκη απαιτεί ακόμη μεγαλύτερη τόλμη, γιατί οι επιπτώσεις της αποτυχίας μετά τη νίκη, μετά την κατάληψη της εξουσίας, μπορεί να είναι απείρως μεγαλύτερες από εκείνες της ήττας. Εάν ηττηθείς μαχόμενος, αφήνεις τουλάχιστον ένα ιστορικό και ηθικό πρότυπο, έναν ανεξόφλητο λογαριασμό στην επόμενη γενιά που θα πάρει τη σκυτάλη. Αλλά εάν νικήσεις μόνο και μόνο για να τα θαλασσώσεις, να εκφυλισθείς, να απομονωθείς και τελικά να καταρρεύσεις κάτω από το βάρος της αποτυχίας σου, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι συντριπτικό, αμαυρώνοντας την επαναστατική προοπτική στη συνείδηση των μαζών για πολύ μεγάλο διάστημα.

Ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι μπορεί να κατηγορηθούν για οτιδήποτε άλλο, όχι όμως για το ότι τους έλειπε η επαναστατική αποκοτιά, η τόλμη να νικήσουν. Κι αυτό είναι το πρώτο και το σπουδαιότερο, ίσως, μήνυμα του Οκτώβρη για τη σημερινή Αριστερά που βαδίζει στα σκοτεινά, μετά την κατάρρευση του 1989- ’90. Μιλάμε βέβαια για το κομμάτι της Αριστεράς που επιμένει να μάχεται τον καπιταλισμό και όχι για την κατοικίδια Αριστερά του συστήματος. Ωστόσο και σ’ αυτή, τη μαχόμενη, ριζοσπαστική Αριστερά, που δεν αναγνωρίζει την ήττα ως τελεσίδικη, η κατάρρευση είχε το τίμημά της: παρά τις ηχηρές, ριζοσπαστικές διακηρύξεις, διαδόθηκε σε μεγάλη έκταση και με πολύ διαφορετικούς τρόπους (αντι- παγκοσμιοποίηση, αντι- πολεμικό κίνημα, αντι- καπιταλιστική Αριστερά, αντι- εξουσιαστικές κινήσεις) μια κουλτούρα του «αντί», της αντίστασης για την αντίσταση, της ρήξης για τη ρήξη, της ανυπακοής για την ανυπακοή, της ανατροπής για την ανατροπή. Μια πολιτική κουλτούρα που λησμονεί ότι δεν υπάρχει καν ισχυρή αντίσταση χωρίς ισχυρή θέση, κι ότι ούτε υπήρξε, ούτε φαίνεται δυνατό να υπάρξει κίνημα χειραφέτησης χωρίς προοπτική εξουσίας. (περισσότερα…)

Άρης Χατζηστεφάνου-ΣΚΑΪ Radio και θεραπεία …ΣΟΚ

Ελλάδα-Αργεντινή-Ισημερινός

.``

Posted by: ftanei_pia on: 28/10/2010


Ο   Άρης Χατζηστεφάνου μιλάει για τις τρέχουσες εξελίξεις στο Σκάϊ στις 24/10/2010

ΚΛΙΚ  ΕΔΩ—>ΣΚΑΪ Player Radio : ΣΚΑΪ – www.skai.gr

Rafael Korrea, Πρόεδρος Ισημερινού

Εξιστορεί τις μεγάλες ομοιότητες των τριών χωρών, που υπέστησαν τη θεραπεία ΣΟΚ του ΔΝΤ και της “σχολής Φρήντμαν”.

Και εκεί τα «ξεπουλημένα¨ ΜΜΕ προέβαλαν την άποψη του νοσηρού πληθυσμού, πως όλα είχαν να κάνουν με  την υποτιθέμενη απληστία του και τις υπερβολικές δαπάνες που έγιναν σε ορισμένες περιοχές από τον δημόσιο τομέα! (Τι είπατε;..)

Ο δε Κλαούντιο Κατς είπε όταν ρωτήθηκε τι μήνυμα θα ήθελε να στείλει στην Ελληνική Κυβέρνηση είπε:

Τραγικό λάθος! “άλλη όρεξη δεν έχω από του να συνομιλώ με την κυβέρνηση σας (…) Αυτό που μπορώ να κάνω είναι να μεταφέρω στα Ελληνικά κοινωνικά κινήματα την εμπειρία αντίστοιχων κινημάτων της Αργεντινής.

Νομίζω ότι η ουσία αυτής της ιστορίας βρίσκεται στα συνδικάτα και τις οργανώσεις που αποφασίζουν να αντιδράσουν και να εξεγερθούν.Από την εμπειρία της Αργεντινής βλέπουμε ότι ήταν η λαϊκή πίεση που ανάγκασε  την κυβέρνηση να αλλάξει πορεία.  Το πρώτο βήμα λοιπόν έρχεται πάντα από τηβάση. Εκεί βρίσκεται η ελπίδα για μιά αλλαγή της κατάστασης, εάν δεν υπάρξει αυτή η λαϊκή κινητοποίηση, να είστε σίγουροι ότι η κυβέρνηση δεν θα κάνει απολύτως τίποτε για να αλλάξει αυτή την κατάσταση.

Η Ναόμι Κλάιν από την πλευρά της είναι αρκετά αισιόδοξη. .

Είπε ότι χώρες

με ισχυρή ιστορική μνήμη, ιδίως του φασισμού και της δικτατορίας, καταλαβαίνουν τις επιδράσεις των τεχνικών αυτών του σοκ και αντιστέκονται περισσότερο!

♦Αργεντινή που ο κόσμος προδόθηκε από τη Δημοκρατίας

βγήκε στους δρόμους.

♦ Ισημερινός που ο Ινδιάνος και ..οικονομολόγος Ραφαέλ Κορέα έφεραν τα “”πάνω κάτω”.

♦ Οι δύο  αντιστάθηκαν, η τρίτη;

Η νομπελίστα Ναόμι Κλάιν και ο διεθνούς φήμης οικονομολόγος Κλαούντιο Κάτς περιγράφουν συγκλονιστικές αλήθειες .

(Τα 50′ που  ίσως προσφέρουν ανυπολόγιστες γνώσεις).

Ftanei_pia

ΣΚΑΪ Player Radio : ΣΚΑΪ – www.skai.gr.

Θα κάνει ή ΟΧΙ νέο κόμμα;

`

Η “πειραγμένη” συνέντευξη Α.Αλαβάνου σε Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ)-(ΜΠΕ) Μακεδονικό Π.Ε….

`
`

Που διαστρεβλώθηκε και μεταδόθηκε αλλοιωμένη απ’τους γνωστούς «μεσάζοντες» των ΜΜΕ, για να προσπορίσουν, τυχόν κομματικά οφέλη…

..Το ψέμα όμως έχει «κοντά ποδάρια».

`

Περισσότερα για το θέμα ΕΔΩ

Και στη συνέχεια, για το μεγάλο anfair της ΑΥΓΗΣ, που ενώ όλες οι εφημερίδες και τα κανάλια διόρθωσαν την «πειραγμένη είδηση» αυτή επέμενε στην ανακρίβεια.

Καταγγελία της εφημερίδας «Αυγή»΄- από το Γρ. Τύπου της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

«Η εφημερίδα «Αυγή» στο σημερινό της φύλλο δημοσιεύει λαθεμένη είδηση του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων περί δημιουργίας κόμματος από τον Α. Αλαβάνο, την οποία το πρακτορείο διόρθωσε, ζητώντας συγγνώμη από την ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΤΤΙΚΗ, χτες το βράδυ στις 21.00, με συνέπεια οι άλλες πλην Αυγής εφημερίδες να δημοσιεύσουν σωστά τη συνέντευξη. Δυστυχώς σήμερα με νέο δημοσίευμα στην ιστοσελίδα της, η Αυγή επιμένει παραποιώντας την απομαγνητοφωνημένη συνέντευξη του Α. Αλαβάνου. Ενώ εκείνος δηλώνει » αυτή την τομή την πήραμε εμείς όχι για να διαρέσουμε, ΟΧΙ για να δημιουργήσουμε τη βάση για να κάνουμε κόμματα…», η  Αυγή δημοσιεύει «…ΑΛΛΑ για να δημιουργήσουμε τη βάση για να κάνουμε κόμματα…» Κρίμα για την ιστορική εφημερίδα της Αριστεράς.»

Δέκα αμοιβάδες κι ένα πολιτικό ζώο

(Από σχολιαστές χωρίς σύνορα)

του Γαλαξιάρχη Ζaphod

Στοιχηματζής, τσαμπουκάς και τολμηρός. Αναμφίβολλα προσόντα του Αλέκου Αλαβάνου, ασχέτως αν το υπερογκώδες «Εγώ» του μπουκάρει συχνά στον κόσμο του σαν ταύρος σε γυαλοπωλείο και τα κάνει όλα λίμπα. Πραγματικό «πολιτικό ζώο» με την αρχετυπική έννοια του όρου.
Η πρόσφατη «περιοδεία» του στον Αγ. Παντελεήμονα αποτελεί μία ακόμη κίνηση ματ του αντικομφορμιστή (πάντα στα πλαίσια του κοινοβουλευτισμού) Αλέκου.

Κάποιοι πικραμένοι συνασπισμένοι χαμογέλασαν στην εικόνα του γιαουρτωμένου Αλαβάνου. Κάποιοι πιο μαχητικοί αριστεροί του κρέμασαν την ταμπέλα του «διαφημιστή» και ξεμπέρδεψαν. Πασόκοι, νεοδημοκράτες και καρατζαφερικοί, χαμένοι στην καθεστωτική σύγχυσή τους, του υπενθύμισαν ότι κάποτε «χάιδευε κουκουλοφόρους». Τέλος, οι εντελώς κατεστραμένοι ακροδεξιοί, ρατσιστές, φασίστες και οπαδοί του Λιακόπουλου, καταχάρηκαν για την «πάταξη του νεοταξίτικου διεθνισμού» από καμιά δεκαριά βοϊδόσβερκους ομοϊδεάτες τους. Αυτή όμως είναι η επιφάνεια. Η φλούδα…

Κίνηση ματ η «πορεία Αλαβάνου»

Αν ξύσουμε όμως τη φλούδα και μπούμε -με ψυχραιμία- στα ενδότερα της κίνησης Αλαβάνου θα διαπιστώσουμε ότι ο «ασυνάρτητος» Αλέκος δεν έχει χάσει την πολιτική -πλην στοιχηματζίδικη- διαύγεια που τον διακρίνει. Μία σοβαρή ανάλυση των γεγονότων δείχνει ότι η κίνησή του ήταν ρουά, αν όχι ματ.

Ο πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού και νυν «περιφερειάρχης» στο Σύριζα πέτυχε με ένα σμπάρο τρία τριγόνια:

1. Την προφανή διαφήμιση του συνδυασμού του στις περιφερειακές εκλογές του Νοεμβρίου. Μίλησε άμεσα στον ψηφοφόρο, στον οποίο απευθύνεται, θυμίζοντάς του τον παλιό καλό Αλέκο, που δε φοβάται τρεις κεσέδες άπαχου εκτοξευμένες από δέκα τενεκέδες πλήρεις λιπαρών.
2. Την παρουσίαση της κατάστασης του Αγ. Παντελεήμονα στο ευρύ κοινό και εκείνης της πτυχής που ο κάθε Χαρδαβελο-κλώνος των Mega, Ant1, Alter, Alpha και Star, ήθελε να κρύβει κάτω από το χαλί. Για πρώτη φορά τρώει τόσο μεγάλη σφαλιάρα το εφεύρημα του «αγανακτισμένου πολίτη».
3. Την επισήμανση μίας πραγματικότητας, που κανείς δεν τολμά να αγγίξει: την ύπαρξη κυκλώματος οργανωμένου εγκλήματος πίσω από το αθηναϊκό κουκλοθέατρο της «σύγκρουσης των πολιτισμών». Για πρώτη φορά ακούγεται ότι η τοπική μαφία κινεί τα νήματα.

Ο Αλαβάνος γνώριζε πολύ καλά τι θα συμβεί και πόνταρε σε αυτό. Γνώριζε ότι οι ανεγκέφαλοι ακροδεξιοί θα συμπεριφερθούν ως ρομπότ, επιβεβαιώνοντας ότι το πιο σπάνιο αντικείμενο στο χώρο τους είναι το… εγκεφαλικό κύτταρο. Γνώριζε επίσης ότι οι μπάτσοι κατά 99% δε θα έκαναν καμία προσαγωγή. Στην χειρότερη περίπτωση θα χτυπούσαν φιλικά στην πλάτη τους αυγοκέφαλους, υπόθεση η οποία -όπως δείχνουν και τα βίντεο- επιβεβαιώθηκε πλήρως. Ο Αλαβάνος πετροβολήθηκε και γιαουρτοβολήθηκε και συνέχισε θεατρικά την πορεία του προς την εκκλησία, όπου και σκούπισε το πρόσωπό του. Ήξερε το θέατρο του Αγ. Παντελεήμονα και απλώς τοποθέτησε έναν ακόμη πρωταγωνιστικό ρόλο στο σκηνικό. Και πολύ καλά έκανε!

Διαβάστε καλά την εικόνα και τα λόγια του που έκαναν το γύρο των καναλιών το ίδιο βράδυ:

  • Δεν επέμεινε σε όρους γηπέδου (ρατσιστές και φασίστες), αλλά διόρθωνε τους ξεφτιλισμένους δημοσιογραφίσκους του γυαλιού και την εμμονή τους στο μοντελάκι του «αγανακτισμένου πολίτη», προβάλοντας συνέχεια το οργανωμένο έγκλημα που κρύβεται πίσω από την πραγματικότητα του Αγ. Παντελεήμονα. Μία πραγματικότητα εκτεινόμενη χρονικά πέρα από την εποχή του μεταναστευτικού κύμματος στο κέντρο των Αθηνών.
  • Τόνιζε συνεχώς την έκφραση «σπάσαμε το άβατο». Ένα μέρος του, καταπλακωμένου από την μιντιακή προπαγάνδα, κοινού, κατανόησε ότι δίπλα στο «στρατόπεδο» του Αγ. Παντελεήμονα, το χιλιοπιπιλισμένο «άβατο» των Εξαρχείων αποτελεί παιδικό παραμυθάκι με δράκους και νεράιδες.
  • Απομυθοποίησε την εικόνα της ομάδας πολιτών που αντιστέκεται. Οι δέκα (μετρημένοι) γιαουρτορίπτες, αρκετοί εκ των οποίων αναγνωρίσιμοι στα βίντεο αποτελώντας γνώριμες φάτσες του ακροδεξιού γκρουπούσκουλου, δε γεμίζουν σχολικό λεωφορείο. Αντί για «αγανακτισμένους πολίτες» ο κόσμος είδε μία χούφτα Λουκάδες της ακροδεξιάς, κάτι ρετάλια μουτζαχεντίν.
Οι πολίτες του Αγ. Παντελεήμονα θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν. Ποια εικόνα τους τιμά και ποια τους εκφράζει; Αν διεκδικούν την επιστροφή στον πολιτισμό, θα πρέπει να αποδείξουν ότι είναι πολιτισμένοι!

Πολίτης; Απόδειξη!

Για να ξεκαθαρίζουμε όμως εδώ τα πράγματα. Πέρα από το έξυπνο επικοινωνιακά ρολάκι του Αλαβάνου, οι κάτοικοι του Αγ. Παντελεήμονα, φέρουν ακέραια την ευθύνη του χαρακτήρα που επιφυλάσσουν οι ίδιοι στον πολύ βαρύ όρο «πολίτης». Στις 15 Οκτωβρίου, ο Άδωνις Γεωργιάδης χαριεντιζόταν με δέκα «αρσακειάδες» του τοπικού ΚΑΠΗ. Μία εβδομάδα αργότερα ένας ακόμη υποψήφιος λιθοβολούνταν από δέκα αμοιβάδες του ακροδεξιού χώρου. Αν η περιοχή τους έχει γίνει θέατρο ατάλαντων νοσταλγών του ναζισμού, έχουν άμεση ευθύνη να σπάσουν το απόστημα. Κανείς δεν προσπερνά τα υπαρκτά προβλήματα μίας χρόνια υποβαθμισμένης περιοχής, η οποία υποβαθμίζεται ολοένα και περισσότερο, αποτελώντας αφοδευτήριο κακλαμαναίων και φυλακή ψυχών ανεξαρτήτως φυλής. Δεν έχουν την πολυτέλεια να κρύβονται πίσω από απολίτικα και φοβικά στερεότυπα, του επιπέδου «όλοι ίδιοι είναι». Αν νοσταλγείτε το χαμένο πολιτισμό σας πρέπει κατ’ αρχήν να αποδείξετε ότι ΕΙΣΤΕ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΟΙ!

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΑ ΧΙΤΛΕΡΙΚΑ ΜΠΑΣΤΑΡΔΑ ΤΟΥ ΣΩΛΗΝΑ!

Short URL: http://wp.me/pPn6Y-3fx

ΟΥΓΓΑΡΙΑ,ΙΣΛΑΝΔΙΑ: Αντεπιτίθενται και αψηφούν ΔΝΤ και Ε.Ε…

`

…ΕΝΩ ΕΜΑΣ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ  ΕΘΕΛΟΔΟΥΛΟΙ

`

Οι Ούγγροι αρνούνται τους όρους  Δ.Ν.Τ. – Ε.Ε.

Oι Ισλανδοί επαναστάστησαν και διαγράφουν τα στεγαστικά τους

 

Η άρνηση της δεξιάς ουγγρικής κυβέρνησης να συνεχίσει την πολιτική εθνικής υποτέλειας των σοσιαλιστών προκατόχων της, προκάλεσε φυσικά αντιδράσεις από τους θιγόμενους Ευρωπαίους, γέννησε όμως και αισθήματα μόλις συγκαλυπτόμενου θαυμασμού σε διεθνές επίπεδο.

`
«Προκαλώντας τους πιστωτές της, η Ουγγαρία αρνείται περαιτέρω σφίξιμο του ζωναριού», έγραψαν π.χ. στους τίτλους σχετικής ανάλυσής τους οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» και υπογράμμιζαν: «Η προκλητική στάση. αποτυπώνει την κόπωση και την αντίσταση που απειλεί να προκαλέσει σε όλη την Ευρώπη η συνεχιζόμενη ώθηση για δημοσιονομική ορθότητα».

`
Ο Ούγγρος υπουργός Οικονομικών Σκιέργκι Μάτολσι ήταν σαφέστατος, όταν εμφανίστηκε στην τηλεόραση αναφορικά με τη γραμμή της κυβέρνησης Όρμπεν απέναντι στο «μνημόνιο» που είχαν υπογράψει οι Ούγγροι σοσιαλιστές:
«Αυτό το κληρονομήσαμε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις και θα θέλαμε να καταργήσουμε τις ατυχείς συνέπειες αυτών των βημάτων. Είπαμε στους εταίρους μας ότι δεν εξετάζουμε σε καμία περίπτωση τη λήψη πρόσθετων μέτρων λιτότητας», διακήρυξε χωρίς περιστροφές.

`
«Σπανίως μια ουγγρική κυβέρνηση ρίχτηκε στη δουλειά με τόση ορμή. Αυτό ήταν επειγόντως αναγκαίο γιατί έχει καθορίσει ως σκοπό της την υπέρβαση της απελπισίας και της έλλειψης αυτοπεποίθησης που άφησαν στον ουγγρικό πληθυσμό οκτώ χρόνια σοσιαλιστικής κυριαρχίας» ομολογεί και η γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτ Αλγκεμάινε» και προσθέτει: «Η ομάδα του Όρμπεν θέλει εξαιτίας αυτού του λόγου να προωθήσει την «εθνική συνοχή»».

`
ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑ, ΦΟΡΟΣ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ!

`
Το χειρότερο από όλα όμως για την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. δεν ήταν η άρνηση των απαιτήσεών τους εκ μέρους της ουγγρικής κυβέρνησης ούτε η εθνικά υπερήφανη στάση του πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν μέσω της επιδεικτικής περιφρόνησης των εκπροσώπων τους. Ήταν το ότι η Βουδαπέστη τόλμησε να θίξει τα. «Άγια των Αγίων» της Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ.: τις τράπεζες!
Για το 2010, η ουγγρική κυβέρνηση έχει να επιτελέσει ένα πανεύκολο έργο σε ό,τι αφορά στις υποχρεώσεις της έναντι των δανειστών της: να μειώσει το έλλειμμα του προϋπολογισμού από 4% του ΑΕΠ που ήταν το 2009 σε. 3,8% του ΑΕΠ το 2010. Τίποτα δηλαδή.

`
Παρόλα αυτά, οι δυνάστες της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. απαιτούν από την ουγγρική κυβέρνηση να περικόψει τις ήδη γλίσχρες συντάξεις, να μεταρρυθμίσει επί τα χείρω το εθνικό σύστημα υγείας περικόπτοντας μισθούς και θέσεις γιατρών και νοσοκόμων και μειώνοντας τα κρατικά κονδύλια για την υγεία, να κλείσει τεράστιες ζημιογόνες κρατικές επιχειρήσεις απολύοντας εκατοντάδες χιλιάδες Ούγγρων.

`
Απαιτούνται περικοπές τουλάχιστον ενός δισ. ευρώ για να μπορέσετε να μειώσετε το έλλειμμα φέτος σε 3,8% και του χρόνου σε 3% είπαν οι εμπειρογνώμονες της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. στους Ούγγρους.
Άρα, απαιτούνται πρόσθετα μέτρα λιτότητας, διαπίστωσαν εμβριθώς. Εκεί τους έκανε ρολάνς και τους τρέλανε η ουγγρική κυβέρνηση! Ένα δισ. πρόσθετα έσοδα σε δύο χρόνια θέλατε;» τους απάντησαν.
«Εμείς θα μαζέψουμε περισσότερα. Όχι όμως με νέα λιτότητα για τον κοσμάκη. Απλούστατα, θα φορολογήσουμε τις τράπεζες!».

`
ΤΑ ΠΑΡΑΣΙΤΑ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

`

Αμ’ έπος αμ’ έργον! Η κυβέρνηση Όρμπαν ανακοίνωσε έκτακτη εισφορά για τρία χρόνια των τραπεζών, ύψους 0,45% όχι όμως επί των κερδών, αφού φυσικά όλες θα φρόντιζαν να εμφανίσουν ζημιές, αλλά επί των ακαθάριστων εσόδων! Έριξε και μια έκτακτη φορολογία 5,2% στο ύψος των συναφθέντων συμβολαίων των ασφαλιστικών εταιριών και μια έκτακτη φορολογία μέχρι 6% στις χρηματιστηριακές εταιρίες και σε όλες τις υπόλοιπες χρηματοπιστωτικές δραστηριότητες!

`
Κόντεψαν να πάνε από εγκεφαλικό όλοι μαζί – η Ε.Ε., το Δ.Ν.Τ., οι τραπεζίτες και όλα τα παράσιτα και τα «λαμόγια» του χρηματοπιστωτικού συστήματος! Μέχρι τις 10 Σεπτεμβρίου, πρέπει να πληρώσουν την πρώτη δόση, μέχρι τις 10 Δεκεμβρίου τη δεύτερη – με βάση τα έσοδα του 2009, τα οποία έχουν ήδη δηλώσει.

`

Περιχαρής ο υπουργός Οικονομικών της Ουγγαρίας έκανε δημοσίως τους λογαριασμούς του: οι τράπεζες θα «σκάσουν» 450 εκατομμύρια, οι ασφάλειες άλλα 135 και οι υπόλοιπες χρηματοπιστωτικές εταιρίες ακόμη 110 εκατομμύρια – να ‘τα τα 700 εκατομμύρια ευρώ αμέσως – αμέσως μόνο για φέτος!
«Γνωρίζουμε ότι αυτή είναι μια σημαντική έκτακτη επιβάρυνση, αλλά γνωρίζουμε επίσης ότι με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να πετύχουμε τον στόχο του ελλείμματος τους 3,8%» δήλωσε σαρκαστικά στην τηλεόραση ο Γκιέργκι Μάτολσι, ο Ούγγρος υπουργός Οικονομικών.

`
Με τα χρήματα αυτά όχι μόνο θα μειώσουμε το έλλειμμα στο 3,8% αλλά και θα δώσουμε κίνητρα για ανάπτυξη της οικονομίας, πρόσθεσε. Θα μειώσουμε στο μισό – δηλαδή στο 10% – τον συντελεστή φορολόγησης όλων των επιχειρήσεων που έχουν μικτά κέρδη μέχρι 1,8 εκατομμύρια ευρώ, ένα μέτρο που αφορά 250.000 επιχειρήσεις μικρές και μεσαίες, οι οποίες αποτελούν τα τρία τέταρτα του συνόλου των ουγγρικών επιχειρήσεων.

`
Επίσης, με τα λεφτά που θα πάρει η ουγγρική κυβέρνηση από τις τράπεζες, θα μπορέσει να μειώσει τον συντελεστή φορολογικού εισοδήματος φυσικών προσώπων στο ενιαίο ύψος του 16%, καλύπτοντας τις απώλειες φορολογικών εσόδων με ένα τμήμα των χρημάτων των τραπεζών!

`
«ΑΡΚΕΤΑ ΜΑΣ «ΓΔΑΡΑΤΕ» ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ, ΤΩΡΑ ΠΛΗΡΩΣΤΕ!»

`
Πανικός επικράτησε στους κύκλους της Ε.Ε. Η Κομισιόν έσπευσε να προσάψει στην ουγγρική κυβέρνηση ότι. δεν εκτίμησε σωστά τις επιπτώσεις αυτής της έκτακτης φορολογίας στις τράπεζες, η οποία «ενδέχεται να έχει αρνητικές συνέπειες στην οικονομική ανάπτυξη» και να «αποθαρρύνει τους ξένους επενδυτές».

`
Ανοησίες και προσχήματα. Ο πραγματικός λόγος που πανικόβαλε την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. ήταν μήπως αυτή η εθνικά επωφελής ουγγρική στάση βρει μιμητές και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και δημιουργήσει «σχολή» παρακινώντας και άλλες κυβερνήσεις κρατών – μελών των «27» να φορολογούν τις τράπεζες αντί να υποβάλλουν τους λαούς τους σε εξοντωτικά μέτρα λιτότητας.
«Η Ουγγαρία θα γίνει η πρώτη χώρα στην Ευρώπη με μια αντίστοιχη απόφαση τέτοιων διαστάσεων» έγραψε η γερμανική «Φράνκφουρτ Αλγκεμάινε» την παραμονή της ψήφισης του νόμου για την έκτακτη φορολόγηση των τραπεζών από το ουγγρικό κοινοβούλιο, η οποία έλαβε ήδη χώρα από την περασμένη εβδομάδα.

`
Υπάρχει όμως ένα ακόμη «μυστικό» όπου καθιστά πραγματικά εξαιρετική αυτή την απόφαση της ουγγρικής κυβέρνησης.
Το 80% του ουγγρικού τραπεζικού συστήματος ελέγχεται από. ξένες τράπεζες – πρωτίστως αυστριακές και γερμανικές, αλλά και άλλες ευρωπαϊκές!
Πρακτικά, λοιπόν, από τα 700 εκατομμύρια ευρώ ένα τεράστιο τμήμα θα το πληρώσουν όχι οι Ούγγροι τραπεζίτες και παράγοντες του χρηματοπιστωτικού συστήματος, αλλά οι. Ευρωπαίοι!
Όσον αφορά δε στην έλλειψη ρευστότητας που ενδέχεται να παρουσιάσουν κάποιες τράπεζες στην Ουγγαρία εξαιτίας της έκτακτης φορολογίας, αυτή θα καλυφθεί μέσω προσφυγής στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οπότε πάλι οι Ευρωπαίοι θα πληρώσουν!
Ομολογουμένως διπλά αριστουργηματική η κίνηση της ουγγρικής κυβέρνησης.

`

ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΞΗΛΩΜΑ ΤΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ

`
Η Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ., πέρα από τις φραστικές διαμαρτυρίες, προσπάθησαν να υπονομεύσουν και στην πράξη την πολιτική της δεξιάς ουγγρικής κυβέρνησης. Κύριο όργανό τους ο διοικητής της Τράπεζας της Ουγγαρίας.
Η κυβέρνηση απαιτούσε να μειώσει τα επιτόκια χορηγήσεων, ώστε να διοχετευθούν χρήματα στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και στους χρεωμένους καταναλωτές και νοικοκυριά για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους και να κινηθεί η οικονομία. Αυτός όμως αρνείται πεισματικά, με πρόσχημα τον κίνδυνο. πληθωρισμού. Αρνείται επίσης να σηκωθεί να φύγει, παρόλο που η κυβέρνηση ακόμη και με δηλώσεις του ίδιου του πρωθυπουργού εκφράζει την παντελή έλλειψη εμπιστοσύνης της προς το πρόσωπό του και τον καλεί δημοσίως να παραιτηθεί.

`
Η κυβέρνηση Όρμπαν αποφάσισε λοιπόν να τον χτυπήσει εκεί που πονούν όλα τα «λαμόγια» του φυράματος αυτού: στην τσέπη! Του περιέκοψε τον μισθό κατά. 75% από 30.000 ευρώ το μήνα (ποσό αστρονομικό για την Ουγγαρία) του τον έκανε 7.500 ευρώ. Ξεσηκώθηκε αμέσως αυτή τη φορά η. Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία δεν αντέχει να βλέπει τραπεζίτες να υφίστανται τέτοια «μαρτύρια» και κατάγγειλε την ουγγρική κυβέρνηση για «καταχρηστικά μέτρα».

`
Μέσα σε ένα γενικό κλίμα κατάληψης ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού από τη Δεξιά και μάλιστα εξ εφόδου με σαφώς αντιδημοκρατικές μεθόδους, η κυβέρνηση Όρμπαν ξηλώνει με αστραπιαία ταχύτητα και τους μηχανισμούς των «Κουίσλινγκ» που υπηρετούν την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ.
Ήδη «αποκεφαλίστηκαν» οι άνθρωποι που είχαν τοποθετηθεί επικεφαλής της Ουγγρικής Υπηρεσίας Ανάπτυξης που διαχειρίζεται τα κονδύλια της Ε.Ε., της Ουγγρικής Τράπεζας Ανάπτυξης, της Γενικής Διεύθυνσης Φόρων, της Αρχής Ελέγχου Χρηματοοικονομικών Θεσμών, του Εθνικού Γραφείου Στατιστικής κ.λ.π., πέρα φυσικά από τον επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων, της αστυνομίας και κρίσιμων υπηρεσιών της δημόσιας διοίκησης.

`
Παράλληλα, μέχρι σήμερα πρέπει να παραδώσει το πόρισμά του ο Λάσλο Πάπτσακ στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος αναφορικά με τη ζημιά που προξένησε στο δημόσιο συμφέρον η διακυβέρνηση των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων του Φέρεντς Γκιούρτσαν και του Γκόρντον Μπάιναϊ προκειμένου να αποφασίσει ο Όρμπαν αν θα τους παραπέμψει σε εξεταστική επιτροπή της Βουλής για να τον καταδικάσει..

`

ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΣΟΒΑΡΩΝ ΚΡΑΤΩΝ!

`

Οι υποτίθεται ξυλοκόποι του βορά, οι «βάρβαροι» Ισλανδοί ορίστε τι έκαναν για  παραπλήσια κατάσταση της οικονομίας τους, που βρέθηκαν:

`
Οι Ισλανδοί δεν αρκέστηκαν στα δάκρυα και την οργή. Απαίτησαν και πήραν απαντήσεις. Για το τι έφταιξε, ποιοι ευθύνονται και τι πρέπει να γίνει για να μην ξανασυμβεί παρόμοια κρίση. Μόλις 15 μήνες μετά το ξέσπασμα της κρίσης, η εξεταστική επιτροπή που συνέστησε το Κοινοβούλιο από ανεξάρτητους ειδικούς έβγαλε πόρισμα 2.400 σελίδων, με το οποίο όχι μόνο καταλόγισε ευθύνες, αλλά και τις προσωποποίησε. Κατονομάζονται ο πρώην πρωθυπουργός Γκέιρ Χάαρντε, τρεις πρώην διοικητές της κεντρικής τράπεζας, υπουργοί, ενώ ποινικές ευθύνες καταλογίζονται σε στελέχη των τριών ιδιωτικών τραπεζών. Ηδη ο εισαγγελέας έβγαλε διεθνή εντάλματα σύλληψης, καθώς πολλά golden boys διέφυγαν στο εξωτερικό, κάνοντας μία μέρα πριν από την εκδήλωση της κρίσης τεράστιες αναλήψεις από τους λογαριασμούς τους. Τρεις συνελήφθησαν και κρατούνται. Η κυβέρνηση έκανε μηνύσεις και ζητάει πίσω τα κλεμμένα.

`
Η εξεταστική επιτροπή είχε στη διάθεσή της 80 υπαλλήλους, δικό της προϋπολογισμό και δικαίωμα να ζητήσει -ακόμη και να κατασχέσει- στοιχεία από κρατικές υπηρεσίες και ιδιώτες. Επίσης, ανεξάρτητη επιτροπή ετοιμάζει συστάσεις για να γίνουν μεταρρυθμίσεις ώστε να αποφευχθεί παρόμοια κρίση στο μέλλον.

`
Στο πλαίσιο της διαφάνειας, αναρτήθηκε τον Απρίλιο στον ιστότοπο της Βουλής (www.sic.athingi.is) το πλήρες κείμενο που η κυβέρνηση ονομάζει «Εκθεση της αλήθειας» και οι Ισλανδοί αποκαλούν «Μαύρο πόρισμα» καθώς και εκτεταμένη περίληψη στα αγγλικά. Κανείς, ούτε καν οι κατηγορούμενοι, δεν αμφισβήτησαν την αμεροληψία των συντακτών του πορίσματος. Το βράδυ της ανακοίνωσης 45 ηθοποιοί συγκεντρώθηκαν στο Δημοτικό Θέατρο του Ρέικιαβικ και διάβασαν επί πέντε συνεχόμενα 24ωρα, σε μια κατάμεστη αίθουσα, ολόκληρη την έκθεση. Για τους περήφανους, πλην εξαπατημένους απογόνους των Βίκινγκς, ήταν μια ομαδική ψυχανάλυση, μια διαδικασία κάθαρσης.

Πηγή: http://www.eleftheria.gr,