Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΚΡΗΞΗ είναι ο αστάθμητος παράγοντας της διατήρηση ή μη αυτής της σαπίλας(Ψηφοφορία για Σ.Κ. ΕΥΔΑΠ)

Αργεντινή: Οι σεισμικές λαϊκές δονήσεις δεν αναχαιτίζονται

Του έκτακτου συνεργάτη μας Μ.Ξ

Ένα μπουκέτο σκέψεων στα απανωτά χαστούκια της παραχάραξης

εν ασχολήθηκες ποτέ με την πολιτική (ξέρω πάει το μυαλό σου στους πολιτικούς), δεν φταίω εγώ γι΄αυτή σου την εξισωτική άγνοια.

Τους συνδικαλιστές τους θεωρούσες (δικαίως ίσως) πουλημένα τομάρια και βήμα ανέλιξης σε κομματικά αξιώματα (σωστά παρατηρούσες και παρατηρείς), τους δε «ενεργούς» πολίτες ανάλογα με το χώρο είτε γραφικούς, είτε αφισοκολλητές, είτε χειροκροτητές.

Σε αυτή την αγελαία και κατάπτυστη μάζα, εσύ δεν συμμετείχες τουλάχιστον φανερά, αλλά κάθε 4 χρονάκια αφού είχες πάρει την βόλτα σου στα κομματικά γραφεία να βολευτείς άβουλος και μοιραίος την έριχνες τη μαλακία σου στη κάλπη.

Στο καφενείο δε, στη δική σου «ρωμείκη» νεο-ελληνική αγορά μετά από κάνα τσίπουρο έβγαζες και το εμετικό λογύδριο περί αλητών από τη μία και αναγόρευες τη δική σου ραγιάδικη κουτοπονηριά σε αξία…«ναι ρε το πήρα τηλέφωνο το αρχίδι, έτσι και δε φέρει το γιο μου από τα σύνορα σε κέντρο, θα τους γαμήσω…τους ψηφίζω τόσα χρόνια και γω και η οικογένεια μου, βάζω και τη μάνα μου, 15 ψήφους παίρνει από την οικογένεια..»

Αυτή η αξιακή σου πλατφόρμα, αυτοί οι εκλεγμένοι θα μου πείς.
Η πολιτική σου λοιπόν αμορφωσία, η γονιδιακή σου ανάγκη (?), η ονείρωξη του καραγκιόζη σε προλεταριοποίησαν

και εγκεφαλικά με την έννοια της παράδοσης των δυνατοτήτων της σκέψης σου, και ξέρεις ότι δεν έκανες τόσα χρόνια τίποτα για να βελτιωθείς ούτε καν στην διαδράση σου με το κοινωνικό σύνολο.

Ακόμα και αυτή η απλή έννοια είναι τόσο άγνωστη στο βάλτο του λοβοτομημένου εγκεφάλου σου, είναι τόσο άγνωστη όσο και οι χρηματιστηριακή αξία των μετοχών που έσπρωξες και τις τελευταίες οικονομίες σου.

Με τέτοια χρεοκοπία πνευματική θα ρχόταν και η οικονομική μέχρι τώρα απροβλημάτιστε φίλε μου.
Στον βαρύ χειμώνα που διανύουμε το ενοχικό «μαζί τα φάγαμε» τελικά δεν σε βρήκε απροετοίμαστο στα αντανακλαστικά σου, καλοδουλεμένο, πιασάρικο και κυρίως θρεμμένο από την διαστρεβλωμένη αλήθεια, όπως και ο κομιστής του.

Τουμπέκα σε πρώτη φάση, αλλά σουθιξε και τον εγωισμό, ξαφνικά έτσι με ένα άγριο βλέμμα του μπένυ κατέβασες τα ματάκια χαμηλά εκεί που πήγε και η αξιοπρέπεια σου, στο βαρέλι δίχως πάτο.

Αλλά μια εκλαμψη στους νευρώνες σου, μια τελευταία προσπάθεια σωτηρίας σκάει και αυτή δεν είναι άλλη από την ενημέρωση την οποία αμάθητος από τόσα χρόνια ασιτίας (πνευματικής) την κατεβάζεις βουλιμικά.

Ο καθοδικός σωλήνας γίνεται ορός και σε ποτίζει όχι με πληροφορία αλλά με την κατάληξη της ανάλυσης, όταν όμως έχεις απολέσει τη σκέψη σου χάνεις την δυνατότητα επεξεργασίας δεδομένων και λογικά και την εξαγωγή συμπερασμάτων.

Η αδιέξοδη δημοκρατία πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις εμφανίζει μονόδρομους, κυρίως όταν απευθύνεται σε αυτιστικά πολιτικά άτομα, με μόνο σκοπό το κέρδος του χρόνου φροντίζοντας όμως την αναγόρευση ενός κυρίαρχου αντίπαλου πόλου στην αρχή σε επίπεδο προγράμματος.

Είναι γνωστό βέβαια στους διαχειριστές των «εκτακτων καταστάσεων» οτι το σόκ ξεπερνιέται οπότε πρέπει να αλλάξει η δραστική ουσία, κρατώντας πάντα ένα κρυφό (λ)άσσο στο μανίκι. Δίαολε μια άβουλη μάζα δεν θα ναι δα και τόσο δύσκολο να εξανδραποδιστεί.

Σε αυτή την περίοδο δλδ που διανύουμε τώρα και συστηματικά η μη εκτονούμενη πίεση διοχετεύεται στους υπονόμους του μηδενισμού, της ισοπέδωσης και του συμψηφισμού. Το άηθες της υπόθεσης είναι η παραχάραξη της ιστορίας η διαστρέβλωση της πραγματικότητας και η προβολή του μονοδρόμου θεμελιωμένου πάνω στην απελπισία και το ζόφο.

Συνοψίζοντας, αφού έχουμε σωθεί καμιά δεκαριά φορές και παίρνουν τα εύσημα από τον κ. Σοίπλε ένα χάδι από τη Μέρκελ αφού έχουμε απολέσει τα ένσημα, την υγεία και την παιδεία εσχάτως (?)  ψηφίσαμε τον ευρωμονόδρομο των ικανών αφού εκεί ανηκομεν αλλά βιοτικά γυρίσαμε στην Ελλάδα του 70 με σύγχρονες αναφορές κάπου λίγο πάνω από την Βουλγαρία, και αφού παταγωδώς απέτυχαν στα πάντα εκτός από το παραπάνω κραδαίνουν τους αριστερούς , νεο-κομμουνιστικούς βαρβάρους σαν φόβητρο.

Τώρα φταίνε οι μετανάστες, οι Δ.Υ., το ΕΣΥ, οι συνταξιούχοι, τα ΑΜΕΑ… οι άλλοι πάντα, άλλωστε εσύ τι έκανες τόσα χρόνια, δεν έγινες δα και Τσοχατζόπουλος, αλλά το βαθύ σου πρόβλημα είναι ότι όλες τις στρεβλώσεις δεν τις κράζεις ως απέξω δομικά αλλά γιατί δεν αποτέλεσες μέρος τους (κατά τη θεώρησή σου πάντα).

Το μοναδικό που δεν κολλάει στην εξίσωση της διατήρησης αυτής της σαπίλας είναι ο αστάθμητος παράγοντας της κοινωνικής έκρηξης.

Το τελευταίο χαρτί είναι η ταύτιση των άκρων με συντεταγμένο σκοπό τον εγκλωβισμό του κόσμου που ασφυκτιά και θέλει να αντιδράσει.
Το λυπηρό είναι ότι το πετυχαίνει, έχοντας τρομερό μηχανισμό και ότι χρόνος δεν περισσεύει να γυρίσεις πίσω και να μάθεις τα βασικά σε αυτό τον ορυμαγδό.

Δημοκρατία Βαιμάρης στήνεται οι πιστοί προσέρχονται και δικαιολογίες δεν περισσεύουν….

Advertisements
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: