Τα τρία ρεύματα του αντί-μνημονιακού χώρου. Του Θέμη Τζήμα

`          `

δδδδδ

Είναι ανάγκη να τα ξαναζήσουμε;

κουκιδα
`Αφορμή για το κείμενο αυτό αποτέλεσαν το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και διάφορες διεργασίες που εντοπίζονται στο χώρο των αντιμνημονιακών δυνάμεων, σταθερών ή και όψιμων.

`

Παραπάνω από τρία χρόνια μετά την υπογραφή του πρώτου μνημονίου μπορούμε να εντοπίσουμε τρία ρεύματα στον αντί – μνημονιακό χώρο: το πρώτο βρίσκεται στο χώρο της λαϊκής δεξιάς.

Κύριος εκφραστής του στην τωρινή Βουλή είναι οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, παρότι υπάρχουν και άλλοι μικρότεροι σχηματισμοί προερχόμενοι από τη ΝΔ. Το βασικό τους κοινό χαρακτηριστικό είναι ότι η επιθετική τους ρητορική στρέφεται κατά επιμέρους προσώπων – πολιτικών ή επιχειρηματιών – χωρίς όμως να αγγίζει τις δομικές αιτίες της κρίσης, εξ ου και οι δυνάμεις αυτές δεν τη χαρακτηρίζουν ως καπιταλιστική, ούτε προτάσσουν μια συνολική αλλαγή οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου ως απάντηση, παρότι σε διακηρυκτικό επίπεδο φλερτάρουν με κορπορατιστικές επιλογές εντός βέβαια του καπιταλισμού. Καταφεύγουν σε εισαγγελικού τύπου καταγγελίες και ερμηνεύουν συχνά τις εξελίξεις ως αποτέλεσμα κάποιας ανθελληνικής συνωμοσίας ή προσπάθειας γεωπολιτικής επιβολής επί της χώρας, αναδεικνύοντας μια από τις συνέπειες της κρίσης- τη γεωπολιτική επιδείνωση της θέσης της χώρας- σε αίτιο. Διόλου τυχαία λοιπόν παίζουν το παιχνίδι της αναζωπύρωσης των εθνικισμών, προτάσσοντας εν προκειμένω τον αντί- γερμανισμό τους.

`

Το δεύτερο και πλειοψηφικό σήμερα στον αντί-μνημονιακό χώρο ρεύμα είναι το – αντικειμενικά – σοσιαλδημοκρατικό και έχει στον πυρήνα του – ιδίως μετά το τελευταίο συνέδριό του – το ΣΥΡΙΖΑ, το αποσχισθέν τμήμα της ΔΗΜΑΡ, μερίδα των πασοκογενών στελεχών, τους οικολόγους κλπ. Τονίζω τον όρο “αντικειμενικά” διότι ένα μεγάλο μέρος ναι μεν δεν αυτοπροσδιορίζεται ως σοσιαλδημοκρατικό αλλά προτάσσει σοσιαλδημοκρατικές πολιτικές. Ενώ ορίζει ορθά την κρίση ως καπιταλιστική δεν προχωρά σε βάθος την ανάλυσή του. Ενώ έχει γνήσια και δίκαια αντιμνημονιακή τάση – αναφέρομαι στο ΣΥΡΙΖΑ- δεν προχωρά (περισσότερα…)

Advertisements

Στρώνοντας το δρόμο στο νεοναζισμό υπό τους ήχους τής Διεθνούς!

`

δδδ

Τι Ευρωλατρεία είναι αυτή ορισμένων; Ανέλπιστη…

Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

Πριν από τρεις περίπου μήνες, στις 28 Απριλίου, σε ανάρτηση με τίτλο «Ευρωσκεπτικισμός ή τι;», γράφαμε προς το τέλος τού κειμένου μας:

Αυτούς τους ευρωσκεπτικιστές που πολλαπλασιάζονται, ποιος θα τους πάρει; Η Αριστερά που κλείνεται στο καβούκι της και στο φρούριο του Περισσού; Η Αριστερά που «θέλει όλο τον κόσμο και τον θέλει τώρα»; Ή αυτή που αναγορεύει το ευρώ «εθνικό νόμισμα», κόντρα στις ίδιες της τις αποφάσεις;

`

Έχετε σκεφτεί το ενδεχόμενο να μη τους πάρει η Αριστερά; Έχετε σκεφτεί το ενδεχόμενο να τους πάρει το πιο ‘‘ριζοσπαστικό’’ κομμάτι τής Δεξιάς, αυτό που είχε την τόλμη να διακηρύξει από το βήμα τής Βουλής: «προτιμάμε το ευρώ, αλλά, αν πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα στο ευρώ και την Ελλάδα, διαλέγουμε Ελλάδα!»;

`

Δόθηκε μια πρώτη απάντηση στα ερωτήματά μας. Δεν δόθηκε εδώ, στην Ελλάδα, αλλά στη Γαλλία. Τι σημασία έχει; Αυτό που συνέβη εκεί είναι ένα άριστο προείκασμα του τι μπορεί να συμβεί εδώ. Μόνο που, αν συμβεί εδώ, θα είναι χειρότερο απ’ όσο στη Γαλλία. Γιατί εμείς δεν έχουμε να κάνουμε με κανένα Εθνικό Μέτωπο και με καμία Μαρίν Λεπέν.  Εμείς έχουμε να κάνουμε με τη Χρυσή Αυγή και τον Μιχαλολιάκο! (περισσότερα…)

Αρέσει σε %d bloggers: