Το Δόγμα του ΣΟΚ – της Naomi Klein (Κεφάλαιο 18)

Κεφάλαιο

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 18

Ο KYKΛΟΣ KΛEINEI

ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΥΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΣΤΗΝ ΚΑΜΕΝΗ ΓΗ


 «Δε θάταν τότε πιο απλό, Η κυβέρνηση να

διαλύσει το λαό Και να εκλέξει έναν άλλον;»

Μπέρτολτ Μπρεχτ, «The Solution», 1953*

«Το Ιράκ είναι το τελευταίο μεγάλο σύνορο στη

Μέση Aνατoλή[ … ] Στο Ιράκ έχουν ανακαλυφθεί

το 80% των πετρελαιoπηγών που έχουν ποτέ

ανοιχτεί».

Ντέιβιντ Χόργκαν, διευθυντής της ιρλανδικής

πετρελαϊκής εταιρείας Petrel, Ιανουάριος 2007.

Πωλ Μπρέμερ-Τζώρτζ Μπους

ίναι δυνατόν η κυβέρνηση Μπους να μη γνώριζε ότι το οικονομικό της πρόγραμμα μπορούσε να πυροδοτήσει ένα ξέσπασμα βίας στο Ιράκ αν υπήρχε ένας άνθρωπος που γνώριζε ότι θα υπήρχαν ενδεχομένως αρνητικές επιπτώσεις, αυτός ήταν ο Πολ Μπρέμερ, ο άνθρωπος που έθεσε σε εφαρμογή το οικονομικό πρόγραμμα. Τον Νοέμβριο του 2001, ένα μήνα αφότου ίδρυσε την εταιρεία Crisis Consulting Practice, ο Μπρέμερ έστειλε ένα υπόμνημα στους πελάτες του στο οποίο τους εξηγούσε για ποιο λόγο είχε αυξηθεί ο κίνδυνος τρομοκρατικών επιθέσεων εναντίον πολυεθνικών εταιρειών τόσο στις HΠA όσο  και στο εξωτερικό. Στο υπόμνημα, που έφερε τον τίτλο «Νέοι Κίνδυνοι για τις Διεθνείς Επιχειρηµατικές Δραστηριοτητες», ο Μπρέµερ ενηµέρωνε τους πελάτες του ότι αντιµετώπιζαν αυξηµένους κινδύνους εξαιτίας του οικονοµικού µοντέλου που τους είχε κάνει τόσο πλούσιους. Το ελεύθερο εµπόριο, έγραφε ο Μπρέµερ, είχε οδηγήσει «στη δηµιουργία πρωτοφανούς πλούτου», όµως είχε «άµεσες αρνητικές επιπτώσεις για πολλούς». Το ελεύθερο εµπόριο «απαιτεί απολύσεις εργαζοµένων. Και το άνοιγµα των αγορών στο διεθνές εµπόριο ασκεί τεράστιες πιέσεις στους παραδοσιακούς εµπόρους λιανικής και στα εµπορικά µονοπώλια». Όλες αυτές οι αλλαγές οδηγούσαν σε «διευρυνόµενο εισοδηµατικά χάσµατα και κοινωνικές εντάσεις», που, µε τη σειρά τους, µπορούσαν να οδηγήσουν σε ένα ευρύ φάσµα επιθέσεων εναντίον αµερικανικών εταιρειών, συµπεριλαµβανοµένων τροµοκρατικών επιθέσεων.

________________________________________________________________

* Στα ελληνικά σε απόδοση Μάριου Πλωρίτη με τον τίτλο «Η Λύση», στο πλαίσιο της δίγλωσης έκδοσης Ποιήματα, εκδόσεις Κοροντζής, 2009, σ. 45. (Σ.τ.Ε.)
____________________________________________________________________

Αυτό ακριβώς έγινε στο Ιράκ. Αν οι αρχιτέκτονες του πολέµου είχαν πείσει τους εαυτούς τους ότι το οικονοµικό τους πρόγραµµα δε θα προκαλούσε πολιτικές αντιδράσεις, δεν ήταν επειδή πίστευαν πως οι Ιρακινοί θα συναινούσαν στις πολιτικές συστηµατικής καταλήστευσής τους. Οι σχεδιαστές του πολέµου βασίζονταν σε κάτι άλλο: στον αποπροσανατολισµό των Ιρακινών, στη συλλογική παλινδρόμηση τους σε πρωιµότερα στάδια, στην αδυναµία τους να παρακολουθήσουν το ρυθµό του µετασχηµατισµού. Με άλλα λόγια, βασίζονταν στη δύναµη του σοκ. Η βασική εικασία των σχεδιαστών του στρατιωτικού και οικονοµικού  σοκ στο Ιράκ, την οποία διατύπωσε µε τον πιο εύγλωττο τρόπο ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Ρίτσαρντ Άρµιταζ, ήταν ότι οι Ιρακινοί θα έµεναν σε τέτοιο βαθµό εµβρόντητοι από τη δύναµη πυρός των ΗΠΑ και θα ήταν τόσο µεγάλη η ανακούφισή τους επειδή είχαν απαλλαγεί από τον Σαντάµ, ώστε «θα καθοδηγούνταν εύκολα από το σηµείο Α στο σηµείο Β».  Μερικούς µήνες µετά θα συνέρχονταν από τη µεταπολεµική παραζάλη και θα διαπίστωναν έκπληκτοι ότι ζούσαν σε µια αραβική Σιγκαπούρη, σε «µια «τίγρη» στον ποταµό Τίγρη, όπως είχε πει κατενθουσιασµένος κάποιος αναλυτής των αγορών. Αντί για αυτό, πάρα πολλοί Ιρακινοί ζήτησαν αµέσως να έχουν λόγο στο µετασχηµατισµό της χώρας τους. Και η αντίδραση της κυβέρνησης Μπους σε αυτή την απροσδόκητη τροπή των γεγονότων προκάλεσε τη µεγαλύτερη ανάκρουση από όλες.

Καταλύοντας τη δηµοκρατία

Το πρώτο καλοκαίρι µετά την εισβολή στο Ιράκ υπήρχε τόσο µεγάλη δίψα για συµµετοχή στην πολιτική ζωή, ώστε στη Βαγδάτη, παρά τις δυσκολίες της καθηµερινότητας, να επικρατεί µια ατµόσφαιρα εορταστικής ευφορίας. Υπήρχε οργή για τις απολύσεις και απογοήτευση για τις διακοπές του ηλεκτρικού ρεύµατος και τις εργοληπτικές εταιρείες, όµως για πολλούς µήνες η οργή εκφραζόταν κυρίως µέσω µιας αυθόρµητης, πληθωρικής άσκησης του δικαιώµατος της ελευθερίας του λόγου. Καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού πραγµατοποιούνταν καθηµερινά διαδηλώσεις έξω από τις πύλες της Πράσινης Ζώνης, στις περισσότερες από τις οποίες συµµετείχαν απολυµένοι εργαζόµενοι που ζητούσαν να επιστρέψουν στις δουλειές τους. Τυπώνονταν εκατοντάδες νέες εφηµερίδες, γεµάτες επικριτικά άρθρα για τον Μπρέµερ και το οικονοµικό πρόγραµµά του. Οι κληρικοί µιλούσαν για την πολιτική κατά τη διάρκεια των κηρυγµάτων της Παρασκευής, µια ελευθερία που ήταν αδιανόητη την εποχή του Σαντάµ.

Η πιο συναρπαστική εξέλιξη ήταν η αυθόρµητη διεξαγωγή εκλογών σε κωµοπόλεις, πόλεις και επαρχίες σε ολόκληρη τη χώρα. Απαλλαγµένοι από τη σιδερένια πυγµή του Σαντάµ, οι Ιρακινοί πραγµατοποιούσαν λαϊκές συνελεύσεις στα δηµαρχεία των πόλεών τους και εξέλεγαν τους ηγέτες που θα τους εκπροσωπούσαν στη νέα εποχή. Σε πόλεις όπως η Σαµάρα, η Χίλα και η Μοσούλη θρησκευτικοί ηγέτες, επιστήµονες που πίστευαν στο κοσµικό κράτος και αρχηγοί φυλών συνεργάζονταν για να καθορίσουν ποιες ήταν οι τοπικές προτεραιότητες, διαψεύδοντας τις προβλέψεις για έξαρση του σεχταρισµού και του φονταµενταλισµού. Στις συνελεύσεις επικρατούσε ένταση, αλλά και ευφορία: Οι προκλήσεις ήταν τεράστιες, αλλά η ελευθερία είχε αρχίσει να γίνεται πραγµατικότητα. Σε πολλές περιπτώσεις Αµερικανοί στρατιώτες, έχοντας πιστέψει τον Πρόεδρό τους όταν έλεγε πως ο στρατός θα πήγαινε στο Ιράκ για να εγκαθιδρύσει τη δηµοκρατία, διευκόλυναν την οργάνωση των τoπικών εκλογών, φτάνοντας µέχρι το σηµείο να προµηθεύσουν κάλπες για τη διεξαγωγή τους.

Ο δηµοκρατικός ενθουσιασµός σε συνδυασµό µε την απόρριψη του οικονοµικού προγράµµατος του Μπρέµερ έφεραν σε εξαιρετικά δύσκολη θέση την κυβέρνηση Μπους. Είχε υποσχεθεί να παραδώσει την εξουσία σε µια εκλεγµένη ιρακινή κυβέρνηση ύστερα από µερικούς µήνες, αλλά και να συµπεριλάβει Ιρακινούς στη λήψη των αποφάσεων αµέσως µετά την ανατροπή του Σαντάμ. Όµως µετά το πρώτο καλοκαίρι της κατοχής δεν υπήρχε πλέον καµία αµφιβολία ότι η οποιαδήποτε εκχώρηση εξουσίας θα σήµαινε την εγκατάλειψη τού οράµατος να µετατραπεί το Ιράκ σε µια χώρα µε ιδιωτικοποιηµένη οικονοµία και γεµάτη στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ. Η ιδέα της οικονοµικής εθνικής ανεξαρτησίας είχε πολύ βαθιές ρίζες στο λαό, κυρίως όσον αφορά τα πετρελαϊκά κοιτάσµατα, που αποτελούσαν το µεγαλύτερο έπαθλο από όλα. Ως εκ τούτου, η Ουάσινγκτον εγκατέλειψε τις υποσχέσεις της για δηµοκρατία και, αντίθετα, διέταξε να αυξηθούν τα επίπεδα του σοκ, ελπίζοντας ότι µια µεγαλύτερη δόση θα είχε τα επιθυµητά αποτελέσµατα. Με την απόφαση αυτή η σταυροφορία για τις ανόθευτες ελεύθερες αγορές έκλεισε τον κύκλο της, επιστρέφοντας πίσω στις ρίζες της στο Νότιο Κώνο της Λατινικής Αµερικής, όπου η οικονοµική θεραπεία-σοκ επιβλήθηκε µε τη βίαιη κατάλυση της δηµοκρατίας, µε την εξαφάνιση και το βασανισµό οποιουδήποτε αντιστεκόταν.

Όταν ο Πολ Μπρέµερ έφτασε στη Βαγδάτη, το σχέδιο των ΗΠΑ ήταν να συγκληθεί µια συντακτική συνέλευση ευρείας σύνθεσης, µε αντιπροσώπους όλων των συνιστωσών της ιρακινής κοινωνίας, οι οποίοι θα εξέλεγαν τα µέλη ενός µεταβατικού Συµβουλίου που θα ασκούσε την εκτελεστική εξουσία. Δύο βδοµάδες µετά ο Μπρέµερ απέρριψε το σχέδιο. Αντίθετα, αποφάσισε να επιλέξει ο ίδιος τα µέλη του ιρακινού κυβερνητικού συµβουλίου. Σε ένα µήνυµά του στον Πρόεδρο Μπους περιέγραψε τη διαδικασία επιλογής ως «ένα συνδυασµό τυφλόµυγας και τρισδιάστατης τρίλιζας».

Ο Μπρέµερ είχε δηλώσει ότι το συµβούλιο θα είχε κυβερνητικές αρµοδιότητες, όµως για µία ακόµα φορά άλλαξε γνώµη. «Η µέχρι τότε εµπειρία µου µε το κυβερνητικό συµβούλιο έδειχνε ότι δε θα ήταν µια καλή ιδέα», θα ισχυριζόταν αργότερα ο πρώην απεσταλµένος των ΗΠΑ, εξηγώντας ότι τα µέλη του συµβουλίου αργούσαν πάρα πολύ να πάρουν αποφάσεις και ότι συζητούσαν διεξοδικά για αυτές, δύο γνωρίσµατα που ήταν ασύµβατα µε τα σχέδια της θεραπείας-σοκ. «Δεν µπορούσαν να οργανώσουν ούτε µια αυτοκινητοποµπή δύο οχηµάτων», ισχυρίστηκε ο Μπρέµερ. «Πολύ απλά, ήταν ανίκανοι να πάρουν αποφάσεις ή να αποφασίσουν εντός κάποιου χρονοδιαγράµµατος. Επιπλέον, αισθανόµουν ότι ήταν πολύ σηµαντικό να θεσπιστεί ένα σύνταγµα πριν παραδώσουµε την κυριαρχία στον οποιονδήποτε».

Το επόµενο πρόβληµα του Μπρέµερ ήταν οι εκλογές που διεξάγονταν αυθόρµητα σε κωµοπόλεις και πόλεις σε ολόκληρη τη χώρα. Στα τέλη Ιουνίου, µόλις δύο µήνες µετά την άφιξή του στο Ιράκ, αποφάσισε ότι έπρεπε να σταµατήσει αµέσως η διεξαγωγή εκλογών. Το νέο σχέδιο προέβλεπε οι τοπικοί ηγέτες του Ιράκ να διορίζονται από τις κατοχικές Αρχές, όπως ακριβώς είχε συµβεί και µε το κυβερνητικό συµβούλιο. Η αποφασιστική αναµέτρηση έγινε στη Νατζάφ, την ιερή πόλη του σιιτισµού, που ήταν το πολυπληθέστερο θρησκευτικό δόγµα της χώρας. Στη Νατζάφ είχε ήδη ξεκινήσει η διαδικασία διεξαγωγής εκλογών, µε τη βοήθεια των αµερικανικών στρατευµάτων. Όµως µία µέρα προτού αρχίσει η εγγραφή στους εκλογικούς καταλόγους ο αντισυνταγµατάρχης που ασκούσε καθήκοντα τοπικού τοποτηρητή δέχτηκε ένα τηλεφώνηµα από τον υποστράτηγο των πεζοναυτών Τζιµ Μάτις. «Επρεπε να ακυρωθούν οι εκλογές. Ο Μπρέµερ ανησυχούσε για το ενδεχόµενο να επικρατήσει ένας µη φιλικά προσκείµενος ισλαµιστής υποψήφιος. [ … ] Ο Μπρέµερ δε θα επέτρεπε να κερδίσει τις εκλογές λάθος άνθρωπος. Οι πεζοναύτες όφειλαν να επιλέξουν µια οµάδα σίγουρων Ιρακινών και να τους βάλουν να εκλέξουν το δήµαρχο. Με αυτό τον τρόπο οι Ηνωµένες Πολιτείες θα είχαν τον έλεγχο της διαδικασίας», γράφουν ο Μάικλ Γκόρντον και ο στρατηγός Μπέρναρντ Τρέινορ, οι συγγραφείς του Cobrα ΙΙ, που θεωρείται η πλέον τεκµηριωµένη εξιστόρηση των πολεµικών επιχειρήσεων και της εισβολής. Τελικά, οι ένοπλες δυνάµεις των ΗΠΑ διόρισαν δήµαρχο της Νατζάφ ένα συνταγµατάρχη του σανταµικού καθεστώτος, και το ίδιο έκαναν σε πολλές πόλεις και κωµοπόλεις σε ολόκληρη τη χώρα.*

Μπρέμερ Πωλ, τοποτηρητής ΗΠΑ σε Ιράκ

ε µερικές περιπτώσεις η απαγόρευση του Μπρέµερ ανακοινώθηκε αφού οι Ιρακινοί είχαν ήδη εκλέξει τοπικούς αντιπροσώπους. Απτόητος, εκείνος διέταξε να δηµιουργηθούν καινούρια συµβούλια. Στην επαρχία Τάτζι η Research Triangle Institute, η εργοληπτική εταιρεία που είχε µορµόνους επικεφαλής και είχε αναλάβει να αναδοµήσει τους θεσµούς της τοπικής αυτοδιοίκησης, διέλυσε το συµβούλιο που είχε εκλέξει ο τοπικός πληθυσµός αρκετούς µήνες πριν από την άφιξή της και επέµεινε να αρχίσει η διαδικασία από το µηδέν. «Νιώθουµε ότι οπισθοδροµούµε», παραπονέθηκε ένας κάτοικος της περιοχής. Ο Μπρέµερ επέµενε ότι «δεν υφίσταται καθολική απαγόρευση των δηµοκρατικών διαδικασιών. «Δεν είµαι αντίθετος, αλλά θέλω να γίνουν µε έναν τρόπο που θα διαλύσει τις ανησυχίες µας. [ … ] Εκλογές που πραγµατοποιούνται υπερβολικά νωρίς µπορεί να αποβούν καταστροφικές. Θα πρέπει να διεξαχθούν µε πολύ µεγάλη προσοχή».

_____________________________________________________________________

*Αυτός ήταν ένας από τους λόγους που η «απο-µπααθοποίηση προκάλεσε τόσο µεγάλη οργή: Ενώ είχαν χάσει τις δουλειές τους χαµηλόβαθµοι στρατιωτικοί, δάσκαλοι και γιατροί που είχαν υποχρεωθεί να γίνουν µέλη του κόµµατος προκειµένου να ανελιχτούν επαγγελµατικά, σι ανώτεροι αξιωµατούχοι του κόµµατος Μπάαθ, που ήταν διαβόητοι για την ανελέητη καταπάτηση ανθρώπινων δικαιωµάτων, επιστρατεύτηκαν για να επιβάλουν την τάξη σε πόλεις και κωµοπόλεις. (Σ.τ.Σ.)

­­­­­­­­­­­­­­­­­­___________________________________________________________________________________

Το 49% των ερωτηθέντων Ιρακινών απάντησαν ότι θα ψήφιζαν ένα κόµµα που θα υποσχόταν να δηµιουργήσει «περισσότερες θέσεις εργασίας στο δηµόσιο τοµέα».

Μέχρι τότε οι Ιρακινοί εξακολουθούσαν να προσδοκούν ότι η Ουάσινγκτον θα τηρούσε τις υποσχέσεις της να οργανώσει εθνικές εκλογές και να παραδώσει την εξουσία σε µια κυβέρνηση εκλεγµένη από την πλειοψηφία των πολιτών. Όµως τον Νοέµβριο του 2003, και αφού είχε ήδη ακυρώσει τις τοπικές εκλογές, ο Μπρέµερ πήγε στην Ουάσινγκτον για να συµµετάσχει σε µυστικές συζητήσεις στο Λευκό Οίκο. Όταν επέστρεψε στη Βαγδάτη, ανακοίνωσε ότι δεν θα πραγµατοποιούνταν γενικές εκλογές. Η πρώτη «κυρίαρχη» κυβέρνηση του Ιράκ δε θα εκλεγόταν, αλλά θα διοριζόταν.

Αυτή η στροφή εκατόν ογδόντα µοιρών σχετιζόταν ενδεχοµένως µε µια δηµοσκόπηση την οποία είχε διεξαγάγει το Διεθνές Ρεπουµπλικανικό Ινστιτούτο (International Republican Institute), που έδρευε στην Ουάσινγκτον. Οι Ιρακινοί είχαν ερωτηθεί ποιους πολιτικούς θα ψήφιζαν, αν τους δινόταν η δυνατότητα. Τα αποτελέσµατα σήµαναν συναγερµό στην Πράσινη Ζώνη: Το 49% των ερωτηθέντων Ιρακινών απάντησαν ότι θα ψήφιζαν ένα κόµµα που θα υποσχόταν να δηµιουργήσει «περισσότερες θέσεις εργασίας στο δηµόσιο τοµέα». Στην ερώτηση «αν θα ψήφιζαν ένα κόµµα που θα υποσχόταν να δηµιουργήσει περισσότερες θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τοµέα» µόνο ένα ποσοστό 4,6% απάντησαν «ναι». Στην ερώτηση αν θα ψήφιζαν ένα κόµµα που θα υποσχόταν «να επιτρέψει την παραµονή των συµµαχικών δυνάµεων µέχρι να βελτιωθούν οι συνθήκες ασφάλειας» µόνο το 4,2% απάντησαν ότι θα το έκαναν. Με απλά λόγια, αν επιτρεπόταν στους Ιρακινούς να εκλέξουν ελεύθερα την επόµενη κυβέρνηση και αν αυτή η κυβέρνηση είχε πραγµατική εξουσία, η Ουάσινγκτον θα έπρεπε να εγκαταλείψει δύο από τους βασικούς στόχους της: τη δημιουργία στο Ιράκ αµερικανικών στρατιωτικών βάσεων και το πλήρες άνοιγµα των συνόρων στις αµερικανικές πολυεθνικές.

Με απλά λόγια, αν επιτρεπόταν στους Ιρακινούς να εκλέξουν ελεύθερα την επόµενη κυβέρνηση και αν αυτή η κυβέρνηση είχε πραγµατική εξουσία, η Ουάσινγκτον θα έπρεπε να εγκαταλείψει δύο από τους βασικούς στόχους της: τη δημιουργία στο Ιράκ αµερικανικών στρατιωτικών βάσεων και το πλήρες άνοιγµα των συνόρων στις αµερικανικές πολυεθνικές.

Μερικοί νεοσυντηρητικοί κατηγορούν την κυβέρνηση Μπους ότι το σχέδιό της για το Ιράκ έδινε µεγάλη βαρύτητα στη δηµοκρατία, ότι χαρακτηριζόταν από µια αφελή πίστη στο δικαίωµα του αυτοπροσδιορισµού. Αυτές οι µοµφές διαψεύδονται από τα πραγµατικά γεγονότα του πρώτου έτους της κατοχής, καθώς ο Μπρέµερ προσπάθησε µε κάθε τρόπο να ξεριζώσει τη δηµοκρατία, που ξεφύτρωνε παντού σαν τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας. Μέσα στους πρώτους έξη µήνες από την ανάληψη των καθηκόντων του είχε µαταιώσει τη σύγκληση µιας συντακτικής συνέλευσης, είχε απορρίψει την ιδέα της εκλογής αυτών που θα ετοίµαζαν το προσχέδιο του συντάγµατος, είχε ακυρώσει δεκάδες τοπικές και επαρχιακές εκλογές και, τελικά, είχε κατατροπώσει και το τέρας των εθνικών εκλογών, ενέργειες που δεν αρµόζουν σε έναν ιδεαλιστή υποστηρικτή της δημοκρατίας. Και κανένας από τους εξέχοντες νεοσυντηρητικούς που επιρρίπτουν σήμερα την ευθύνη για τα προβλήματα στο Ιράκ στην απουσία μιας «ιρακινής πρόσοψης» δεν υποστήριξε το αίτημα για άμεσες εκλογές που διατύπωναν οι διαδηλωτές στους δρόμους της Βαγδάτης και της Βασόρα.

Πολλοί από όσους υπηρέτησαν στο Ιράκ τους πρώτους μήνες της κατοχής διατείνονται ότι οι διάφορες αποφάσεις για καθυστέρηση της εφαρμογής των δημοκρατικών θεσμών συνδέονται άμεσα με τη γέννηση της ένοπλης αντίστασης. Ο Σαλίμ Λόνε, ένας διπλωμάτης του ΟΗΕ που υπηρετούσε στο Ιράκ μετά την εισβολή, θεωρεί κομβικό σημείο την πρώτη αντιδημοκρατική απόφαση του Μπρέμερ. «Για παράδειγμα, η πρώτη μεγάλη βομβιστική επίθεση εναντίον της ξένης παρουσίας στο Ιράκ έγινε τον Ιούλιο του 2003, λίγες μέρες αφότου οι Ηνωμένες Πολιτείες επέλεξαν τα μέλη του πρώτου ιρακινού πολιτικού σώματος, του κυβερνητικού συμβουλίου. Η διπλωματική αποστολή της Ιορδανίας και λίγο αργότερα τα κεντρικά γραφεία του ΟΗΕ στη Βαγδάτη ανατινάχτηκαν, με συνέπεια να σκοτωθούν πολλοί αθώοι. [ … ] Η οργή για τη σύνθεση του συμβουλίου, αλλά και για την υποστήριξη που του παρείχε ο ΟΗΕ, ήταν απτή στο Ιράκ». Ο Λόνε έχασε πολλούς φίλους και συναδέλφους στις επιθέσεις αυτες.

Οι σιίτες θεώρησαν προδοσία την ακύρωση των εθνικών εκλογών από τον Μπρέμερ. Καθώς αποτελούσαν τη μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα, ήταν βέβαιοι ότι θα κυριαρχούσαν σε μια εκλεγμένη κυβέρνηση έπειτα από δεκαετίες καταπίεσης. Αρχικά οι αντιδράσεις των σιιτών έλαβαν τη μορφή μαζικών ειρηνικών διαδηλώσεων: 100.000 διαδηλωτές στη Βαγδάτη, 30.000 στη Βασόρα. Όλοι τους φώναζαν: «Ναι στις εκλογές Όχι στις επιλογές». «Το βασικό μας αίτημα σε αυτή τη διαδικασία είναι να εδραιωθούν οι συνταγματικοί θεσμοί μέσω εκλογών και όχι μέσω διορισμών», έγραψε ο Αλί Αμπντέλ Χακίμ Ολ Σάφι, ο δεύτερος τη τάξει σιίτης κληρικός, σε μια επιστολή με παραλήπτες τον Τζορτζ Μπους και τον Τόνι Μπλερ. Υποστήριξε ότι το νέο σχέδιο του Μπρέμερ «δεν είναι τίποτα άλλο από την αντικατάσταση μιας δικτατορίας με μια άλλη και προειδοποίησε ότι, αν συνέχιζαν να το προωθούν, θα ξεκινούσαν μια μάχη την οποία δε θα μπορούσαν να κερδίσουν». Ο Μπους και ο Μπλερ παρέμειναν αμετακίνητοι στις αποφάσεις τους. Εκθείασαν τις διαδηλώσεις ως μια απόδειξη για την άνθηση της ελευθερίας, όμως επέβαλαν διά της βίας το σχέδιό τους και διόρισαν την πρώτη ιρακινή κυβέρνηση στη μετά Σαντάμ εποχή.

Σε αυτή την κρίσιμη καμπή ο Μογκτάντα αλ-Σαντρ άρχισε να αποκτά σηµαντική πολιτική δύναµη. Ενώ τα υπόλοιπα µεγάλα σιιτικά κόµµατα αποφάσισαν να συµµετάσχουν στη διορισµένη κυβέρνηση και να αποδεχτούν ένα µεταβατικό σύνταγµα που είχε υπαγορευτεί από τις κατοχικές Αρχές, ο αλ-Σαντρ διαφώνησε, κατήγγειλε ως παράνοµα τόσο τη διαδικασία όσο και το σύνταγµα και άρχισε να συγκρίνει δηµόσια τον Μπρέµερ µε τον Σαντάµ. Επιπλέον, άρχισε να αυξάνει την ισχύ του Στρατού του Μαχντί. Μετά την αποτυχία των ειρηνικών διαµαρτυριών οι σιίτες πείστηκαν ότι, για να εγκαθιδρυθεί µια δηµοκρατία της πλειοψηφίας, θα έπρεπε να πολεµήσουν για αυτή.

Αν η κυβέρνηση Μπους είχε τηρήσει την υπόσχεσή της να παραδώσει σύντοµα την εξουσία σε µια εκλεγµένη ιρακινή κυβέρνηση, είναι πιθανό η αντίσταση να είχε παραµείνει µικρή και ελέγξιµη αντί να εξαπλωθεί σε ολόκληρη τη χώρα. Όµως η τήρηση της υπόσχεσης συνεπαγόταν τη θυσία της οικονοµικής ατζέντας που κρυβόταν πίσω από τον πόλεµο, κάτι που η κυβέρνηση Μπους δεν επρόκειτο ποτέ να δεχτεί και για αυτόν το λόγο οι βίαιες αντιδράσεις στην άρνηση της Αµερικής να επιτρέψει την εγκαθίδρυση της δηµοκρατίας στο Ιράκ πρέπει να αντιµετωπιστούν επίσης ως µια µορφή ιδεολογικής ανάκρουσης.

Σωµατικά σοκ

αθώς η αντίσταση εντεινόταν, οι κατοχικές Αρχές αντέδρασαν κλιµακώνοvιας τις τακτικές του σοκ. Αργά τη νύχτα ή νωρίς το πρωί Αµερικανοί στρατιώτες παραβίαζαν πόρτες και έµπαιναν στα σκοτεινά σπίτια κρατώντας φακούς και ουρλιάζοντας στα αγγλικά (µερικές λέξεις γίνονταν κατανοητές: «γαµηµένε», «Αλί Μπαµπά», «Οσάµα µπιν Λάντεν»). Οι γυναίκες αναζητούσαν µε αγωνία τις µαντίλες τους για να σκεπάσουν τα κεφάλια τους µπροστά στους ξένους εισβολείς. Οι άντρες συλλαµβάνονταν, τους φορούσαν κουκούλες, τους φόρτωναν σε στρατιωτικά καµιόνια και τους οδηγούσαν σε φυλακές και σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Υπολογίζεται ότι στα πρώτα τριάµισι χρόνια της κατοχής οι ένοπλες δυνάµεις των ΗΠΑ συνέλαβαν και φυλάκισαν 61.500 Ιρακινούς, συνήθως µε τη χρησιµοποίηση µεθόδων που ήταν σχεδιασµένες έτσι ώστε «να µεγιστοποιούν το σοκ της σύλληψης». Περίπου 19.000 παρέµεναν κρατούµενοι µέχρι την άνοιξη του 2007. Στις φυλακές ακολουθούσαν κι άλλα σοκ: κουβάδες µε παγωµένο νερό, γερµανικά λυκόσκυλα που γάβγιζαν και έδειχναν τα δόντια τους, γροθιές και κλοτσιές και, σε µερικές περιπτώσεις, ηλεκτροσόκ µε γυµνά καλώδια.

Τρεις δεκαετίες νωρίτερα η νεοφιλελεύθερη εκστρατεία είχε αρχίσει µε παρόµοιες τακτικές: Τα λεγόµενα «ανατρεπτικά στοιχεία» και οι υποτιθέµενοι τροµοκράτες απάγονταν µέσα από τα σπίτια τους, τους έδεναν τα µάτια ή τοα φορούσαν κουκούλες και τους οδηγούσαν σε σκοτεινά κελιά, όπου υφίσταντο ξυλοδαρµούς ή και χειρότερα βασανιστήρια, Πλέον, για να εφαρμοστεί το µοντέλο της ελεύθερης αγοράς στο Ιράκ, ο κύκλος έκλεινε.

Μια παράµετρος που κατέστησε αναπόφευκτες τις τακτικές των βασανιστηρίων ήταν η ακλόνητη απόφαση του Ντόναλντ Ράµσφελντ να διοικεί τις ένοπλες δυνάµεις σαν να ήταν µια σύγχρονη εταιρεία που χρησιµοποιεί εξωτερικούς προµηθευτές. Είχε σχεδιάσει τη στρατιωτική επιχείρηση όχι σαν να ήταν ο υπουργός Άµυνας, αλλά σαν να ήταν ο αντιπρόεδρος της Wal-Mart κα να προσπαθούσε να περικόψει µερικούς ακόµα εργαζόµενους από το µισθολόγιο. Παρόλο που είχε περιορίσει σε 200.000 τους 500.000 άντρες που του είχαν ζητήσει οι στρατηγοί, θεωρούσε ότι µπορούσαν να γίνουν κι άλλες περικοπές. Την τελευταία στιγµή, ικανοποιώντας το διευθύνοντα σύµβουλο που έκρυβε µέσα του, µείωσε κατά µερικές δεκάδες χιλιάδες τους στρατιώτες που προέβλεπε το σχέδιο µάχης.

Αν και οι άντρες που στάλθηκαν επαρκούσαν για να ανατρέψουν τον Σαντάµ, δεν είχαν καµία ελπίδα να αντιµετωπίσουν την κατάσταση που δηµιούργησαν στο Ιράκ τα διατάγµατα του Μπρέµερ: την ανοιχτή εξέγερση του πληθυσµού και το κενό που προκάλεσε η διάλυση του στρατού και της αοτυνοµίας της χώρας. Αριθµητικά ανεπαρκείς για να ελέγξουν την κατάσταση στους δρόµους, οι κατοχικές δυνάµεις άρχισαν να πραγµατοποιούν επιχειρήσεις σκούπα. Οι χιλιάδες κρατούµενοι που συλλαµβάνονταν σε αυτές τις επιδροµές παραδίνονταν σε πράκτορες της CIA, σε στρατιώτες των ΗΠΑ και σε ιδιώτες που εργάζονταν για τις εργοληπτικές εταιρείες ασφάλειας (πολλοί από τους οποίους δεν είχαν την κατάλληλη εκπαίδευση), που τους ανέκριναν µε σκληρές µεθόδους για να µάθουν όσο το δυνατόν περισσότερα για την αντίσταση.

Τις πρώτες µέρες της κατοχής η Πράσινη Ζώνη είχε φιλοξενήσει ειδικούς στη θεραπεία-σοκ από την Πολωνία και τη Ρωσία. Πλέον είχε µετατραπεί σε µαγνήτη για µια άλλη κατηγορία ειδηµόνων του σοκ, οι οποίοι εξειδικεύoντo στις σκοτεινές µεθόδους καταστολής των αντιστασιακών κινηµάτων. Οι ιδωτικές εταιρείες ασφάλειας στελεχώνονταν µε βετεράνους των βρόµικων πολέµων της Κολοµβίας, της Νότιας Αφρικής και του Νεπάλ. Σύµφωνα µε το δηµοσιογράφο Τζέρεµι Σκέιχιλ, η Blackwater και άλλες ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας προσέλαβαν και χρησιµοποίησαν στο Ιράκ περισσότερους από 700 Χιλιανούς, πολλοί από τους οποίους ήταν άντρες των ειδικών δυνάµεων, ενώ αρκετοί είχαν εκπαιδευτεί και υπηρετήσει επί Πινοτσετ.

νας από τους υψηλόβαθµους ειδικούς στο σοκ ήταν ο αντιπλοίαρχος των ΗΠΑ Τζέιµς Στιλ, ο οποίος έφτασε στο Ιράκ τον Μάιο του 2003. Ο Στιλ είχε διαδραµατίσει κοµβικό ρόλο στις ακροδεξιές εκστρατείες στη Λατινική Αµερική, καθώς είχε υπηρετήσει ως στρατιωτικός σύµβουλος των ΗΠΑ σε αρκετά τάγµατα του στρατού του Ελ Σαλβαδόρ τα οποία είχαν κατηγορηθεί ότι λειτουργούσαν ως «αποσπάσµατα θανάτου». Αργότερα έγινε αντιπρόεδρος της Εnrοn και πήγε στο Ιράκ αρχικά ως σύµβουλος για ενεργειακά ζητήµατα, όµως µετά την ενίσχυση της αντίστασης επέστρεψε στις παλιές του συνήθειες και έγινε ο βασικός σύµβουλος του Μπρέµερ για την ασφάλεια. Ο Στιλ διατάχτηκε τελικά να εφαρµόσει στο Ιράκ αυτό που ανώνυµες πηγές του Πενταγώνου αποκαλούν ωµά «η λύση του Ελ Σαλβαδόρ».

Ο Τζον Σίφτον, ερευνητής του Παρατηρητηρίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώµατα, µου είπε ότι οι παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωµάτων των κρατουµένων στο Ιράκ διέφεραν από το σύνηθες πρότυπο. Στις εµπόλεµες ζώνες οι παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωµάτων γίνονται συνήθως στην αρχή, όταν υπάρχει ακόµα η λεγόµενη «οµίχλη του πολέµου», όταν επικρατεί χάος στα πεδία των µαχών και κανείς δεν τηρεί τους κανόνες. Αυτό συνέβη στο Αφγανιστάν, όµως «στο Ιράκ τα πράγµατα εξελίχτηκαν διαφορετικά. Στην αρχή υπήρχε επαγγελµατισµός, αλλά οι καταστάσεις επιδεινώθηκαν αντί να βελτιωθούν».

Η αλλαγή άρχισε να συντελείται στα τέλη Αυγούστου του 2003, τέσσερις µήνες µετά την πτώση της Βαγδάτης. Από τότε, µου είπε ο Σίφτον, άρχισαν να αυξάνονται οι αναφορές για παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωµάτων.

Σύµφωνα µε αυτό το χρονοδιάγραµµα, το σοκ των βασανιστηρίων ακολούθησε αµέσως µετά τα οικονοµικά σοκ του Μπρέµερ. Στα τέλη Αυγούστου ο Μπρέµερ είχε ολοκληρώσει τη νέα νοµοθεσία και είχε ακυρώσει τις εκλογές. Και, καθώς αυτές οι ενέργειες έστελναν ολοένα και περισσότερους νεοσύλλεκτους στην αντίσταση, οι Αµερικανοί στρατιώτες διατάχτηκαν να ξεριζώσουν την ανυπακοή στο Ιράκ.

Μπορούµε να παρακολουθήσουµε τη χρονική εξέλιξη αυτής της αλλαγής χάρη σε µια σειρά αποχαρακτηρισµένων εγγράφων που ήρθαν στο φως µετά το σκάνδαλο της φυλακής του Άµπου Γκράγµπ. Η αλληλουχία των εγγράφων ξεκινά στις 14 Αυγούστου 2003, όταν ο λοχαγός Γουίλιαµ Πονς, αξιωµατικός του τµήµατος πληροφοριών στο γενικό αρχηγείο των αµερικανικών ενόπλων δυνάµεων στο Ιράκ, έστειλε ένα e-mail σε συναδέλφους του που οι µονάδες τους ήταν διάσπαρτες σε ολόκληρη τη χώρα. Στο e-mail υπήρχε η πασίγνωστη πλέον δήλωση: «Κύριοι, πρέπει να σταµατήσουµε να φερόµαστε µε το γάντι στους κρατούµενους. [ … ] [Ένας συνταγµατάρχης] κατέστησε σαφές ότι πρέπει να «σπάσουµε» αυτά τα άτοµα. Οι απώλειες αυξάνονται και πρέπει να αρχίσουµε να συγκεντρώνουµε πληροφορίες για να προστατέψουµε τους συµπολεµιστές µας από περισσότερες επιθέσεις». Ο Πονς ζητούσε να του στείλουν ιδέες για τις τεχνικές που θα χρησιµοποιούσαν οι ανακριτές µια «λίστα µε ευχές», όπως την ονόµαζε. Κατακλύστηκε µε εισερχόµενα e-mail που περιείχαν υποδείξεις, συµπεριλαµβανοµένης της «ηλεκτροπληξίας µε χαµηλά βολτ».

Δύο βδοµάδες αργότερα, στις 31 Αυγούστου, ο υποστράτηγος Τζέφρι Μίλερ, διοικητής της φυλακής του Γκουαντάναµο, έφτασε στο Ιράκ έχοντας ως αποστολή του να «Γκουανταναµοποιήσει» τη φυλακή του Άµπου Γκράϊμπ». Δύο βδοµάδες µετά, στις 14 Σεπτεµβρίου, ο αντιστράτηγος Ρικάρντο Σάντσες, ο ανώτατος διοικητής στο Ιράκ, έδωσε την έγκρισή του για ένα ευρύ φάσµα νέων ανακριτικών µεθόδων οι οποίες βασίζονταν στο µοντέλο του Γκουαντάναµο και συµπεριλάµβαναν τον εσκεµµένο εξευτελισµό (που ονοµαζόταν «καταστολή της υπερηφάνειας και του εγώ»), την «εκµετάλλευση του φόβου των Αράβων για τα σκυλιά», την αποστέρηση των αισθήσεων (που ονοµαζόταν «έλεγχος του φωτός»), την υπερφόρτωση των αισθήσεων (µε κραυγές και εκκωφαντική µουσική) και τον εξαναγκασµό των κρατουµένων να στέκονται σε άβολες στάσεις. Στις αρχές Οκτωβρίου, µερικές µέρες µετά την αποστολή του µνηµονίου του Σάντσες, έλαβαν χώρα τα όσα απεικονίζονται στις περίφηµες φωτογραφίες από τη φυλακή του Άµπου Γκράϊµπ.

Η οµάδα του Μπους δεν είχε καταφέρει να επιβάλει την υπακοή στους lρακινούς ούτε µε το «Σοκ και Δέος» ούτε µε την οικονοµική θεραπεία-σοκ. Πλέον οι τακτικές του σοκ θα γίνονταν πιο προσωπικές, µε τη χρησιµοποίηση της αλάνθαστης συνταγής του ανακριτικού εγχειριδίου Kubark για την πρόκληση παλινδρόµησης. (Ίδε Κεφάλαιο 2)

Η οµάδα του Μπους δεν είχε καταφέρει να επιβάλει την υπακοή στους lρακινούς ούτε µε το «Σοκ και Δέος» ούτε µε την οικονοµική θεραπεία-σοκ. Πλέον οι τακτικές του σοκ θα γίνονταν πιο προσωπικές, µε τη χρησιµοποίηση της αλάνθαστης συνταγής του ανακριτικού εγχειριδίου Kubark για την πρόκληση παλινδρόµησης.

Αρκετοί από τους πιο σηµαντικούς κρατούµενους οδηγήθηκαν σε ένα χώρο κοντά στο Διεθνές Αεροδρόµιο της Βαγδάτης, ο οποίος βρισκόταν υπό την εποπτεία ενός στρατιωτικού τακτικού αποσπάσµατος και της CIA. Η ύπαρξη των εγκαταστάσεων, στις οποίες η πρόσβαση επιτρεπόταν µόνο µε την επίδειξη ειδικής ταυτότητας, ενώ ο Ερυθρός Σταυρός δε γνώριζε τίποτα για αυτές, ήταν τόσο µυστική, ώστε απαγορευόταν η είσοδος ακόµα και σε υψηλόβαθµους αξιωµατικούς. Για να διατηρηθεί η µυστικότητα, άλλαζε συνεχώς η ονοµασία τους: από Ειδικό Απόσπασµα 20 σε 121, στη συνέχεια σε 6-26 και, τελικά, σε 145.

Οι κρατούµενοι βρίσκονταν σε ένα µικρό κτίριο σχεδιασµένο µε τέτοιον τρόπο ώστε να τηρούνται κατά γράµµα οι συνθήκες που περιγράφονται στο εγχειρίδιο Kubark, (Ίδε 1ο μέρος,Κεφ.1) συµπεριλαµβανοµένης της απόλυτης αποστέρησης των αισθήσεων. Το κτίριο ήταν χωρισµένο σε πέντε χώρους: ένα ιατρείο, ένα «µαλακό δωµάτιο» που έμοιαζε µε καθιστικό (για τους κρατούµενους που συνεργάζονταν), ένα κόκκινο δωµάτιο, ένα µπλε δωµάτιο και το τροµακτικό µαύρο δωµάτιο: ένα µικρό κελί που όλες του οι επιφάνειες ήταν βαµµένες µαύρες και στις τέσσερις γωνίες του υπήρχαν ηχεία.

Η ύπαρξη αυτών των µυστικών εγκαταστάσεων έγινε δηµόσια γνωστή όταν ένας λοχίας που είχε υπηρετήσει σε αυτές προσέγγισε το Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώµατα χρησιµοποιώντας το ψευδώνυµο Τζεφ Πέρι και περιέγραψε τι συνέβαινε εκεί. Σε σύγκριση µε το φρενοκομείο» του Άµπου Γκράγµπ, όπου ανεκπαίδευτοι δεσµοφύλακες αυτοσχεδίαζαν, οι εγκαταστάσεις της CIA στο αεροδρόµιο χαρακτηρίζονταν από µια αλλόκοτη οργάνωση και τάξη. Σύµφωνα µε τον Πέρι, όταν οι ανακριτές ήθελαν να χρησιµοποιήσουν «σκληρές τακτικές» σε βάρος των κρατουµένων στο µαύρο δωµάτιο, πήγαιναν σε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή και τύπωναν ένα έντυπο που αποτελούσε ένα είδος οδηγού βασανιστηρίων. «Τα είχες όλα µπροστά σου τυπωµένα», θυµάται ο Πέρι. «’Ελεγχος του περιβάλλοντος, εναλλαγή ζέστης και κρύου, στροβοσκοπικά φώτα, µουσική κτλ. Εµείς λειτουργούσαµε απλώς σαν εκπαιδευµένα σκυλιά. [ … ] Αρκούσε να σηµειώνουµε στη λίστα τι ακριβώς θέλαµε να χρησιµοποιήσουµε». Όταν οι ανακριτές συµπλήρωναν τα έντυπα, τα πήγαιναν σε έναν ανώτερο αξιωµατικό για να τα εγκρίνει. «Δεν είδα ούτε ένα έντυπο που να µην είναι υπογεγραµµένο», δήλωσε ο Πέρι.

Κάποιοι από τους ανακριτές άρχισαν να αναρωτιούνται αν οι τεχνικές αυτές παραβίαζαν τις Συµβάσεις της Γενεύης που απαγόρευαν την «ταπεινωτική και εξευτελιστική συµπεριφορά». Φοβούµενοι ότι θα ασκούνταν διώξεις εναντίον τους αν δηµοσιοποιούνταν τα όσα έκαναν, ο Πέρι µαζί µε τρεις άλλους ζήτησαν να δουν το συνταγµατάρχη διοικητή τους και «του είπαµε ότι δεν αισθανόµασταν άνετα µε αυτή τη σκληρή συµπεριφορά προς τους κρατούµενους». Η µυστική φυλακή λειτουργούσε τόσο αποτελεσµατικά, ώστε σε λιγότερο από δύο ώρες µια οµάδα νοµικών του στρατού έφτασαν στις εγκαταστάσεις και έκαναν µια παρουσίαση χρησιµοποιώντας το πρόγραµµα Power Point για να εξηγήσουν για ποιο λόγο οι κρατούµενοι δεν προστατεύονταν από τις Συµβάσεις της Γενεύης και γιατί η αποστέρηση των αισθήσεων (παρά τα αντίθετα συµπεράσµατα των ερευνών της CIA) δεν αποτελούσε βασανιστήρια. «’Ολα έγιναν πολύ γρήγορα», σχολίασε ο Πέρι για το χρόνο αντίδρασης. «Λες και ήταν ήδη έτοιµοι. Αυτό που εννοώ είναι ότι είχαν ήδη έτοιµη τη δίωρη προβολή των σλάιντ».

Υπήρχαν κι άλλες εγκαταστάσεις σε ολόκληρο το Ιράκ όπου κρατούµενοι υποβάλλονταν σε παρόµοιες µεθόδους αποστέρησης των αισθήσεων, µερικές από τις οποίες αναβίωναν τα πειράµατα που είχαν γίνει στο Πανεπιστήµιο Μακγκίλ πριν από τόσα χρόνια. Ένας άλλος λοχίας αποκάλυψε την ύπαρξη µιας φυλακής σε µια στρατιωτική βάση που ονοµαζόταν «Τίγρης και βρισκόταν στο Αλ Κάιµ, κοντά στα σύνορα µε τη Συρία, όπου υπήρχαν από είκοσι µέχρι σαράντα κρατούµενοι. Τους έδεναν τα µάτια, τους φορούσαν χειροπέδες και τους έκλειναν για είκοσι τέσσερις ώρες µέσα σε µεταλλικά κοντέινερ στα οποία επικρατούσε αποπνικτική ζέστη «χωρίς ύπνο, χωρίς φαγητό, χωρίς νερό», σύµφωνα µε τα όσα είπε ο λοχίας. Αφού οι αντιστάσεις τους κάµπτονταν µέσα στα κοντέινερ αποστέρησης των αισθήσεων, οι κρατούµενοι βοµβαρδίζονταν στη συνέχεια µε στροβοσκοπικά φώτα και µουσική χέβι µέταλ.

Ηλεκτροσοκ, όρθιος,πάνω σε μετασχηματιστή ,μαύρη κουκούλα,ηλεκτροφόρα καλώδια ...

νάλογες µέθοδοι χρησιµοποιούνταν σε µια βάση των ειδικών δυνάµεων κοντά στο Τικρίτ, µε τη διαφορά ότι έκλειναν τους κρατούµενους σε ακόµα µικρότερα κελιά, διαστάσεων 1,2 Χ 1,2 µέτρων, ώστε να µην µπορούν να στέκονται όρθιοι ή να ξαπλώνουν µια αναβίωση των κελιών που χρησιµοποιούνταν στο Νότιο Κώνο της Λατινικής Αµερικής. Τους κρατούσαν σε αυτές τις ακραίες συνθήκες αποστέρησης των αισθήσεων και αποµόνωσης µέχρι και µία βδοµάδα. Τουλάχιστον ένας από τους κρατούµενους κατήγγειλε ότι Αµερικανοί στρατιώτες του έκαναν και ηλεκτροσόκ, όµως οι στρατιώτες το διέψευδαν. Ωστόσο υπάρχουν σηµαντικές αποδείξεις ότι Αµερικανοί στρατιώτες χρησιµοποιούσαν όντως το ηλεκτροσόκ ως µια τεχνική βασανισµούς το Ιράκ. Στις 14 Μαϊου 2004, στο πλαίσιο κάποιας δικαστικής υπόθεσης που δεν έλαβε σχεδόν καθόλου δηµοσιότητα, δύο πεζοναύτες καταδικάστηκαν σε φυλάκιση επειδή ένα µήνα πριν είχαν κάνει ηλεκτροσόκ σε Ιρακινό κρατούµενο. Σύµφωνα µε κυβερνητικά έγγραφα που εξασφάλισε η Αµερικανική Ένωση Πολιτικών Ελευθεριών, ένας στρατιώτης «έκανε ηλεκτροσόκ σε έναν Ιρακινό κρατούµενο χρησιµοποιώντας ένα µετασχηµατιστή [ … ] Κρατούσε τα καλώδια πάνω στον ώµο του κρατουµένου µέχρι εκείνος να αρχίσει να «χορεύει» ενώ υφίστατο το ηλεκτροσόκ».

Όταν δηµοσιοποιήθηκαν οι τροµερές φωτογραφίες από τη φυλακή Άµπου Γκράγµπ, στις οποίες περιλαµβανόταν και µια που απεικόνιζε έναν κρατούµενο να στέκεται πάνω σε ένα κουτί, µε ηλεκτρικά καλώδια να κρέµονται από τα χέρια του, οι ένοπλες δυνάµεις των ΗΠΑ βρέθηκαν αντιµέτωπες µε ένα αλλόκοτο πρόβληµα: «Πολλοί κρατούµενοι ισχυρίστηκαν ότι απεικονίζονταν στην εν λόγω φωτογραφία», εξήγησε ο εκπρόσωπος της Διοίκησης Εγκληµατολογικών Ερευνών του Στρατού, της υπηρεσίας που επιφορτίστηκε µε την έρευνα για την παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωµάτων των κρατουµένων. Ένας από αυτούς τους κρατούµενους ήταν ο Χατζ Αλί, πρώην δήµαρχος. Σύµφωνα µε τον Αλί, του είχαν φορέσει µια κουκούλα, τον είχαν υποχρεώσει να σταθεί πάνω σε ένα κουτί και είχαν τοποθετήσει ηλεκτρικά καλώδια σε διάφορα σηµεία του σώµατός του. Όµως, σε αντίθεση µε τους δεσµοφύλακες του Αµπου Γκράγµπ που ισχυρίζονταν ότι από τα καλώδια δεν περνούσε ηλεκτρικό ρεύµα, ο Αλί δήλωσε στο PBS ότι «όταν µου έκαναν ηλεκτροσόκ, ένιωθα λες και τα µάτια µου θα πετάγονταν από τις κόγχες τους».

Όπως χιλιάδες πρώην κρατούµενοι, ο Αλί αφέθηκε ελεύθερος από τη φυλακή στο Άµπου Γκράγµπ χωρίς να του απαγγελθούν κατηγορίες, αφού πρώτα του είπαν «συνελήφθης κατά λάθος». Σύµφωνα µε τον Ερυθρό Σταυρό, Αµερικανοί αξιωµατικοί έχουν παραδεχτεί ότι το 70-90% των συλλήψεων στο Ιράκ «έγιναν κατά λάθος». Ο Αλί ισχυρίζεται ότι πολλοί από αυτούς τους «κατά λάθος» συλληφθέντες βγήκαν από τις φυλακές διψώντας για εκδίκηση. «Το Άµπου Γκράγµπ είναι ένα φυτώριο εξεγερµένων. [ … ] Εξαιτίας όλων των προσβολών και των βασανιστηρίων που υπέστησαν, είναι έτοιµοι να κάνουν το οτιδήποτε. Ποιος µπορεί να τους κατηγορήσει».

Πολλοί Αµερικανοί στρατιώτες αντιλαµβάνονταν πώς είχε η κατάσταση και φοβούνταν αυτή την αντίδραση. «Αν ήταν πριν ένας καλός άνθρωπος, τώρα θα έχει γίνει κακός εξαιτίας του τρόπου µε τον οποίο του φερθήκαµε», δήλωσε ένας λοχίας της 82ης Μεραρχίας Αλεξιπτωτιστών ο οποίος υπηρέτησε σε µια αυτοσχέδια φυλακή όπου οι συνθήκες κράτησης ήταν εξαιρετικά βάναυσες. Η φυλακή βρισκόταν κοντά στη Φαλούτζα, σε µια στρατιωτική βάση των ΗΠΑ στην οποία έδρευε ένα τάγµα που η προσωνυµία του ήταν «Μανιακοί Δολοφόνοι».

Τα πράγµατα ήταν ακόµα χειρότερα στις φυλακές που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο των Ιρακινών. Από τότε που εδραιώθηκε το καθεστώς του ο Σαντάµ βασιζόταν πάντα στα βασανιστήρια για να παραµένει στην εξουσία. Για να σταµατήσουν τα βασανιστήρια στο µετά Σαντάµ Ιράκ, θα έπρεπε η νέα κυβέρνηση να αποκηρύξει αυτού του είδους τις µεθόδους. Αντίθετα, οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ άρχισαν να χρησιμοποιούν τα βασανιστήρια για τους δικούς τους σκοπούς, δίνοντας το κακό παράδειγμα, ενώ την ίδια στιγμή εκπαίδευαν και επόπτευαν τις νέες αστυνομικές και ένοπλες δυνάμεις του Ιράκ.

Βασανιστήρια στο Αμπου Γκράμπ

ον Ιανουάριο του 2005 το Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα διαπίστωσε ότι στις φυλακές που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο των Iρακινών (και υπό την εποπτεία των ΗΠΑ) γινόταν «συστηματική χρησιμοποίηση βασανιστηρίων, συμπεριλαμβανομένων ηλεκτροσόκ. Σε μια εσωτερική έκθεση της Μεραρχίας Ιππικού αναφερόταν ότι Ιρακινοί αστυνομικοί και στρατιώτες «χρησιμοποιούσαν σε σταθερή βάση ηλεκτροσόκ και πνιγμούς για τη απόσπαση ομολογιών». Σε αρκετές περιπτώσεις Ιρακινοί δεσμοφύλακες χρησιμοποιούσαν το κατεξοχήν σύμβολο των βασανιστηρίων στη Λατινική Αμερική, την picada, την ηλεκτρική βουκέντρα για τα βοοειδή. Τον Δεκέμβριο του 2006 οι New York Times δημοσίευσαν ένα άρθρο για την περίπτωση του Φαράζ Μαχμούντ, τον οποίο «έγδυσαν και κρέμασαν από το ταβάνι. Ο κρατούμενος ισχυρίζεται ότι ακούμπησαν μια ηλεκτρική βουκέντρα στα γεννητικά του όργανα, κάνοντας το σώμα του να τινάζεται και να χτυπάει πάνω στους τοίχους».

Τον Μάρτιο του 2005 ο δημοσιογράφος του New York Times Mαgazine Πίτερ Μάας παρακολούθησε τις επιχειρήσεις μιας ειδικής καταδρομικής μονάδα της αστυνομίας τα μέλη της οποίας είχαν εκπαιδευτεί από τον Τζέιμς Στιλ. Επέτρεψαν στον Μάας να επισκεφθεί μια δημόσια βιβλιοθήκη στη Σαμάρα που είχε μετατραπεί σε μακάβρια φυλακή. Είδε κρατούμενους (μερικοί από τους οποίους αιμορραγούσαν) με δεμένα τα μάτια και με χειροπέδες, αλλά και ένα τραπέζι «με κηλίδες αίματος» πάνω του. Άκουσε ανθρώπους να ξερνούν και να βγάζουν κραυγές που «σου πάγωναν το αίμα, σαν τις κραυγές ενός τρελού ή κάποιου που τρελαίνεται». Άκουσε, επίσης, δύο πυροβολισμούς «από το εσωτερικό ή από το πίσω μέρος του κέντρου κράτησης-.

Στο Ελ Σαλβαδόρ τα αποσπάσματα θανάτου δε χρησιμοποιούσαν τις δολοφονίες μόνο για να εξοντώνουν τους πολιτικούς αντιπάλους, αλλά και για νο τρομοκρατούν το ευρύτερο κοινό. Τα ακρωτηριασμένα πτώματα που εμφανίζονταν στην άκρη των δρόμων έστελναν το μήνυμα ότι, αν κάποιος ξεπερνούσε τα όρια, η επόμενη σορός θα ήταν η δική. Συχνά οι νεκροί έφεραν πάνω τους σημάδια που υποδήλωναν ποιο ήταν το απόσπασμα θανάτου που τους είχε δολοφονήσει: η Λευκή Χειρ (Mano Blanco) ή η Ταξιαρχία Μαξιμιλιάνο Χερνάντες (Maximiliano Hernandez Brigade). Παρόμοια μηνύματα άρχισα, να εμφανίζονται στις άκρες των δρόμων του Ιράκ: Σοροί κρατουμένων τους οποίους για τελευταία φορά είχαν δει ζωντανούς όταν τους είχαν συλλάβει Ιρακινοί κοµάντος που υπάγονταν στο Υπουργείο Εσωτερικών ανακαλύπτονταν µε µια σφαίρα στο κεφάλι και τα χέρια τους δεµένα πισώπλατα ή µε τρύπες στα κρανία που είχαν ανοιχτεί µε ηλεκτρικά τρυπάνια.

Τον Νοέµβριο του 2005 οι Los Angeles Times έγραψαν ότι στο νεκροτοµείο της Βαγδάτης «δεκάδες πτώµατα καταφτάνουν σε εβδοµαδιαία βάση, συµπεριλαµβανοµένων πολλών µε αστυνοµικές χειροπέδες». Σε πολλές περιπτώσεις οι υπάλληλοι του νεκροτοµείου επέστρεφαν τις χειροπέδες στην αστυνοµία.

Όµως χρησιµοποιούνταν και περισσότερο εξελιγµένοι τεχνολογικά τρόποι για να αποστέλλονται µηνύµατα τρόµου στο Ιράκ. Το Terrorίsm in the Grip of Justice (Η Τροµοκρατία στην Τσιµπίδα της Δικαιοσύνης) είναι µια τηλεοπτική σειρά µε υψηλή θεαµατικότητα η οποία προβάλλεται από το δίκτυο ΑΙ Iraqiya, που χρηµατοδοτείται από τις ΗΠΑ. Αρκετοί πρώην κρατούµενοι έχουν εξηγήσει πώς γυρίζονται οι εκποµπές: Οι κρατούµενοι, που συχνά συλλαµβάνονται στην τύχη κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων-σκούπα, ξυλοκοπούνται και βασανίζονται, ενώ οι οικογένειές τους δέχονται απειλές µέχρι να οµολογήσουν ότι διέπραξαν κάποιο έγκληµα ακόµα και εγκλήµατα που δικηγόροι έχουν αποδείξει στη συνέχεια ότι δεν έγιναν ποτέ. Έπειτα βιντεοκάµερες καταγράφουν τις ,οµολογίες» των κρατουµένων ότι είναι τροµοκράτες ή κλέφτες, οµοφυλόφιλοι και ψεύτες. Κάθε βράδυ οι Ιρακινοί παρακολουθούν αυτές τις οµολογίες από ανθρώπους που τα µελανιασµένα και πρησµένα πρόσωπά τους αποτελούν αδιαµφισβήτητο τεκµήριο ότι έχουν βασανιστεί. «Η τηλεοπτική σειρά έχει θετικές επιπτώσεις στους πολίτες», είπε στον Μάας ο Αντνάν Ταµπίτ, ο επικεφαλής των σαλβαδοροποιηµένων Ιρακινών κοµάντος.

Δέκα µήνες αφότου ο Τύπος αναφέρθηκε για πρώτη φορά στη «λύση του Ελ Σαλβαδόρ», οι τροµακτικές συνέπειές της είχαν γίνει ολοφάνερες. Οι Ιρακινοί κοµάντος, εκπαιδευµένοι από τον Στιλ, υπάγονταν επίσηµα στη δικαιοδοσία του Υπουργείου Εσωτερικών. Όταν ένας εκπρόσωπος του υπουργείου ρωτήθηκε από τον Μάας για τα όσα είχε δει εκείνος στη βιβλιοθήκη-φυλακή, επέµεινε ότι «δεν επιτρέπεται καµία παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωµάτων όσων κρατουµένων βρίσκονται στα χέρια των δυνάµεων ασφαλείας του Υπουργείου Εσωτερικών». Όµως τον Νοέμβριο του 2005 ανακαλύφθηκαν 173 Ιρακινοί κρατούµενοι σε µια φυλακή του Υπουργείου Εσωτερικών. Μερικοί είχαν βασανιστεί τόσο άγρια, ώστε το δέρµα τους ξεφλούδιζε. Άλλοι είχαν σηµάδια από τρυπάνια στα κρανία τους και τους είχαν βγάλει τα δόντια και τα νύχια. Οι κρατούµενοι που αφέθηκαν ελεύθεροι ισχυρίστηκαν ότι δεν είχαν επιζήσει όλοι όσοι ήταν έγκλειστοι στη συγκεκριµένη φυλακή. Συνέταξαν ένα’ κατάλογο µε τα ονόµατα 18 ανθρώπων που είχαν βασανιστεί µέχρι θανάτου στις φυλακές του υπουργείου οι αγνούµενοι του Ιράκ.

Donald Ewen Cameron 1901-1967, δόκτωρ των βασανιστήριων, που Με χρηματοδότηση και βοήθεια της CIA "εφάρμοσε" τη διάλυση του ανθρώπινου νου και των κοινωνιών (Κεφ.1).

Και ΕΔΩ

ταν διεξήγαγα την έρευνα για τα πειράµατα του Γιούεν Κάµερον τη δεκαετία του 1950, ένας από τους συναδέλφους του, ο ψυχίατρος Φρεντ Λόουι, µου είχε πει: «Οι ψυχαναλυτές της φροϊδικής σχολής έχουν αναπτύξει πολύπλοκες µεθόδους για να ξεφλουδίζουν το κρεµµύδι και να φτάνουν στην καρδιά του προβλήµατος. Ο Κάµερον ήθελε να τρυπήσει µονοµιάς όλα τα διαδοχικά στρώµατα του ανθρώπινου νου. Όµως, όπως θα ανακάλυπτε αργότερα, το µόνο που υπάρχει είναι τα στρώµατα». Ο Κάµερον πίστευε ότι θα µπορούσε να καταστρέψει όλα τα στρώµατα της συνείδησης των ασθενών του και να αρχίσει από το µηδέν. Ονειρευόταν να δηµιουργήσει καινούριες προσωπικότητες. Όµως οι ασθενείς του δεν αναγεννιούνταν. Έπεφταν σε σύγχυση, πληγώνονταν, συνθλίβονταν.

Οµάδες υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωµάτων έχουν καταγράψει αρκετές περιπτώσεις Ιρακινών αστυνοµικών που ζητούσαν χιλιάδες δολάρια από τις οικογένειες κρατουµένων µε αντάλλαγµα να σταµατήσουν να τους βασανίζουν.» Επρόκειτο για την ιρακινή εκδοχή του καπιταλισµού της καταστροφής.

Και οι σχεδιαστές της θεραπείας-σοκ στο Ιράκ κατέστρεψαν τη διαστρωμάτωση της ιρακινής κοινωνίας, επιδιώκοντας να δηµιουργήσουν µια λευκή σελίδα πάνω στην οποία θα οικοδοµούσαν ένα νέο µοντέλο χώρας. Το µόνο που κατάφεραν ήταν να αφήσουν πίσω τους σωρούς ερειπίων και εκατοµµύρια ανθρώπους συντετριµµένους ψυχολογικά και σωµατικά: συντετριµµένους από το καθεστώς του Σαντάµ, συντετριµµένους από τον πόλεµο, συντετριµµένους από τις αδελφοκτόνες συγκρούσεις. Αντί να «σαρώσουν» το Ιράκ, οι καπιταλιστές της καταστροφής που στελέχωναν την κυβέρνηση Μπους απλώς αναµόχλευσαν αρχαία πάθη. Αντί να διαγράψουν την ιστορία της χώρας και να δηµιουργήσουν µια λευκή σελίδα, έφεραν στην επιφάνεια παλιά µίση για να συγχωνευτούν µε τις καινούριες βεντέτες που προκαλούσε κάθε νέα επίθεση σε ένα τέµενος στην Κερµπαλά ή στη Σαµάρα, σε µια αγορά, σε ένα υπουργείο, σε ένα νοσοκοµείο. Οι χώρες, όπως και οι άνθρωποι, δεν επανεκκινούν έπειτα από ένα ισχυρό σοκ. Απλώς καταρρέουν.

Κάτι που, φυσικά, οδηγεί σε κλιµάκωση της εκρηκτικής κατάστασης, πράγµα που συνεπάγεται αύξηση των δόσεων του σοκ, περισσότερο πόνο, περισσότερες βόµβες, περισσότερα βασανιστήρια. Ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Ρίτσαρντ Άρµιταζ, που είχε προβλέψει ότι οι Ιρακινοί «θα καθοδηγούνταν εύκολα από το σηµείο Α στο σηµείο Β», θα κατέληγε αργότερα στο συµπέρασµα ότι το πραγµατικό πρόβληµα ήταν πως οι ΗΠΑ είχαν φερθεί υπερβολικά ήπια: «Ο ανθρωπιστικός τρόπος µε τον οποίο η συµµαχία διεξήγαγε τον πόλεµο οδήγησε, στην πραγµατικότητα, σε µια κατάσταση στο πλαίσιο της οποίας ήταν πιο δύσκολο να συµφιλιωθούν οι άνθρωποι. Στη Γερµανία και στην Ιαπωνία [µετά το Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο] ο πληθυσµός ήταν εξαντληµένος και βαθιά συγκλονισµένος από τα όσα είχαν γίνει, όµως στο Ιράκ συνέβη το αντίθετο. Η κεραυνοβόλα νίκη εις βάρος των δυνάµεων του εχθρού µάς άφησε µε έναν πληθυσµό που δεν ήταν πτοηµένος και παραζαλισµένος, όπως είχε συµβεί στην Ιαπωνία και στη Γερµανία. [ … ] Στο Ιράκ οι ΗΠΑ βρέθηκαν αντιµέτωπες µε έναν πληθυσµό που δεν είχε υποστεί σοκ και δεν αισθανόταν δέος». Μέχρι τον Ιανουάριο του 2007 ο Μπους και οι σύμβουλοι του εξακολουθούσαν να είναι πεπεισµένοι ότι θα µπορούσαν να αποκτήσουν τον έλεγχο του Ιράκ µε µια «σαρωτική επέλαση» που θα εξουδετέρωνε τον Μοκτάντα αλ-Σαντρ «ένα καρκίνωµα που υπονόµευε» την κυβέρνηση του Ιράκ. Η στρατηγική στην οποία βασιζόταν η επέλαση αποσκοπούσε στην «επιτυχή εκκαθάριση της κεντρικής Βαγδάτης-, κι όταν οι δυνάµεις του Αλ Σαντρ θα υποχωρούσαν στη συνοικία Σαντρ, στη «διά της βίας εκκαθάριση του οχυρού των σιιτων».

Τη δεκαετία του 1970, όταν ξεκίνησε η κορπορατική σταυροφορία, η δικαιοσύνη αποφάνθηκε ότι οι τακτικές που χρησιµοποιήθηκαν συνιστούσαν γενοκτονία, αποσκοπώντας στην εσκεµµένη εξάλειψη ενός τµήµατος του πληθυσµού. Στο Ιράκ συνέβη κάτι ακόµα πιο τερατώδες: η εξάλειψη όχι µόνο ενός τµήµατος του πληθυσµού, αλλά µιας ολόκληρης χώρας. Το Ιράκ εξαφανίζεται, αποσυντίθεται.

Τη δεκαετία του 1970, όταν ξεκίνησε η κορπορατική σταυροφορία, η δικαιοσύνη αποφάνθηκε ότι οι τακτικές που χρησιµοποιήθηκαν συνιστούσαν γενοκτονία, αποσκοπώντας στην εσκεµµένη εξάλειψη ενός τµήµατος του πληθυσµού. Στο Ιράκ συνέβη κάτι ακόµα πιο τερατώδες: η εξάλειψη όχι µόνο ενός τµήµατος του πληθυσµού, αλλά µιας ολόκληρης χώρας. Το Ιράκ εξαφανίζεται, αποσυντίθεται. Όπως συµβαίνει συνήθως, τα πρώτα θύµατα ήταν οι γυναίκες, που εξαφανίστηκαν πίσω από µαντίλες ή κλειστές πόρτες σπιτιών. Τα επόµενα θύµατα ήταν τα παιδιά, που σταµάτησαν να πηγαίνουν στα σχολεία τους (το 2006 τα δύο τρίτα των µαθητών έµεναν στα σπίτια τους). Ακολούθησαν οι επαγγελµατίες: γιατροί, καθηγητές, επιχειρηµατίες, επιστήµονες, φαρμακοποιοί, δικαστές, δικηγόροι. Υπολογίζεται ότι µετά την εισβολή 300 Ιρακινοί ακαδηµαϊκοί δολοφονήθηκαν από αποσπάσµατα θανάτου, συµπεριλαµβανοµενων αρκετών κοσµητόρων πανεπιστηµιακών σχολών. Χιλιάδες έφυγαν από τη χώρα. Ο φόρος αίµατος που κατέβαλαν οι γιατροί ήταν µεγαλύτερος: Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2007 2.000 είχαν δολοφονηθεί και 12.000 είχαν φύγει από τη χώρα. Τον Νοέµβριο του 2006 η Ύπατη Αρµοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες υπολόγισε ότι 3.000 Ιρακινοί εγκατέλειπαν καθηµερινά τη χώρα. Μέχρι τον Απρίλιο του 2007 περίπου 4 εκατοµµύρια άνθρωποι είχαν υποχρεωθεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους (χοντρικά, ένας στους εφτά Ιρακινούς). Μόνο µερικές εκατοντάδες από αυτούς τους πρόσφυγες έγιναν δεκτοί στις Ηνωµένες Πολιτείες.

Με τις βιοµηχανίες του Ιράκ υπό κατάρρευση, µια από τις λίγες εγχώριες επιχειρήσεις που ανθούσαν ήταν οι απαγωγές. Μέσα στους πρώτους τρεισήμισι µήνες του 2006 σχεδόν 20.000 άνθρωποι έπεσαν θύµατα απαγωγών. Τα διεθνή µέσα ενηµέρωσης ενδιαφέρονταν µόνο για τις απαγωγές Δυτικών, όµως η συντριπτική πλειονότητα των θυµάτων ήταν Ιρακινοί επαγγελµατίες, που τους άρπαζαν στο δρόµο από και προς τη δουλειά τους. Οι οικογένειές τους είτε πλήρωναν για λύτρα δεκάδες χιλιάδες δολάρια είτε πήγαιναν στα νεκροτοµεία για να αναγνωρίσουν τις σορούς τους. Αλλά και τα βασανιστήρια µετατράπηκαν σε µια ακµάζουσα επιχείρηση. Οµάδες υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωµάτων έχουν καταγράψει αρκετές περιπτώσεις Ιρακινών αστυνοµικών που ζητούσαν χιλιάδες δολάρια από τις οικογένειες κρατουµένων µε αντάλλαγµα να σταµατήσουν να τους βασανίζουν.» Επρόκειτο για την ιρακινή εκδοχή του καπιταλισµού της καταστροφής.

Δεν ήταν αυτή η επιδίωξη της κυβέρνησης Μπους όταν επέλεξε να µετατρέψει το Ιράκ σε ένα έθνος-πρότυπο για τον υπόλοιπο αραβικό κόσµο. Η κατοχή άρχισε µε ενθουσιώδεις δηλώσεις για λευκές σελίδες και καινούριες αρχές. Ωστόσο πολύ σύντοµα αντικαταστάθηκαν από δηλώσεις για «εκρίζωση του ισλαµισµού» από τη συνοικία Σαντρ ή από τη Νατζάφ και για «αφαίρεση του καρκινώµατος του ριζοσπαστικού ισλάµ» από τη Φαλούτζα και το Ροµαντί. Οτιδήποτε δεν είχε μετατραπεί σε «λευκή σελίδα» θα σβηνόταν διά της βίας.

Αυτή είναι η συνήθης κατάληξη των σχεδίων να οικοδοµηθούν κοινωνίες πρότυπα στις χώρες άλλων λαών. Οι εκστρατείες εκκαθάρισης σπάνια είναι προσχεδιασµένες. Αλλά όταν οι κάτοικοι µιας χώρας αρνούνται να απαρνηθούν το παρελθόν τους, το όνειρο για µια «λευκή σελίδα» µετατρέπεται σε εφιάλτη, στον εφιάλτη της καµένης γης, και το όραµα για δηµιουργία από το µηδέν µετατρέπεται σε µια εκστρατεία ολοκληρωτικής καταστροφής.

Η πρωτοφανής βία στην οποία έχει βυθιστεί το Ιράκ είναι δηµιούργηµα των θανάσιµα αισιόδοξων αρχιτεκτόνων του πολέµου, όπως προεξοφλήθηκε από τη φαινοµενικά αθώα -ενδεχοµένως και ιδεαλιστικών προθέσεων φράση «’Ενα µοντέλο για µια νέα Μέση Ανατολή». Η αποσύνθεση του Ιράκ έχει τις ρίζες της σε µια συγκεκριµένη ιδεολογία που απαιτεί µια λευκή σελίδα πάνω στην οποία θα γράψει τα νέα επιτεύγματα της. Όταν έγινε φανερό ότι δεν υπήρχε τρόπος να εξασφαλιστεί µια τέτοια άγραφη σελίδα, οι υποστηρικτές της εν λόγω ιδεολογίας προχώρησαν σε ένα ολοκαύτωμα, ελπίζοντας ότι θα έφταναν έτσι στη Γη της Επαγγελίας.

Aπoτυxία: Το νέο πρόσωπο της επιτυχίας

Έκρηξη σε αυτοκινητόδρομο της Φαλούντζα

Στην πτήση με την οποία έφυγα από τη Βαγδάτη όλες οι θέσεις ήταν κατειλημμένες από ξένους επιχειρηματίες που υποχρεώνονταν να εγκαταλείψουν τη χώρα εξαιτίας της βίας. Ήταν Απρίλιος του 2004 και τόσο η Φαλούτζα όσο και η Νατζάφ ήταν υπο πολιορκία. Μόνο εκείνη τη βδομάδα 1.500 εργολάβοι έφυγαν από το Ιράκ. Θα τους ακολουθούσαν πολλοί ακόμα. Εκείνη την εποχή πίστευα ότι βλέπαμε την πρώτη μεγάλη ήττα της κορπορατικής σταυροφορίας. Το Ιράκ είχε βομβαρδιστεί με κάθε είδους σοκ (με εξαίρεση μια ατομική βόμβα), όμως τίποτα από όλα αυτά δεν είχε κάνει τη χώρα να υποκύψει. Ήταν φανερό πως το πείραμα είχε αποτύχει.

Σήμερα δεν είμαι πλέον βέβαιη. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ένα μέρος του σχεδίου απέτυχε παταγωδώς. Ο Μπρέμερ είχε σταλεί στο Ιράκ για να οικοδομήσει μια κορπορατική ουτοπία. Αντίθετα, το Ιράκ μετατράπηκε σε μια κόλαση όπου το να πας σε κάποιο επιχειρηματικό ραντεβού μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα να λιντσαριστείς, να καείς ζωντανός ή να αποκεφαλιστείς. Μέχρι τον Μάιο του 2007 περισσότεροι από 900 ξένοι επιχειρηματίες είχαν σκοτωθεί και «περισσότεροι από 12.000 είχαν τραυματιστεί σε μάχες ή κατά τη διάρκεια της εργασίας τους», σύμφωνα με μια ανάλυση των New York Times. Οι επενδυτές, που τόσα πολλά είχε κάνει ο Μπρέμερ για να τους προσελκύσει, δεν ήρθαν ποτέ: ούτε η HSBC ούτε η Prοcter & Gamble, που έθεσε σε αναμονή τα σχέδιά της για τη δημιουργία μιας κοινοπραξίας, ούτε η GeneraI Motors. Η New Bridge Strategies, η εταιρεία που ένας μεγαλομέτοχός της είχε καυχηθεί ότι «ένα πολυκατάστημα της Wal-Mart μπορεί να καταλάβει ολόκληρη τη χώρα», ανήγγειλε ότι «δε θα ανοίξει σύντομα McDonald’ s στο κέντρο της Βαγδάτης».

Οι συμβάσεις ανοικοδόμησης της Bechtel δε μετεξελίχτηκαν σε μακροπρόθεσμα συμβόλαια διαχείρισης των δικτύων ύδρευσης και ηλεκτροδότησης. Και μέχρι τα τέλη του 2006 είχαν σταματήσει οι προσπάθειες ιδιωτικοποιημένης ανοικοδόμησης που αποτελούσαν τον πυρήνα του αντι-Σχεδίου Μάρσαλ, ενώ μια μάλλον δραματική αλλαγή πολιτικής γραμμής βρισκόταν εν εξελίξει.

Ο Στιούαρτ Μπόoυεν, ο γενικός επιθεωρητής που διόρισαν οι ΗΠΑ για την ανοικοδόµηση του Ιράκ, ανέφερε ότι στις λίγες περιπτώσεις που οι συµβάσεις ανατέθηκαν απευθείας σε ιρακινές εταιρείες «σηµειώθηκε µεγαλύτερη αποδοτικότητα και εξοικονόµηση χρηµάτων. Και αναζοωγονήθηκε η οικονοµία, επειδή δηµιουργήθηκαν θέσεις εργασίας για Ιρακινούς». Αποδείχτηκε, λοιπόν, ότι η χρηµατοδότηση των ιρακινών εταιρειών για να ανοικοδοµήσουν τη χώρα ήταν πολύ πιο αποδοτική από την ανάθεση του ίδιου έργου σε βραδυκίνητες πολυεθνικές εταιρείες οι οποίες δε γνώριζαν τη χώρα ή τη γλώσσα, περιβάλλονταν από µισθοφόρους που αµείβονταν µε 900 δολάρια ηµερησίως για τις υπηρεσίες ασφάλειας που τους πρόσφεραν και υπερέβαιναν κατά 55% τους προϋπολογισµούς των συµβάσεων που τους είχαν ανατεθεί.

Ο Τζον Μπάουερσοξ, που εργάστηκε για την αµερικανική πρεσβεία στη Βαγδάτη ως σύµβουλος σε θέµατα υγείας, διατύπωσε την ακόλουθη εκτίµηση: Το πρόβληµα µε την ανοικοδόµηση του Ιράκ ήταν η επιθυµία να δηµιουργηθούν τα πάντα από το µηδέν. «Θα µπορούσαµε να είχαµε κάνει µικρού κόστους διορθωτικές κινήσεις και να µην προσπαθήσουµε να αναδιαµορφώσουµε το σύστηµα ιατροφαρµακευτικής περίθαλψης µέσα σε δύο χρόνια».

Το Πεντάγωνο προέβη σε µια ακόµα πιο δραµατική µεταστροφή. Τον Δεκέµβριο του 2006 ανακοίνωσε ένα νέο σχέδιο για να αρχίσουν να λειτουργούν πάλι τα κρατικά εργοστάσια του Ιράκ τα ίδια εργοστάσια που ο Μπρέµερ είχε αρνηθεί να προµηθεύσει µε γεννήτριες επειδή ήταν «σταλινικά κατάλοιπα». Το Πεντάγωνο είχε συνειδητοποιήσει ότι, αντί να αγοράζει τσιµέντο και εξαρτήµατα µηχανών από την Ιορδανία και το Κουβέιτ, µπορούσε να τα αγοράζει από τα ιρακινά εργοστάσια, κάτι που θα είχε ως αποτέλεσµα να βρουν δουλειά δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι και να εισρεύσει χρήµα στις τοπικές κοινωνίες. Ο Πολ Μπρίνκλι, ο υφυπουργός Άµυνας των ΗΠΑ που ήταν υπεύθυνος για τον οικονοµικό µετασχηµατισµό του Ιράκ, δήλωσε: «Εξετάσαµε πιο προσεκτικά µερικά από αυτά τα εργοστάσια και διαπιστώσαµε ότι δεν ήταν παλαιολιθικές σοβιετικού τύπου επιχειρήσεις, όπως νοµίζαµε» αν και παραδέχτηκε ότι µερικοί από τους συναδέλφους του είχαν αρχίσει να τον αποκαλούν «σταλινιστή».

Ο αντιστράτηγος Πίτερ Γ. Κιαρέλι, ο διοικητής των αµερικανικών στρατευμάτων στο Ιράκ, εξήγησε ότι «πρέπει να βρούµε δουλειές για τους οργισµένους νέους άντρες [.] Μια σχετικά µικρή µείωση της ανεργίας θα έχει σοβαρό αντίκτυπο στα επίπεδα της σεχταριστικής βίας». Και πρόσθεσε: «Μου φαίνεται απίστευτο ότι, τέσσερα ολόκληρα χρόνια µετά, δεν το έχουµε ακόµα συνειδητοποιήσει. [ … ] Για µένα, έχει τεράστια σηµασία. Είναι εξίσου σηµαντικό όσο και οποιαδήποτε άλλη πτυχή του εκστρατευτικού σχεδίου».

Άραγε αυτή η µεταστροφή σηµατοδοτούσε το θάνατο του καπιταλισµού της καταστροφής; Όχι. Μέχρι οι Αµερικανοί αξιωµατούχοι να συνειδητοποιήσουν ότι δε χρειαζόταν να οικοδοµήσουν από το µηδέν µια καινούρια χώρα, ότι ήταν σηµαντικό να προσφέρουν δουλειά στους Ιρακινούς και να επιτρέψουν στις ιρακινές βιοµηχανίες να συµµετέχουν στο χορό των δισεκατοµµυρίων δολαρίων που θα χρησιµοποιούνταν για την ανοικοδόµηση, είχαν ήδη δαπανηθεί τα χρήµατα που θα µπορούσαν να χρηµατοδοτήσουν ένα τέτοιο εγχείρηµα.

Εν τω µεταξύ, και εν µέσω αυτού του κύµατος νέο-κεϊνσιανικών επιφοιτήσεων, το Ιράκ έπεσε θύµα της πιο παράτολµης απόπειρας εκµετάλλευσης µιας κρίσης που είχε γίνει µέχρι τότε. Τον Δεκέµβριο του 2006 η διµερής Οµάδα Μελέτης για το Ιράκ, της οποίας επικεφαλής ήταν ο Τζέιµς Μπέικερ, δηµοσίευσε την πολυαναµενόµενη έκθεσή της. Καλούσε τις ΗΠΑ «να βοηθήσουν τους Ιρακινούς ηγέτες να αναδιοργανώσουν την εθνική πετρελαϊκή βιοµηχανία στα πρότυπα µιας εµπορικής επιχείρησης» και «να ενθαρρύνουν τις επενδύσεις της διεθνούς κοινότητας και των διεθνών ενεργειακών εταιρειών στον πετρελαϊκό τοµέα του Ιράκ».

Ο Λευκός Οίκος αγνόησε τις περισσότερες συστάσεις της Οµάδας Μελέτης για το Ιράκ, όχι όµως και αυτή για το πετρέλαιο. Η κυβέρνηση Μπους άρχισε να προωθεί το προσχέδιο ενός νέου ριζοσπαστικού νόµου για το πετρέλαιο του Ιράκ, ο οποίος θα επέτρεπε σε εταιρείες όπως η Shell και η ΒΡ να υπογράφουν τριακονταετείς συµβάσεις και να αποσπούν ένα µεγάλο µερίδιο από τα κέρδη που θα απέφερε το ιρακινό πετρέλαιο, που θα ανέρχονταν σε δεκάδες ή ακόµα και εκατοντάδες δισεκατοµµύρια δολάρια κάτι πρωτάκουστο για µια χώρα µε τόσο εύκολη πρόσβαση στο πετρέλαιο όπως το Ιράκ, που το καταδίκασε σε αιώνια φτώχεια, καθώς το 95% των κρατικών εσόδων προέρχονταν από το πετρέλαιο. Αυτή η πρόταση νόµου ήταν τόσο αντιδηµοφιλής, ώστε ούτε καν ο Μπρέµερ δεν είχε τολµήσει να την κάνει κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της κατοχής. Ωστόσο οι ΗΠΑ µπορούσαν να την προωθήσουν εξαιτίας του παρατεινόµενου χάους και της κλιµάκωσης της κρίσης. Προκειµένου να εξηγήσουν για ποιο λόγο ήταν δικαιολογηµένη η εκροή από το Ιράκ ενός τόσο µεγάλου ποσοστού από τα κέρδη, οι πετρελαϊκές εταιρείες επικαλέστηκαν τους κινδύνους ασφάλειας. Με άλλα λόγια, η καταστροφή ήταν που κατέστησε εφικτό αυτό τον ακραίο νόµο.

"Δίκη" Σαντάμ Χουσεϊν

Τα µεγαλύτερα συνδικάτα του Ιράκ δήλωσαν ότι «η ιδιωτικοποίηση του πετρελαίου είναι µια κόκκινη γραµµή που δεν πρέπει να παραβιαστεί» και καταδίκασαν το νόµο ως µια προσπάθεια υφαρπαγής «των ενεργειακών πόρων [του Ιράκ] σε µια περίοδο που ο ιρακινός λαός προσπαθεί να καθορίσει ο ίδιος το µέλλον του ενώ βρίσκεται ακόµα κάτω από συνθήκες κατοχής».

χρονική συγκυρία που επέλεξε η Ουάσινγκτον ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτική. Όταν προωθήθηκε ο νόµος, το Ιράκ αντιµετώπιζε την πιο βαθιά κρίση στη µέχρι τότε ιστορία του. Η χώρα σπαρασσόταν από σεχταριστικές συγκρούσεις, µε χίλιους Ιρακινούς να σκοτώνονται, κατά µέσο όρο, κάθε βδοµάδα. Ο Σαντάµ Χουσεϊν είχε µόλις εκτελεστεί µε αχρείο και προκλητικό τρόπο. Ταυτόχρονα, ο Μπους είχε εξαπολύσει την «επέλαση» των αµερικανικών στρατευµάτων, που δρούσαν µε «λιγότερο αυστηρούς» κανόνες εµπλοκής. Η αστάθεια στο Ιράκ ήταν υπερβολικά µεγάλη ώστε οι πετρελαϊκές εταιρείες να κάνουν σηµαντικές επενδύσεις. Άρα δεν υπήρχε κάποια πιεστική ανάγκη να θεσπιστεί ο νέος νόµος, πέρα από την ανάγκη εκµετάλλευσης του χάους προκειµένου να παρακαμφθεί ο δηµόσιος διάλογος για το πλέον επίµαχο ζήτηµα που αντιµετώπιζε η χώρα. Πολλοί εκλεγµένοι Ιρακινοί νοµοθέτες δήλωσαν πως όχι µόνο δεν πήραν µέρος στη διαµόρφωση του νέου νόµου, αλλά δε γνώριζαν καν ότι ετοιµαζόταν κάτι τέτοιο. Ο Γκρεγκ Μούτιτ, ένας ερευνητής της οµάδας παρακολούθησης των εξελίξεων στην πετρελαϊκή βιοµηχανία Platform, ανέφερε: «Παρευρέθηκα πρόσφατα σε µια συνάντηση Ιρακινών βουλευτών και τους ρώτησα πόσοι από αυτούς είχαν διαβάσει το νέο νόµο. Από τους είκοσι βουλευτές µόνο ένας τον είχε διαβάσει». Σύµφωνα µε τον Μούτιτ, αν ο νόµος θεσπιζόταν, οι Ιρακινοί «θα έχαναν πάρα πολλά, επειδή εκείνη την εποχή δεν είχαν τη δυνατότητα να κλείσουν µια καλή συµφωνία».

Τα µεγαλύτερα συνδικάτα του Ιράκ δήλωσαν ότι «η ιδιωτικοποίηση του πετρελαίου είναι µια κόκκινη γραµµή που δεν πρέπει να παραβιαστεί» και σε µια κοινή ανακοίνωσή τους, καταδίκασαν το νόµο ως µια προσπάθεια υφαρπαγής «των ενεργειακών πόρων [του Ιράκ] σε µια περίοδο που ο ιρακινός λαός προσπαθεί να καθορίσει ο ίδιος το µέλλον του ενώ βρίσκεται ακόµα κάτω από συνθήκες κατοχής». Ο νόµος, που υιοθετήθηκε τελικά από το υπουργικό συµβούλιο του Ιράκ τον Φεβρουάριο του 2007, ήταν πολύ χειρότερος από τις αρχικές προβλέψεις: Δεν έθετε κανένα όριο στο ύψος των κερδών που οι ξένες εταιρείες θα µπορούσαν να βγάζουν από τη χώρα και δεν προέβλεπε κανέναν όρο για το βαθµό συνεργασίας των ξένων επενδυτών µε ιρακινές εταιρείες ή για την πρόσληψη Ιρακινών προκειµένου να εργαστούν στις πετρελαιοπηγές. Ωστόσο η πιο αισχρή πτυχή του νέου νόµου ήταν ότι απαγόρευε στους εκλεγµένους βουλευτές του Ιράκ να έχουν λόγο στις µελλοντικές πετρελαϊκές συµβάσεις. Αντί για αυτό, προέβλεπε τη δηµιουργία ενός νέου σώµατος, του Οµοσπονδιακού συµβουλίου Πετρελαίου και Φυσικού Αερίου, το οποίο, σύµφωνα µε τους New York Times, θα χρησιµοποιούσε ως συµβούλους «µια οµάδα ειδικών τόσο από το Ιράκ όσο και από το εξωτερικό». Αυτό το µη εκλεγµένο σώμα, που θα απαρτιζόταν από απροσδιόριστους ξένους ειδικούς, θα λάμβανε τις τελικές αποφάσεις για όλα τα ζητήματα που σχετίζονταν με το πετρέλαιο και θα είχε την αρμοδιότητα να αποφασίζει ποιες συμβάσεις θα υπέγραφε ή δε θα υπέγραφε το Ιράκ. Στην πραγματικότητα, ο νόμος όριζε ότι τα πετρελαϊκά αποθέματα του Ιράκ, που μέχρι τότε ανήκαν στο κράτος και αποτελούσαν τη μοναδική πηγή εσόδων της χώρας, δε θα υπόκειντο πλέον σε δημοκρατικό έλεγχο, αλλά θα τα διαχειριζόταν μια πανίσχυρη και ζάπλουτη πετρελαϊκή δικτατορία, που θα υπήρχε παράλληλα με την αποδυναμωμένη και αναποτελεσματική κυβέρνηση του Ιράκ.

Είναι περιττό να υπογραμμίσουμε πόσο αναίσχυντη ήταν αυτή η απόπειρα υφαρπαγής των πετρελαϊκών πόρων. Τα κέρδη από το πετρέλαιο αποτελούν τη μοναδική ελπίδα του Ιράκ για χρηματοδότηση της ανοικοδόμησής του όταν θα αποκατασταθεί η ειρήνη. Η έγερση αξιώσεων για αυτόν το μελλοντικό πλούτο σε μια στιγμή εθνικής αποσύνθεσης αποτελούσε την πιο ξεδιάντροπη μέχρι τότε ενέργεια του καπιταλισμού της καταστροφής. Υπήρξε και μια άλλη, ελάχιστα συζητημένη, συνέπεια του χάους που επικρατούσε στο Ιράκ: Όσο παρατεινόταν αυτή η έκρυθμη κατάσταση τόσο πιο ιδιωτικοποιημένη γινόταν η ξένη παρουσία, με συνέπεια να σφυρηλατηθεί ένα νέο παράδειγμα για τον τρόπο που στο εξής θα διεξάγονταν οι πόλεμοι και θα αντιμετωπίζονταν οι ανθρωπιστικές καταστροφές.

Σε αυτόν ακριβώς τον τομέα ήταν που η ιδεολογία της ριζοσπαστικής ιδιωτικοποίησης, η οποία βρισκόταν στην καρδιά του αντι-Σχεδίου Μάρσαλ, αποδείχτηκε εξαιρετικά επιτυχής. Η κατηγορηματική άρνηση της κυβέρνησης Μπους να χρησιμοποιήσει στον πόλεμο στο Ιράκ έναν επαρκή αριθμό στρατιωτών και διοικητικών υπαλλήλων είχε μερικά προφανή οφέλη για τον άλλο «πόλεμο» που διεξήγε, την ανάθεση σε εξωτερικούς προμηθευτές των αρμοδιοτήτων της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Παρόλο που είχε σταματήσει να μιλάει δημόσια για αυτή, η σταυροφορία υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων παρέμενε παρασκηνιακά μια έμμονη ιδέα και η έκβασή της υπήρξε πολύ πιο επιτυχής από ό,τι όλες μαζί οι υπόλοιπες δημόσιες μάχες που έδωσε η κυβέρνηση Μπους.

Τόσο επειδή ο Ράμσφελντ σχεδίασε τον πόλεμο ως μια έγκαιρη εισβολή στο πλαίσιο της οποίας οι στρατιώτες θα περιορίζονταν μόνο στα αμιγώς μαχητικά τους καθήκοντα όσο και επειδή κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους του πολέµου στο Ιράκ κατάργησε 55.000 θέσεις εργασίας στο Υπουργείο Άµυνας και στο Υπουργείο Βετεράνων, ο ιδιωτικός τοµέας κλήθηκε να καλύψει το κενό σε όλα τα επίπεδα. Στην πράξη, αυτή η εξέλιξη σήµαινε ότι, ενώ το Ιράκ βυθιζόταν ολοένα και περισσότερο στη βία, άρχισε να διαµορφώνεται µια πολυσύνθετη ιδιωτικοποιηµένη βιοµηχανία του πολέµου για να προσφέρει υποστήριξη στον απογυµνωµένο από προσωπικό στρατό είτε στα πεδία των µαχών στο Ιράκ είτε στις ΗΠΑ, νοσηλεύοντας στρατιώτες στο Στρατιωτικό Νοσοκοµείο Γουόλτερ Ριντ.

Ντόναλντ Ράμσφελντ, To γεράκι.

Καθώς ο Ράµσφελντ απέρριπτε σταθερά οποιαδήποτε λύση απαιτούσε την αύξηση του µεγέθους του στρατού, η ηγεσία των ενόπλων δυνάµεων έπρεπε να βρει τρόπους αύξησης του αριθµού των µάχιµων στρατιωτών. Το Ιράκ κατακλύστηκε από ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας, οι οποίες ανέλαβαν καθήκοντα τα οποία µέχρι τότε επωµίζονταν στρατιώτες: προστασία υψηλόβαθµων αξιωµατούχων, φρούρηση βάσεων, ασφάλεια των επιχειρηµατιών. Όταν κατέφθασαν στο Ιράκ, ο ρόλος τους διευρύνθηκε εξαιτίας του χάους που επικρατούσε. Η αρχική σύµβαση της Blackwater στο Ιράκ προέβλεπε ότι θα αναλάµβανε την προστασία του Μπρέµερ, όµως ένα χρόνο µετά την έναρξη της κατοχής οι άντρες της εταιρείας είχαν αρχίσει να εµπλέκονται σε οδοµαχίες. Τον Απρίλιο του 2004, όταν οι οπαδοί του Μοκτάντα αλ-Σαντρ εξεγέρθηκαν στη Νατζάφ, Αµερικανοί πεζοναύτες τέθηκαν υπό τις διαταγές της Blackwater κατά τη διάρκεια µιας ολοήµερης µάχης εναντίον του Στρατού του Μαχντί, στην οποία σκοτώθηκαν δεκάδες Ιρακινοί.

Όταν ξεκίνησε η κατοχή, υπήρχαν στο Ιράκ 10.000 επαγγελµατίες στρατιώτες (ήδη πολύ περισσότεροι από ό,τι κατά τη διάρκεια του πρώτου Πολέµου του Κόλπου). Τρία χρόνια µετά το Ελεγκτικό Γραφείο της Κυβέρνησης των ΗΠΑ διαπίστωσε ότι υπήρχαν στο Ιράκ 48.000 επαγγελµατίες στρατιώτες από ολόκληρο τον κόσµο. Οι µισθοφόροι αποτελούσαν τη µεγαλύτερη στρατιωτική δύναµη µετά τις αµερικανικές ένοπλες δυνάµεις µεγαλύτερη από το σύνολο των στρατιωτών που είχαν στείλει όλες οι υπόλοιπες χώρες οι οποίες συµµετείχαν στη «Συµµαχία των Προθύµων». Το «µπουµ της Βαγδάτης, όπως το αποκαλούσε ο χρηµατο-οικονοµικός Τύπος, είχε ως συνέπεια ένας κακόφηµος και σκοτεινός τοµέας να ενσωµατωθεί πλήρως στην πολεµική µηχανή τόσο των ΗΠΑ όσο και του Ηνωµένου Βασιλείου. Η Blackwater προσέλαβε παντοδύναµους λοµπίστες της Ουάσινγκτον για να διαγράψουν τη λέξη «µισθοφορος» από το δηµόσιο λεξιλόγιο, αλλά και για να µετατρέψουν την εταιρεία σε αµερικανικό σύµβολο. Σύµφωνα µε το διευθύνοντα σύµβουλο της εταιρείας Έρικ Πρινς, «αυτό ακριβώς είναι το σύνθηµα της εταιρείας µας: Προσπαθούµε να κάνουµε για το µηχανισµό εθνικής ασφάλειας ό,τι κάνει η FedEx για τις ταχυδροµικές µεταφορές».

Για την κυβέρνηση Μπους, ήταν µια φυσιολογική εξέλιξη: Μετά τον ισχυρισµό της ότι είχε το δικαίωµα να προκαλεί απεριόριστες προληπτικές καταστροφές, εγκαινίαζε πλέον και την προληπτική ανοικοδόµηση -την ανοικοδόµηση χωρών που δεν είχαν ακόµα καταστραφεί.

Όταν ο πόλεµος µεταφέρθηκε µέσα στις φυλακές, ο στρατός διέθετε ελάχιστους εκπαιδευµένους ανακριτές και διερµηνείς που να γνωρίζουν αραβικά για να µπορεί να αποσπά πληροφορίες από τους κρατούµενους. Έχοντας απεγνωσµένα ανάγκη από ανακριτές και διερµηνείς, στράφηκε στην CACI International Inc. Η αρχική σύµβαση για το ρόλο της CACI στο Ιράκ προέβλεπε ότι θα παρείχε στις ένοπλες δυνάµεις υπηρεσίες τεχνολογιών πληροφοριών, όµως η διατύπωση στη σύµβαση ανάθεσης έργου ήταν αρκετά ασαφής ώστε να µπορεί να επεκταθεί η σηµασία του όρου «τεχνολογίες πληροφοριών» και να συµπεριλάβει και τις ανακρίσεις. Η σηµασιολογική αοριστία ήταν εσκεµµένη: Η CACI ανήκει στη νέα γενιά των εργοληπτικών εταιρειών που υποκαθιστούν το κράτος. Οι µακράς ισχύος συµβάσεις που της ανατίθενται είναι ασαφείς και η εταιρεία διατηρεί σε αναµονή πολλούς εν δυνάµει εργαζόµενους, που είναι ανά πάσα στιγµή έτοιµοι να καλύψουν οποιοδήποτε κενό υπάρξει. Το να αναθέσεις µια κυβερνητική αρµοδιότητα στην CACI, της οποίας οι εργαζόµενοι δε χρειάζεται να πληρούν τα αυστηρά κριτήρια εκπαίδευσης που απαιτούνται για τους κρατικούς υπαλλήλους, είναι εξίσου εύκολο µε το να παραγγείλεις αναλώσιµα για ένα γραφείο. Δεκάδες ανακριτές κατέφτασαν σε χρόνο-ρεκόρ στο Ιράκ. *

Η εταιρεία που αποκόµισε τα περισσότερα κέρδη από το χάος ήταν η Halliburton. Πριν από την εισβολή τής είχε ανατεθεί µια σύµβαση πυρόσβεσης των πυρκαγιών σε πετρελαιοπηγές, τις οποίες υποτίθεται ότι θα πυρπολούσαν τα στρατεύµατα του Σαντάµ καθώς υποχωρούσαν. Όταν αυτό δε συνέβη, η σύµβαση της Halliburton επεκτάθηκε και συµπεριέλαβε µια νέα αρµοδιότητα: τον ανεφοδιασµό µε καύσιµα ολόκληρου του Ιράκ, ένα τόσο κολοσσιαίων διαστάσεων έργο, ώστε «αγόρασε κάθε διαθέσιµο βυτιοφόρο που υπήρχε στο Κουβέιτ και εισήγαγε εκατοντάδες επιπλέον». Εν ονόµατι της απαλλαγής των στρατιωτών από άλλα καθήκοντα πέρα από αυτά στα πεδία των µαχών, η Halliburton ανέλαβε να διεκπεραιώσει δεκάδες άλλες παραδοσιακές λειτουργίες του στρατού, συµπεριλαµβανοµένης της συντήρησης των στρατιωτικών οχηµάτων και ασυρµάτων. ________________________________________________________________

*Το πρόβληµα ήταν η πληµµελής επιτήρηση των εργολάβων. Σύµφωνα µε το πόρισµα της έρευνας των ενόπλων δυνάµεων για το σκάνδαλο του Άµπου Γκράγµπ, οι κυβερνητικοί αξιωµατούχοι που είχαν επιφορτιστεί µε την ευθύνη να εποπτεύουν την απόδοση των ανακριτών δε βρίσκονταν καν στο Ιράκ, πόσο µάλλον στο Άµπου Γκράγµπ, µε συνέπεια να είναι «εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατον, να ελεγχθεί η ορθή τήρηση µιας σύµβασης». Ο στρατηγός Τζορτζ Φέι, ο συντάκτης του πορίσµατος, κατέληγε στο συµπέρασµα ότι οι κρατικοί -ανακριτές, αναλυτές και υπεύθυνοι για τις αποφάσεις ήταν απροετοίµαστοι για την άφιξη των συµβασιούχων ανακριτών και δε διέθεταν καµία εµπειρία στη διοίκηση, τον έλεγχο και την επιβολή πειθαρχίας σε τέτοιου είδους προσωπικό. [ … ] Είναι φανερό ότι δεν υπήρξε η δέουσα εποπτεία της απόδοσης των συµβασιούχων εργοληπτών στο Άµπου Γκράγµπ». (Σ.τ.Σ.)*

________________________________________________________________

κόµα και η στρατολόγηση, που µέχρι τότε θεωρούνταν δουλειά αποκλειστικά για στρατιωτικούς, µετατράπηκε σε µια επικερδή επιχείρηση. Μετά το 2006 οι νέοι στρατιώτες στρατολογούνταν από ιδιωτικές εταιρείες-κυνηγούς κεφαλών, όπως η Serco ή µια θυγατρική του κολοσσού οπλικών συστηµάτων L-3 Communications. Οι ιδιώτες στρατολόγοι, πολλοί από τους οποίους δεν είχαν υπηρετήσει στις ένοπλες δυνάµεις, εισέπρατταν µπόνους για κάθε νέα στρατολόγηση, µε συνέπεια ένας εκπρόσωπος της εταιρείας να κοµπάζει: «Αν θέλετε να τρώτε µε χρυσά κουτάλια, πρέπει να φέρνετε ανθρώπους στο στρατό». Η βασιλεία του Ράµσφελντ οδήγησε επίσης σε µια έκρηξη της ανάθεσης της στρατιωτικής εκπαίδευσης σε εξωτερικούς προµηθευτές. Εταιρείες όπως η Cubic Defense Applications και η Blackwater εκπαίδευαν στις ιδιωτικές τους εγκαταστάσεις στρατιώτες του αµερικανικού στρατούς σε συνθήκες πραγµατικής µάχης, πολεµικά παίγνια και προσοµοιώσεις οδοµαχιών.

Εξαιτίας της εµµονής του Ράµσφελντ να ιδιωτικοποτηθούν οι ένοπλες δυνάµεις, η οποία εκφράστηκε για πρώτη φορά σε µια οµιλία του στις 10 Σεπτεµβρίου του 2001, Αµερικανοί στρατιώτες που επέστρεφαν στις ΗΠΑ άρρωστοι, τραυµατισµένοι ή πάσχοντες από µετατραυµατικό άγχος νοσηλεύονταν από ιδιωτικές εταιρείες υγείας, που αποκόµιζαν τεράστια κέρδη από τον τραυµατικό για τη χώρα πόλεµο στο Ιράκ. Στον κατάλογο των 500 ισχυρότερων εταιρειών του περιοδικού Fortune για το 2005 µια από αυτές τις εταιρείες, η Health Net, βρέθηκε στην έβδοµη θέση, κυρίως χάρη στον αριθµό των τραυµατισµένων στρατιωτών που επέστρεφαν από το Ιράκ. Μια άλλη εταιρεία που αποκόµισε τεράστια κέρδη ήταν η ΙΑΡ Worldwide Services Inc., στην οποία ανατέθηκε µε σύµβαση η παροχή πολλών από τις υπηρεσίες στο Στρατιωτικό Νοσοκοµείο Γουόλτερ Ριντ. Η ιδιωτικοποίηση του εν λόγω στρατιωτικού νοσοκοµείου προκάλεσε συντριπτική υποβάθµιση των υπηρεσιών συντήρησής του και της παρεχόµενης περίθαλψης, καθώς απολύθηκαν περισσότεροι από 100 εξειδικευµένοι οµοσπονδιακοί υπάλληλοι.

Η επέκταση του ρόλου των ιδιωτικών εταιρειών δεν αποτέλεσε ποτέ αντικείμενο δηµόσιου πολιτικού διαλόγου (όπως ακριβώς συνέβη και µε τον αιφνίδιο τρόπο µε τον οποίο θεσπίστηκε ο νέος νόµος για το πετρέλαιο του Ιράκ). Ο Ράµσφελντ δε χρειάστηκε να συγκρουστεί µε τα συνδικάτα των οµοσπονδιακών υπαλλήλων ή µε τους στρατηγούς. Όλα έγιναν «επιτόπου», στο πλαίσιο µιας συγκυρίας «εδώ και τώρα», καταλήγοντας σε αυτό που ο στρατός περιγράφει ως «υπέρβαση καθήκοντος». Όσο περισσότερο διαρκούσε ο πόλεµος τόσο µετατρεπόταν σε ιδιωτικοποιηµένο πόλεµο, ώσπου σύντοµα αυτός ήταν πλέον ο νέος τρόπος πολέµου. Η κρίση διευκόλυνε την άνθηση της βιοµηχανίας των ιδιωτικοποιηµένων πολέµων.

Οι αριθµοί απεικονίζουν ανάγλυφα τη δραµατική ιστορία της κορπορατικής «υπέρβασης καθήκοντος». Κατά τη διάρκεια του πρώτου Πολέµου του Κόλπου, το 1991, ένας εργολάβος αντιστοιχούσε σε κάθε εκατό στρατιώτες. Όταν το 2003 ξεκίνησε η εισβολή στο Ιράκ, η αναλογία είχε αυξηθεί σε έναν εργολάβο για κάθε δέκα στρατιώτες. Έπειτα από τρία χρόνια κατοχής η αναλογία ήταν πλέον ένας προς τρεις. Ένα χρόνο αργότερα, και ενώ έκλειναν τέσσερα χρόνια κατοχής, είχε διαµορφωθεί σε 1 προς 1,4. Στους αριθµούς αυτούς περιλαµβάνονται µόνο οι εργολάβοι που εργάζονταν για την κυβέρνηση των ΗΠΑ και όχι για άλλα κράτη της συµµαχίας ή για την ιρακινή κυβέρνηση, ενώ δε συνυπολογίζονται οι εργοληπτικές εταιρείες που έδρευαν στο Κουβέιτ και στην Ιορδανία και είχαν αναθέσει τις συµβάσεις έργου τους σε υπεργολάβους.

Οι Βρετανοί στρατιώτες στο Ιράκ ήταν πολύ λιγότεροι από συµπατριώτες τους που εργάζονταν για ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας, µε την αναλογία να ανέρχεται σε έναν προς τρεις. Όταν τον Φεβρουάριο του 2007 ο Τόνι Μπλερ ανακοίνωσε ότι θα απέσυρε 16.000 στρατιώτες από το Ιράκ, τα µέσα ενηµέρωσης ανέφεραν ότι «υψηλόβαθµοι δηµόσιοι αξιωµατούχοι ελπίζουν πως το κενό θα καλυφθεί από µισθοφόρους», µε τις ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας να πληρώνονται απευθείας από τη βρετανική κυβέρνηση. Την ίδια περίοδο το Assοsiated Press υπολόγιζε σε 120.000 τους εργολάβους στο Ιράκ, αριθµό ανάλογο µε εκείνον των αµερικανικών στρατευµάτων.  Αυτό το είδος του ιδιωτικοποιημένου πολέµου είχε ήδη επισκιάσει τις ειρηνευτικές αποστολές του ΟΗΕ. Ο προϋπολογισµός του έτους 2006-2007 για τους κυανόκρανους ήταν 5,25 δισεκατοµµύρια δολάρια, δηλαδή περίπου το ένα τέταρτο από τα 20 δισεκατοµµύρια δολάρια που αποκόµισε η Halliburton για τις διάφορες συµβάσεις που της είχαν ανατεθεί στο Ιράκ. Σύµφωνα µε τις πιο πρόσφατες εκτιµήσεις, µόνο η αξία των µισθοφορικών επιχειρήσεων ανερχόταν σε 4 δισεκατοµµύρια δολάρια.

Ενώ, λοιπόν, οι Ιρακινοί πολίτες και οι Αμερικανοί φορολογούμενοι δεν είχαν κανένα όφελος από το σχέδιο για την ανοικοδόμηση του Ιράκ, δεν ίσχυε το ίδιο για το σύμπλεγμα του καπιταλισμού της καταστροφής. Ο πόλεμος του Ιράκ, που τον κατέστησαν εφικτό οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, σηματοδότησε τη βίαιη γέννηση μιας Νέας Οικονομίας. Εκεί ακριβώς έγκειται η ευφυϊα του σχεδίου του Ράμσφελντ για τη «μεταμόρφωση των ενόπλων δυνάμεων»: Με την ανάθεση σε εξωτερικούς προμηθευτές και την ιδιωτικοποίηση κάθε πτυχής τόσο της καταστροφής όσο και της ανοικοδόμησης, σημειώνεται μια οικονομική άνθηση όταν αρχίζουν να πέφτουν οι βόμβες, όταν σταματούν και όταν ξαναρχίζουν να πέφτουν ένας αέναος κλειστός κύκλος κερδοφορίας που βασίζεται στην καταστροφή και στην ανοικοδόμηση. Διορατικές εταιρείες, όπως η Halliburton και η Carlyle Group, απασχολούν σε διαφορετικά τμήματα του ίδιου εταιρικού ομίλου τόσο αυτούς που καταστρέφουν όσο και αυτούς που ανοικοδομούν. *

Η κυβέρνηση Μπους έλαβε μερικά σημαντικά αλλά ελάχιστα συζητημένα μέτρα για να θεσμοθετήσει το μοντέλο της ιδιωτικοποίησης του πολέμου το οποίο σφυρηλατήθηκε στο Ιράκ, μετατρέποντάς το σε μια σταθερή συνιστώσα της εξωτερικής πολιτικής. Τον Ιούλιο του 2006 ο Μπόουεν, ο γενικός επιθεωρητής που διόρισαν οι ΗΠΑ για την ανοικοδόμηση του Ιράκ, δημοσιοποίησε μια έκθεση για τα «διδάγματα που αντλήθηκαν» από τις διάφορες αποτυχίες των εργοληπτικών εταιρειών. Η έκθεση κατέληγε στο συμπέρασμα ότι τα προβλήματα οφείλονταν στον ανεπαρκή σχεδιασμό και ζητούσε να δημιουργηθεί «ένα εφεδρικό σώμα εργολάβων εκπαιδευμένων να φέρουν γρήγορα σε πέρας αποστολές αρωγής και ανοικοδόμησης κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων έκτακτης ανάγκης» και να προκριθεί «μια κοινοπραξία εργολάβων με εμπειρία σε μια ευρεία γκάμα εξειδικευμένων τομέων ανοικοδόμησης» με άλλα λόγια, τη δημιουργία ενός στρατού εργολάβων σε διαρκή ετοιμότητα. Το 2007 στο διάγγελμά του προς το έθνος ο Μπους εκθείασε την ιδέα αυτή, ανακοινώνovτας τη δηµιουργία ενός νέου εφεδρικού σώµατος ιδιωτών: «Το σώµα αυτό θα λειτουργεί όπως η στρατιωτική εφεδρεία. Θα µειώσει το φορτίο των ενόπλων δυνάµεων, επιτρέποντάς µας να προσλαµβάνουµε πολίτες µε ζωτικής σηµασίας ικανότητες οι οποίοι θα υπηρετούν σε αποστολές στο εξωτερικό όποτε τους χρειάζεται η Αµερική». Και πρόσθεσε: «Με αυτό τον τρόπο άνθρωποι από ολόκληρη την Αµερική που δε φορούν στολή θα έχουν την ευκαιρία να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην καθοριστική σύγκρουση της εποχής µας».·

________________________________________________________________

* Η Lοckheed Martin έχει κάνει τα περισσότερα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Στις αρχές του 2007 άρχισε «να αγοράζει εταιρείες του τομέα της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, που ο ετήσιος κύκλος εργασιών του ανέρχεται σε 1.000 δισεκατομμύρια δολάρια», σύμφωνα με τους Financiαl Times, ενώ επιπλέον απέκτησε τον κολοσσό Pacific Architects and Engineers. Λυτό το κύμα εξαγορών εγκαινίασε μια εποχή καθετοποίησης στο σύμπλεγμα του καπιταλισμού της καταστροφής: Σε μελλoντικές συρράξεις η Lοckheed δε θα κερδίζει μόνο από την κατασκευή οπλικών συστημάτων και πολεμικών αεριωθούμενων, αλλά και από την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων υποδομών και από την περίθαλψη των ανθρώπων που θα τραυματίζουν τα ίδια τα οπλικά συστήματά της. (Σ.τ.Σ.)

____________________________________________________________________

Ενάµιση χρόνο µετά την έναρξη της κατοχής του Ιράκ το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ δηµιούργησε µια νέα υπηρεσία: το Γραφείο Ανοικοδόµησης και Σταθεροποίησης, το οποίο πληρώνει ιδιωτικές εργοληπτικές εταιρείες για να ετοιµάζουν λεπτοµερή σχέδια ανοικοδόµησης για είκοσι πέντε διαφορετικές χώρες, από τη Βενεζουέλα µέχρι το Ιράν, οι οποίες, για τον ένα ή τον άλλο λόγο, ενδέχεται να µπουν στο στόχαστρο του χρηµατοδοτούµενου από τις ΗΠΑ µηχανισµού καταστροφής. Οι εταιρείες και οι σύµβουλοι έχουν «προϋπογράψει συµβάσεις» ώστε να είναι έτοιµοι να δράσουν αµέσως έπειτα από µια καταστροφή. Για την κυβέρνηση Μπους, ήταν µια φυσιολογική εξέλιξη: Μετά τον ισχυρισµό της ότι είχε το δικαίωµα να προκαλεί απεριόριστες προληπτικές καταστροφές, εγκαινίαζε πλέον και την προληπτική ανοικοδόµηση -την ανοικοδόµηση χωρών που δεν είχαν ακόµα καταστραφεί.

Έτσι, σε τελική ανάλυση, ο πόλεµος του Ιράκ πράγµατι δηµιούργησε µια οικονοµία-πρότυπο, µόνο που δεν επρόκειτο για την «»τίγρη» στον Τίγρη» που διαφήµιζαν οι νεοσυντηρητικοί. Αντίθετα, ήταν ένα πρότυπο ιδιωτικοποίησης του πολέµου και της ανοικοδόμησης, ένα µοντέλο που πολύ σύντοµα ήταν έτοιµο προς εξαγωγή. Μέχρι τον πόλεµο του Ιράκ τα «νέα σύνορα» που επεδίωκε να κατακτήσει η σταυροφορία της Σχολής του Σικάγου περιορίζονταν από τη γεωγραφία: Ρωσία, Αργεντινή, Νότια Κορέα. Τώρα όµως ένα νέο σύνορο ανοίγεται πλέον κάθε φορά που επέρχεται µια καταστροφή.

Σε μελλoντικές συρράξεις η Lοckheed δε θα κερδίζει μόνο από την κατασκευή οπλικών συστημάτων και πολεμικών αεριωθούμενων, αλλά και από την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων υποδομών και από την περίθαλψη των ανθρώπων που θα τραυματίζουν τα ίδια τα οπλικά συστήματά της. (Σ.τ.Σ.)


Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • NAOMI KLEIN Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ-ΒΙΒΛΙΟ-ΚΛΙΚ.

    Ολόκληρο το Βιβλίο Μπέστ-σέλλερ, προσφορά του συνεργάτη μας ftanei_pia στο προσωπικό της ΕΥΔΑΠ. Για να μαθαίνουν νέοι και παληοί.

    Το βιβλίο της Νάομι Κλάιν συγκλονίζει με τις ομοιότητες που βιώνει το πειραματόζωο Ελλάς. Αφού πριν χρόνια η νεοφιλελεύθερη σχολή Φρίντμαν τα εφάρμοσε στη Λατ, Αμερική, Πολωνία, Μεγ. Βρεττανία, Ινδονησία, Ρωσία, Σρι Λάνκα, Ιράκ. κ.α

  • «Καλώς ήρθες» CIA #Twitter & # Facebook!

    Η CIA εισέρχεται στα κοινωνικά δίκτυα για να παρακολουθεί, κατασκόπευει και να προβλέπει τις παγκόσμιες τάσεις.

  • Πακέτο!

    θα τους ταραξουμε στη νομιμότητα (κι'όσοι προκάνουμε..)

  • Μπορεί ο αστυνομικός να είναι χρυσαυγίτης;

    Δεν υποστηρίζω ότι οι άντρες και οι γυναίκες της ΕΛΑΣ που ψηφίζουν τα αυγά είναι ναζιστές ή συνειδητοί αντι-δημοκράτες – αν και αυτή η επιλογή δεν έχει το παραμικρό ελαφρυντικό. Ωστόσο, τα μεγάλα ποσοστά που παίρνει η ΧΑ ξανά και ξανά εκεί που ψηφίζουν οι αστυνομικοί δεν είναι καθόλου καλό σημάδι.  Το μήνυμα που προκύπτει είναι σαφέστατο και κανένας δε μπορεί να το αγνοεί.

    ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΨΗΦΙΣΑΝ ΜΑΖΙΚΑ ΟΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ- http://wp.me/pVnfp-g9p

  • Σαν να μην πέρασε μιά μέρα…

    2400 Χρόνια Πίσω ;

  • Δημοφιλή άρθρα & σελίδες

  • Πρόσφατα άρθρα

  • ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ-ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ Ε.ΥΔ.Α.Π

  • ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ; ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!

    Μας "πυροβολούν" εν ψυχρώ, μας γυρίζουν στην Γιούλεν των αμερικάνων και αυτοί αντί να ξεσηκώνονται και να τα κάνουν όλα λαμπόγιαλο, παρακολουθούν και μελετούν τις εξελίξεις, ψύχραιμοι και ωραίοι. Και οι "πέτρες δεν έχουν ακόμη αρχίσει να ίπτανται"..

    Εκείνα τα χρήματα του "κουμπαρά" Μπάρδη-Ομοσπονδίας που μας λέγατε πως πήγαιναν οι περικοπές των αποδοχών, εννοείτε πως θα είναι το ισοδύναμο από τις απώλειες στο εφάπαξ;

  • Μεταπληροφορίιες

  • Αγωνιστικο και Λυτρωτικό το 2014

  • Χάουαρντ Ζιν (1923-2010)

    ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑΣΙΟ ΒΙΒΛΙΟ (1,2,3,4 Κεφάλαια)

  • ΑΝ ΑΥΤΟ ΥΠΟΔΗΛΩΝΕΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΑΚΟΜΜΑΤΙΣΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΑΣ ΑΠΑΝΤΗΘΕΙ

    Οταν στην πρώτη σελίδα του blog υπάρχει η (μοναδική) παραπομπή σε παράταξη κόμματος; Και που έχει ζητηθεί η απομάκρυνση της πολλές φορές; Μετά απορούμε για την αναξιοπιστία-ανυποληψία του κομματικού συνδικαλισμού;

  • ΚΑΤΩΤΕΡΟΙ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΩΝ…

  •  Αυτό όμως που δημιουργεί ανησυχίες στο προσωπικό τη ΕΥΔΑΠ, είναι η σιγή της ΟΜΕ σχετικά με τις πρωτοβουλίες που προτίθεται να αναλάβει για να δημιουργήσει το "αντίπαλο δέος" στην απόφαση της κυβέρνησης να ιδιωτικοποιήσει την ΕΥΔΑΠ. Στην ίδια ανάρτηση στο fb, σε ερώτηση στο πρόεδρο της ΟΜΕ: "Στη Θεσσαλονίκη έφτιαξαν συντονιστικό φορέων, ξεκίνησαν καμπάνια "SOSτε το νερό" και κατάφεραν ομόφωνη απόφαση του ΔΣ Θεσσαλονίκης και των γύρων δήμων για διενέργεια δημοψηφίσματος. Η ΟΜΕ πότε θα αναλάβει ανάλογες πρωτοβουλίες συντονισμού και στην Αττική;" η απάντησή του ήταν: "η διαδικασία για το ξεπούλημα της ΕΥΔΑΠ δεν έχει αρχίσει επίσημα. Οι συνάδελφοί μας στην Θεσσαλονίκη ακολουθούν την δική τους τακτική, και καλά κάνουν, και τους ευχόμαστε κάθε επιτυχία και είμαστε αλληλέγγυοι στην προσπάθειά τους και εμείς ακολουθούμε την δική μας τακτική. Θα κάνουμε ότι "περνά από το χέρι" μας, πάντα στο πλαίσιο της τακτικής μας".  Δηλαδή; Ποιά "άλλη" τακτική πρέπει να ακολουθήσουμε εμείς. Διαφορετική από αυτή του συντονισμό, συνεργασία και κοινή δράση με όσους συμφωνούν στην μη ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ; Διαφορετική από το να βάλουμε στη μάχη τους δήμους και την περιφέρεια της Αττικής; Τι περιμένει η ΟΜΕ; Να  ανακοινωθεί η πρόσκληση ενδιαφέροντος για την πώληση της ΕΥΔΑΠ για να αναλάβει πρωτοβουλίες;  Ήδη έχουμε αργήσει.  Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την ενημέρωση, συσπείρωση, κοινή αγωνιστική στάση όλου του προσωπικού και των συλλόγων.  Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την πρόσκληση σε δήμους, φορείς και πολίτες της Αθήνας και του Πειραιά για την δημιουργία συντονιστικού φορέα που θα οργανώσει την προσπάθεια θα ξεσηκώσει τους πολίτες ενάντια στο έγκλημα του ξεπουλήματος της ΕΥΔΑΠ. Τώρα πριν είναι πολύ αργά.(Από blog ΣΕΚΕΣ)

    ...και μετά μου λες "γιατί δε σου γράφω"; Πρόεδρος ΟΜΕ-ΕΥΔΑΠ: «η διαδικασία για το ξεπούλημα της ΕΥΔΑΠ δεν έχει αρχίσει επίσημα»... ,, Θα κάνουμε ότι "περνά από το χέρι" μας.!!! Περισσότερα ΚΛΙΚ ΦΩΤΟ > και αν δεν ανοίγει ΚΛΙΚ ΕΔΩ---> : http://wp.me/pVnjk-eqb

  • ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΕΥΔΑΠ

  • ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

    Σεπτεμβρίου 2013
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Αυγ.   Οκτ. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    30  
  • ΕΝΟΤΗΤΑ -ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΚΙ’ ΑΓΩΝΑΣ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΟΥΝ ΑΠ΄ΤΗ ΠΕΙΝΑ

    Αυτοοργάνωση, επιτροπές εργαζομένων παντού, αποφάσεις με δημοκρατικές διαδικασίες

  • ΕΥΔΑΠ ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

  • ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

    protovoulia1.eydap@gmail.com
    ---------
    ΤΑ ΕΠΩΝΥΜΑ ΑΡΘΡΑ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΥΠΟΓΡΑΦΟΝΤΑ.
    ---------
    -Μπορείτε να δημοσιεύσετε άρθρο σας -επώνυμα ή με τα αρχικά*.
    Παράκληση: Χωρίς ύβρεις και συκοφαντίες
    *Τα πλήρη στοιχεία στη διάθεση μας.

  • Αρχείο

  • Kατηγορίες

  • «Έπεσε» στο μάτι μας

    και γελάσαμε ..πικρά

  •  Αυτό όμως που δημιουργεί ανησυχίες στο προσωπικό τη ΕΥΔΑΠ, είναι η σιγή της ΟΜΕ σχετικά με τις πρωτοβουλίες που προτίθεται να αναλάβει για να δημιουργήσει το "αντίπαλο δέος" στην απόφαση της κυβέρνησης να ιδιωτικοποιήσει την ΕΥΔΑΠ. Στην ίδια ανάρτηση στο fb, σε ερώτηση στο πρόεδρο της ΟΜΕ: "Στη Θεσσαλονίκη έφτιαξαν συντονιστικό φορέων, ξεκίνησαν καμπάνια "SOSτε το νερό" και κατάφεραν ομόφωνη απόφαση του ΔΣ Θεσσαλονίκης και των γύρων δήμων για διενέργεια δημοψηφίσματος. Η ΟΜΕ πότε θα αναλάβει ανάλογες πρωτοβουλίες συντονισμού και στην Αττική;" η απάντησή του ήταν: "η διαδικασία για το ξεπούλημα της ΕΥΔΑΠ δεν έχει αρχίσει επίσημα. Οι συνάδελφοί μας στην Θεσσαλονίκη ακολουθούν την δική τους τακτική, και καλά κάνουν, και τους ευχόμαστε κάθε επιτυχία και είμαστε αλληλέγγυοι στην προσπάθειά τους και εμείς ακολουθούμε την δική μας τακτική. Θα κάνουμε ότι "περνά από το χέρι" μας, πάντα στο πλαίσιο της τακτικής μας".  Δηλαδή; Ποιά "άλλη" τακτική πρέπει να ακολουθήσουμε εμείς. Διαφορετική από αυτή του συντονισμό, συνεργασία και κοινή δράση με όσους συμφωνούν στην μη ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ; Διαφορετική από το να βάλουμε στη μάχη τους δήμους και την περιφέρεια της Αττικής; Τι περιμένει η ΟΜΕ; Να  ανακοινωθεί η πρόσκληση ενδιαφέροντος για την πώληση της ΕΥΔΑΠ για να αναλάβει πρωτοβουλίες;  Ήδη έχουμε αργήσει.  Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την ενημέρωση, συσπείρωση, κοινή αγωνιστική στάση όλου του προσωπικού και των συλλόγων.  Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την πρόσκληση σε δήμους, φορείς και πολίτες της Αθήνας και του Πειραιά για την δημιουργία συντονιστικού φορέα που θα οργανώσει την προσπάθεια θα ξεσηκώσει τους πολίτες ενάντια στο έγκλημα του ξεπουλήματος της ΕΥΔΑΠ. Τώρα πριν είναι πολύ αργά.(Από blog ΣΕΚΕΣ)

    ...και μετά μου λες "γιατί δε σου γράφω"; Πρόεδρος ΟΜΕ-ΕΥΔΑΠ: «η διαδικασία για το ξεπούλημα της ΕΥΔΑΠ δεν έχει αρχίσει επίσημα»... ,, Θα κάνουμε ότι "περνά από το χέρι" μας.!!! Περισσότερα ΚΛΙΚ ΦΩΤΟ -ΛΙΝΚ //σε περίπτωση που δεν ανοίγει το προηγούμενοι ΚΛΙΚ ΕΔΩ---> : http://wp.me/pVnjk-eqb

  • Τα πάντα διαλύονται, ξεπουλιούνται..Η Α.Ε. εκποίησης δημόσιας περιουσίας δουλεύει! Εμείς? (ΚΛΙΚ ΦΩΤΟ)

    ...Εμείς οι χιλιάδες, οι εκατοντάδες χιλιάδες, τα εκατομμύρια... τι κάνουμε, τι περιμένουμε για να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας;  Τιιιιιιιιιιιιι;

    ..και τα συνδικάτα, οι παρατάξεις, οι δεκάδες "συνδικαλιστές| (βάλτε όποια και όποιους φαντάζεστε) στη ..νιρβάνα τους?

  • ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

    Πότε θα γυρίσουμε σελίδα; Δεν αρκούν 40 σχεδόν, χρόνια συναλλαγής, διαφθοράς, ιδιοτέλειας, πελατειακών σχέσεων; Θα πρέπει μήπως να τα ..κατοστήσουμε;

  • αν

Αρέσει σε %d bloggers: