6 συν 1 σκέψεις να μη χαθούμε αυτανδροι..

`

..τι περιμένουμε να μας συμβεί για να πάρουμε τους δρόμους του αγώνα;

Αν και... "Μας δέσαν χειροπόδαρα" Του Γ Δελαστίκ . (ΚΛΙΚ) Με τι καθάρματα μπλέξαμε....

Αν οι επιβάτες του Τιτανικού που στροβιλίζονταν στη πίστες, ενώ το παγόβουνο έρχονταν καταπάνω τους, είχαν τη δικαιολογία της άγνοιας του τι έρχεται, εμείς στην ΕΥΔΑΠ, με το καταιγισμό πληροφοριών σε χρόνο dt, τι στο καλό δικαιολογία έχουμε, ώστε βδομάδες-μήνες-χρόνια(;) τώρα- …μοιραίοι, άβουλοι αντάμα, να περιμένουμε το θάμα;

Δεν διαβάζουμε στο τύπο, στο Ιντερνετ, στα Μέσα Μαζικής Εξαπάτηση τις άγριες περικοπές πούρχονται στις αποδοχές μας, αλλά και στις κοινωνικές παροχές υγεία, παιδεία, πρόνοια , εργασία; ΄

Είναι δυνατόν να παραμένουμε ατάραχοι στην επερχόμενη εξαφάνιση των συλλογικών συμβάσεων και των κανονισμών εργασίας, και στην υλοποίηση των  μεσαιωνικού τύπου ατομικών συμβάσεων εργασίας με 586 € το μήνα http://wp.me/p2e9h3-3I ;

Επιτρέπεται να αγνοούμε πως ο τερατώδης μνημονιακός νόμος των ατομικών συμβάσεων, έχει ψηφιστεί από τα αντρείκελα που μας κυβερνούν και που τώρα τον επισείουν μέσω των επικοινωνιακών και συνδικαλιστικών τους «μεσαζόντων»*, για να μας ναρκώσουν και να μας γονατίσουν, ώστε ημιθανείς πια, να δεχτούμε αδιαμαρτύρητα τις θηριώδεις περικοπές αποδοχών 40% -60% και των άλλων παραπάνω δικαιωμάτων μας, πράγματα αδιανόητα και εξωπραγματικά για πριν λίγους μήνες;

Τέτοιο αποτρόπαιο έγκλημα σε βάρος μας αλλά και των οικογενειών μας θα αφίσουμε έτσι να περάσει; Με τι πρόσωπο θα αντικρίσουμε τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας που γεμάτα απορία θα μας κοιτούν ρωτώντας: ΓΙΑΤΙ πατέρα δεν πάλαιψες για να μη συμβεί το κακό;

Και αν μ’αυτούς υποθέσουμε πως «ξεμπερδεύουμε» εύκολα,  με τις συνειδήσεις που θα μας μαστιγώνουν ανηλέητα όταν θάμαστε «ενώπιος ενωπίω», τι κάνουμε αγαπητοί (-ες) συνάδελφοι (‑ισσες);

Κι’αν, λέμε «αν», εξίσου εύκολα ξεμπερδέψουμε και μ’αυτές, με την οσονούπω φτωχοποίηση, εξαθλίωση, που με μαθηματική ακρίβεια οδηγούμαστε, με τους μισθούς Βουλγαρίας και τις εργασιακές συνθήκες …Κίνας πως ξεμπλέκουμε; Υψηλής δυσκολίας η απάντηση, αλλά πρέπει να δοθεί άμεσα.

Δεν πετάμε στα σύννεφα, ούτε μαγικές συνταγές έχουμε.

Γνωρίζουμε πόσο δύσκολα ειν’τα πράγματα, και δυσκολότερη μάλιστα η πρόταση διεξόδου. Όμως είμαστε καταδικασμένοι ν’απαντήσουμε και να ζήσουμε.

Με κίνδυνου να γίνουμε μονότονοι, παραθέτουμε  7 σκέψεις -συν την αυτονόητη καταδίκη στις επερχόμενες εκλογές των πολιτικών υπαίτιων των όσων ζούμε και  την υπόμνηση πως οι εκλογές δεν είναι το άπαν, χωρίς την ενδυνάμωση και την «καυτή ανάσα» του οργανωμένου μαζικού κινήματος στο σβέρκο αυτών που έχουν την εξουσία στα χέρια τους. «Καλός ο αγιασμός, πάρε και μια γάτα» έλεγε η γιαγιά μου.

  1. Να διώξουμε –λοιπόν-το φόβο, την απόγνωση, και την απελπισία που μας ωθούν και να πιστέψουμε ότι υπάρχει και μετά τρόϊικα ζωή, κλείνοντας  καλού-κακού και τις επονομαζόμενες «πυρηνικά όπλα» τηλεοράσεις-ραδιόφωνα, περιοριζόμενοι για ενημέρωση στο δίκτυο και στο περιβάλλον μας .
  2. Να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να στρατευθούμε στον αγώνα κοινής σωτηρίας, γιατί δεν θα το πετύχει αυτό κανείς εκτός από εμάς, αυτόκλητος, η κατ’επιλογήν «σωτήρας».
  3. Μήπως καιρός αα σηκωθούμε από τον καναπέ, να βγούμε στην πραγματική κοινωνία, στην γειτονιά, στην τοπική επιτροπή, στη λαϊκή συνέλευση, για τα χαράτσια, για τις κεραίες κ.α. και να συναντήσουμε εκεί τους αληθινούς ανθρώπους και όχι τις «κινούμενες κεφαλές»των καναλιών ανταλλάσοντας σκέψεις –απόψεις; διαφωνώντας και ποιος ξέρει ίσως και συμφωνώντας κάπου, έχοντας πάντα κατά νου ότι η κρίση και οι επιπτώσεις της θάναι μακρές και απροσδιόριστες στο χρόνο και στην ένταση.  «Πάρτε μαζί σας νερό..» (4)
  4. Στην ΕΥΔΑΠ τώρα, στο γραφείο, στο χαντάκι, στο εργοτάξιο, μήπως θα πρέπει να ξεχάσουμε την έως τώρα ατομοκεντρική στάση μας, να στραφούμε στο διπλανό μας, δίνοντας του το χέρι, το χαμόγελο μας λέγοντας και ακούγοντας τι μπορούμε να κάνουμε για να βγούμε από το αδιέξοδο; Πότε θα στήσουμε σε κάθε χώρο δουλειάς (Λαοδικείας, Περισσό, Τεχν. Πειραιά κ.α ) και από μια τοπική επιτροπή σωτηρίας; Εάν όχι τώρα που «καίγεται το πελεκούδι»;
  5. Στο σωματείο, στην Ομοσπονδία δεν θάπρεπε να αξιώσουμε να κάνουν όχι μόνο τις συνδικαλιστικές αλλά και τις ανθρώπινες υποχρεώσεις τους; Δεν θάπρεπε να θυμίσουμε «ότι εργαζόμενοι χωρίς σωματεία, -με την τωρινή τους τουλάχιστον μορφή- μπορεί να υπάρξουν», «σωματεία όμως χωρίς μέλη αδύνατον» όσους μπαρμπάδες στη Κορώνη κι’αν διαθέτουν..
  6. Είναι τόσο δύσκολο, τώρα που η φωτιά φουντώνει, να απαιτήσουμε άμεσα νάρθουν οι συνδικαλιστές σε πρώτη φάση στους χώρους δουλειάς, και σε δεύτερη σε μεγάλη κεντρική αίθουσα όπου ενώπιον ΟΛΩΝ (1) να μας εξηγήσουν, τι συμβαίνει, τι προτείνουν, τι σκέπτονται να κάνουν, αλλά και μέχρι που είμαστε διατεθειμένοι (2) να φτάσουμε αγωνιστικά για να ζήσουμε με αξιοπρέπεια και ψηλά το κεφάλι και όχι να καταφεύγουμε στα συσσίτια και στα κοινωνικά ιατρεία (που οδηγούμαστε), ούτε να βλέπουμε τα παιδιά μας να παίρνουν τους δρόμους για τις ξεχασμένες «φάμπρικες» της γερμανίας και της αυστραλίας.
  7. Ώστε να σταματήσουν έτσι και οι κάθε είδους προφάσεις εν αμαρτία, ότι: «εμείς κάναμε 20 απεργίες, αλλά το προσωπικό δεν απεργεί..»  και άλλα αστεία που λέγονται, όταν όλοι ξέρουμε πως η απεργία δεν γίνεται ούτε με FAX, EMAILκαι SMS την παραμονή της κήρυξης της, ούτε χωρίς επαρκή ενημέρωση και περιοδείες, ούτε χωρίς σφιχτή και σκληρή περιφρούρηση στις πύλες, και το σπουδαιότερο απεργία δεν γίνεται υπό μορφήν αγγαρείας ή άνωθεν (ΓΣΕΕ) εκτόνωσης, αλλά απαιτεί τουλάχιστον τη ολόπλευρη στήριξη και παρουσία αυτών που την πραγματοποιούν, για να μην αναφερθούμε στον απαράδεκτο υψηλό αριθμό συνδ/στών με άδεια γιατρού και ρεπό (3).

Αυτά και εκ των πραγμάτων θα επανέλθουμε σύντομα.

Δημ. Ζαγορίτης

  • * Το ότι μερικές δεκάδες ημέτεροι (ίσως) διασωθούν , τα «κονομήσουν» και κάνουν στραβά μάτια, όταν δεν εξυμνούν(!!..)  τα νέα μέτρα, είναι λόγος, οι χιλιάδες να μην αντιδρούν; και ελάχιστοι να συναινούν μαζί τους, για τα τυχόν ψίχουλα που ονειρεύονται;
  • (1) Προτείνουμε από κοινού εργαζόμενοι και συνταξιούχοι, μια και πολλά είναι τα πέραν των οικογενειακών σχέσεων κοινά σημεία. Αν είναι ακατόρθωτο δε πειράζει. Την υγεία μας νάχουμε..
  • (2) Μορφές και έκταση αγώνα, (πορείες, διαδηλώσεις, καταλήψεις, στάσεις, απεργίες πολυήμερες και συνεχείας)  αλλά και μέτρα όπως επιτροπές περιφρούρησης ανά χώρο, επικοινωνίας και πίεσης στα μμε να μην πνίγουν ή να διαστρεβλώνουν τη φωνή μας κ.α.
  • (3) Η πληροφόρηση του προσωπικού, που επίμονα ζητείται, για τον ακριβή αριθμό των απεργών καθώς και τη γνωστοποίηση όσων συνδικαλιστών παίρνουν ρεπό ή «αρρωσταίνουν» στις απεργίες, θα πάψει να αποτελεί «κρατικό απόρρητο»;
  •  (4)«Πάρτε μαζί σας νερό, το μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία», όπως μας προτρέπει ο ποιητής Μ.Κατσαρός.
Προηγούμενο άρθρο
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: