ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ; Μιά συζήτηση στο UNFOLLOW που πρέπει να γίνει

`2014-01-02 unfollow

`

Στο UNFOLLOW Ιανουαρίου ανοίγουμε μια συζήτηση που πρέπει να γίνει:

`

Με όση προσχηματική αυτοπεποίθηση κι αν διατρανώσει η κυβέρνησή μας τη σημασία της ελληνικής προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το βέβαιο είναι πως η συμμετοχή της χώρας μας στην ευρωζώνη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ευαγγέλιο. Στο τεύχος 25, αφιερώνουμε 48 σελίδες σε ένα εκτενές αφιέρωμα σε αυτό το δίλημμα που επιτέλους πρέπει να τεθεί με θάρρος και δίχως ιδεοληψίες: Ευρώ ή δραχμή;.

`

Η διαμάχη ανάμεσα σε όσους πιστεύουν ότι η παραμονή της Ελλάδας στο ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση να τεθεί υπό αμφισβήτηση και σε όσους θεωρούν ότι μόνο μια επιστροφή σε εθνικό νόμισμα μπορεί να σημάνει βελτίωση των συνθηκών ζωής για τους Έλληνες πολίτες μαίνεται καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης.

Μαίνεται ωστόσο με όρους που για οποιονδήποτε δεν έχει ήδη διαμορφωμένη άποψη είναι απαράδεκτοι: η σχεδόν καθολική παράδοση των καθεστωτικών ΜΜΕ στην «ορθόδοξη» βεβαιότητα ότι οι πολιτικές της ΕΕ, της τρόικας και των ελληνικών κυβερνήσεων ήταν και εξακολουθούν να είναι μονόδρομος, έχει οδηγήσει στο φαινόμενο να κυριαρχείται ο δημόσιος λόγος από ένα ντουέτο στερεότυπων και γκροτέσκων ρόλων, σε έναν από τους οποίους υποχρεώνεται να μπει καθένας που μιλάει δημόσια για το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή»: Είτε το ρόλο του «ευρωλάγνου», που μοναδικό του επιχείρημα είναι πως οτιδήποτε θέτει σε κίνδυνο την παραμονή στο ευρώ οδηγεί σε κάτι ασυζητητί χειρότερο από αυτό που βιώνουμε τώρα, τόσο χειρότερο μάλιστα που ούτε η ίδια η κόλαση δεν αποτελεί ικανή παρομοίωση.

Είτε το ρόλο του «δραχμολάγνου», ο οποίος θέλει να βάλει τη χώρα σε «περιπέτειες» επειδή είναι ασόβαρος και παλαβοαριστερός ή ακόμη και ύποπτος εξυπηρέτησης σκοτεινών, μη κατονομαζόμενων συμφερόντων.

Εμείς, πάλι, πιστεύουμε ότι αυτή η συζήτηση πρέπει να γίνει. Κι ότι έχει αργήσει πολύ. Ζητήσαμε λοιπόν από ορισμένους συντάκτες του περιοδικού, καθώς και από προσκεκλημένους αρθρογράφους, να ξετυλίξουν κατά το δυνατόν το κουβάρι: Πώς μπήκαμε στο ευρώ, ποιοι ήταν οι όροι και οι εξαγγελίες, ποια ήταν η αρχιτεκτονική; Υπάρχουν άλλα ενιαία νομίσματα και πώς λειτουργούν; Η συνειδητοποίηση ότι οι μνημονιακές πολιτικές αποτυγχάνουν συνεπάγεται και την αμφισβήτηση του ευρώ ή είναι δύο ξεχωριστά θέματα και η παραμονή στο ευρώ πρέπει να διαφυλαχθεί;

Ποιοι πίεσαν για τη δημιουργία του ευρώ; Τι είδους αντιδράσεις κατά της ευρωζώνης παρατηρούνται σε άλλες χώρες; Πώς θα έμοιαζε ένα σχέδιο ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας με παραμονή στο ευρώ και τι αιτήματα από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς θα περιλάμβανε; Αν επιλέγαμε την έξοδο από το ευρώ, ποιες θα ήταν οι συνοδές κινήσεις, η πολιτική που θα έπρεπε να ακολουθηθεί και τι θα έπρεπε να γίνει ώστε η έξοδος να αποβεί προς όφελος των πολιτών;

Αυτά τα ερωτήματα κι άλλα ακόμη προσπαθούν να αντιμετωπίσουν οι αρθρογράφοι στο εκτενές αφιέρωμα του UNFOLLOW Ιανουαρίου. Διαβάζοντάς το, ας έχει ο αναγνώστης υπόψη του ότι ο μόνος πραγματικά ολέθριος φόβος σε αυτήν τη συζήτηση είναι το να μη γίνεται.

ΜΕΓΑ-ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ:

`ΟΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΕΣ ΑΝΤΕΠIΤΙΘΕΝΤΑI AΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΚΑΙ AΠO ΤΟ ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΓΟΥΑΤΕΜΑΛΑ. ΔΕΚΑΔΕΣ ΧΩΡΕΣ ΒΡΕθΗΚΑΝ ΔΕΜΕΝΕΣ ΧΕΙΡΟΠΟΔΑΡΑ ΣΕ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ. ΙΣΩΣ Ο ΕΥΚΟΛΟΤΕΡΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΤΕΙΛΕΙΣ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΚΑΝΟΝΙΟΦΟΡΟ.

`

Του Άρη Χατζηστεφάνου

`

ίγα χρόνια πριν ο Χαρίλαος Τρικούπης αναφωνήσει «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», χιλιάδες Αθηναίοι είχαν προλάβει να φωνάξουν «τέρμα τα δίφραγκα» – μια αναφορά στο εισιτήριο των δύο δραχμών που κόστιζαν τότε τα μέσα μαζικής μεταφοράς, Η χρήση της λέξης «φράγκο» δεν ήταν βέβαια τυχαία, αλλά φωτογράφιζε την ένταξη της Ελλάδας σε μια ελάχιστα γνωστή νομισματική ένωση που προηγήθηκε της ευρωζώνης, τη Λατινική Νομισματική Ένωση (ΛΝΕ). Όπως και η ευρωζώνη, η ΛΝΕ υποσχόταν στα «θύματά» της οικονομική και πολιτική σταθερότητα, φτηνό δανεισμό και πολιτική ενοποίηση σε μια ήπειρο που σπαρασσόταν από πολεμικές συγκρούσεις. Στην πραγματικότητα, όπως και η ευρωζώνη, η ΛΝΕ αποτελούσε απλώς το όχημα για την οικονομική κυριαρχία της Γαλλίας του Ναπολέοντα Γ’ σε μια σειρά ευρωπαϊκών χωρών και εξέφραζε την ανάγκη του Παρισιού να δημιουργήσει ένα «διεθνές νόμισμα» που θα ανταγωνιζόταν τη βρετανική λίρα.

Λέγεται ότι οι νομισματικές ενώσεις είναι παλιές όσο και η κυκλοφορία του χρήματος. (περισσότερα…)

Advertisements