ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ – Του Γιάνη Βαρουφάκη (2 από 11)

2. Μνημονιστάν

`

τις αρχές του 2010 τo Ελληνικό κράτος χρεοκόπησε. Λίγους μήνες αργότερα Η Ευρωπαϊκή Ένωση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η Eλληνική κυβέρνηση οργάνωσαν τη μεγαλύτερη συγκάλυψη χρεοκοπίας παγκοσμίως. Πώς συγκαλύπτεις μια χρεοκοπία; Δανειζόμενος κι άλλο καλό χρήμα για να εξυπηρετείς κατακόκκινα δάνεια που είναι αδύνατον να εξυπηρετηθούν. Και ποιός χρηματοδοτεί εκείνη τη συγκάλυψη; Απλός κόσμος, «άσχετος» κόσμος, φορολογούμενοι απ’ όλη την υδρόγειο.

Συνέχεια από Προηγούμενα ΕΔΩ και ΕΔΩ

Η συμφωνία «διάσωσης», όπως έγινε γνωστή κατ’ευφημισμόν η συγκάλυψη εκείνη, υπογράφτηκε κι επισφραγίστηκε στις αρχές Μαΐου 2010. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και τo ΔΝΤ προσέφεραν στην απένταρη Eλληνική κυβέρνηση περί τα 110 δισεκατομμύρια ευρώ, το μεγαλύτερο δάνεια στην ιστορία.1 Ταυτόχρονα απεστάλη στην Αθήνα ομάδα από εντεταλμένους υπαλλήλους των τριών θεσμών, η γνωστή μας τρόικα. Στόχος τους η επιβολή πολιτικών που σκόπευαν να μειώσουν δραστικά τις συνολικές δαπάνες των Ελλήνων, κάτι που ισοδυναμούσε με τη δραστική μείωση των συνολικών … εισοδημάτων των Ελλήνων.(2) Ένα έξυπνο οκτάχρονο παιδί θα αντιλαμβανόταν ότι αίσια έκβαση μιας τέτοιας «διάσωσης» ήταν απίθανη.

-2-

Το να επιβάλλεις στους χρεοκοπημένος νέα δάνεια, υπό τον όρο να συρρικνώσουν το εισόδημα τους, αποτελεί εκκεντρική μεν, βάναυση δε τιμωρία. Η Ελλάδα ουδέποτε διασώθηκε. Η ΕΕ και το ΔΝΤ, με το δάνειο τους για την υποτιθέμενη διάσωση και με την τρόϊκα των κλητήρων τους να πετσοκόβουν με ενθουσιασμό τα εισοδήματα από τα οποία τα νέα και τα προϋπάρχοντα χρέη θα αποπληρώνονταν, ουσιαστικά έκλεισαν την Ελλάδα σε μια σύγχρονη εκδοχή της φυλακής οφειλετών του Ντίκενς και κατόπιν πέταξαν το κλειδί στα σκουπίδια.

Η ιστορία διδάσκει ότι οι φυλακές οφειλετών του 19ου αιώνα τελικά εγκαταλείφθηκαν επειδή, παρά τη βαρβαρότητα τους, ούτε απέτρεπαν τη συσσώρευση νέων κακών χρεών ούτε βοηθούσαν τους πιστωτές να πάρουν πίσω τα χρήματα τους. Η πρόοδος του καπιταλισμού τον 19ο αιώνα απαιτούσε την απόρριψη της παράλογης ιδέας ότι όλα τα χρέη είναι ιερά και την αντικατάσταση της με την ιδέα της περιορισμένης ευθύνης. Σε τελική ανάλυση, αν όλα τα χρέη είναι εγγυημένα, γιατί να δανείζουν υπεύθυνα οι δανειστές; Και γιατί κάποια χρέη να φέρουν υψηλότερα επιτόκια απ’ότι άλλα;

Αν όλα τα χρέη τα εγγυάται τα κράτος ελέω μιας τρόϊκας το ρίσκο των δανειστών εξαφανίζεται και, άρα, τα επιτόκια δανεισμού θα έπρεπε να είναι ελάχιστα και ίδια για όλους. Επειδή αυτό είναι και ανόητο και αδύνατο, η χρεοκοπία και η διαγραφή χρέους έγιναν για τον καπιταλισμό αυτό που ήταν ανέκαθεν για το χριστιανικό δόγμα η κόλαση: αναγκαίο κακό! Εντούτοις, η άρνηση και η δαιμονοποίηση της χρεοκοπίας αναβίωσαν στον 21ο αιώνα ως «θεραπεία» της αφερεγγυότητας του Ελληνικού κράτους. Γιατί; Άραγε η ΕΕ και το ΔΝΤ δε συνειδητοποιούσαν τι έπρατταν;

Ήξεραν ακριβώς τι έπρατταν. Οι πιο ισχυροί θεσμοί και κυβερνήσεις του

-3-

κόσμου, παρά τη σχολαστική προπαγάνδα τους, στο πλαίσιο της οποίας επέµειναν ότι προσπαθούσαν να σώσουν την Ελλάδα, δηλαδή να δώσουν στην ελληνικό λαό μια δεύτερη ευκαιρία, να βοηθήσουν στη μεταρρύθμιση του χρονίως πάσχοντος από διαφθορά και αναποτελεσματικότητα ελληνικού κράτους, δεν έτρεφαν καμία αυταπάτη. Αντιλαμβάνονταν ότι πιο εύκολα μπορεί κανείς να στύψει πέτρα παρά να κάνει μια χρεοκοπημένη οντότητα να ξεπληρώσει τα δάνειο της δανείζοντας της περισσότερα χρήματα, ειδικά αν η συμφωνία προβλέπει τη συρρίκνωση του εισοδήματος της. Έβλεπαν ότι η τρόϊκα τους, ακόμη και αν κατάφερνε να κατασχέσει τα «ασηµικά» του γονατισμένου κράτους, θα αποτύγχανε να επανακτήσει τα χρήματα που είχαν διατεθεί για την αναχρηματοδότηση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Γνώριζαν ότι τα περίφημα πακέτα «διάσωσης» δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μονόδρομος προς τη φυλακή οφειλετών.

Πώς γνωρίζω πως τα γνώριζαν; Μου τα είπαν!

Δεσμώτες των τεχνασμάτων τους

Άλλο να τα λες ο ίδιος κι άλλο να τα ακούς από τα χείλη των καθ’ ύλην αρμοδίων. Κορυφαίοι αξιωματούχοι του ΔΝΤ, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, ηγετικά στελέχη της ΕΚΤ και της Κομισιόν, όλοι τους μου εξομολογήθηκαν, ο καθένας με τον τρόπο του, την αλήθεια: είχαν οδήγησει την Ελλάδα σε αδιέξοδο. Και τώρα συμφωνούσαν ότι άνευ αναδιάρθρωσης των χρεών τα οποία αρνούνται χρόνια τώρα να αναδιαρθρώσουν η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη.

Λιγότερο από έναν μήνα με τα την εκλογική μας νίκη, 11 Φεβρουαρίου 2015 θυμάμαι όταν, στα κτίρια της ΕΕ στις Βρυξέλλες, σε μία από εκείνες τις κλειστοφοβικές, φωτισμένες με νέον αίθουσες συσκέψεων που μoυδιάζoυν την ψυχή, είχα την πρώτη μου συνάντηση με την Κριστίν Λαγκάρντ, τη γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, πρώην υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας και πρώην μεγαλοδικηγόρο με έδρα την Ουάσινγκτον. Είχε εισέλθει στο κτίριο νωρίτερα φορώντας ένα εντυπωσιακό δερμάτινο σακάκι και αποπνέοντος ιδιαίτερη άνεση. Προτού περάσουμε στην αίθουσα συσκέψεων για τη σοβαρή συζήτηση, και καθώς επρόκειτο για την πρώτη μας γνωριμία, πιάσαμε χαλαρή κουβέντα στον διάδρομο

Κεκλεισμένων των θυρών, παρουσία του γνωστού μας και μη εξαιρετέου Πόουλ Τόμσεν, η συζήτηση σοβάρεψε αλλά τα κλίμα παρέμεινε φιλικό. Η Λαγκάρντ μου έδωσε την ευκαιρία να παρουσιάσω τη βασική μου ανάλυση γύρω από τα αίτια και τη φύση του ελληνικού δράματος καθώς και τις προτάσεις μου για την αντιμετώπισή του. Την περισσότερη ώρα ένευε καταφατικά, δείχνοντας να συμφωνεί με τα λεγόμενά μου. Φαινόταν να μιλάμε τον ίδια γλώσσα και ήμασταν και οι δύο πρόθυμοι να οικοδομήσουμε σχέση καλής συνεργασίας. Στο τέλος της συνάντησης, ενώ κατευθυνόμασταν προς την πόρτα, πρόεκυψε η ευκαιρία για ένα σύντομο, χαλαρό, αλλά άκρως αποκαλυπτικό τετ-α-τετ Επανερχόμενη στο επιχειρήματα μου, η Κριστίν τάχθηκε υπέρ των προτάσεων μου για διαγραφή μέρους του χρέους και μείωση των φορολογικών συντελεστών,

-4-

ως προαπαιτούμενα, για μια Eλληνική ανάκαμψη. Αμέσως μετα είπε κάτι που με έκανε να χάσω τα λόγια μου.

Φυσικά έχεις δίκιο, Γιάνη. Οι στόχοι του προγράµµατος τους οποίους επιµένουν είναι ανεδαφικοί. Το πρόγραµµα αυτό δεν μπορεί να πετύχει. Όµως πρέπει να καταλάβεις πως έχουµε επενδύσει πάρα πολλά σε αυτό το πρόγραµµα. Δεν μπορούμε να υπαναχωρήσουμε.Η αξιοπιστία σου εξαρτάται από το αν θα αμφιταλαντευόταν το συγκεκριµένου πρόγραµµα και αν θα συνεργαστείς στο πλαίσιό του.4

Να που το έζησα κι αυτό: η επικεφαλής του ΔΝΤ να λέει στον υπουργό Οικονομικών του χρεοκοπημένου κράτους μας πως οι πολιτικές της τρόϊκας (περισσότερα…)

Advertisements

Ο Χρύσανθος Λαζαρίδης ξέρει…

H Αριστερά ξέρει;

`

`

Υπάρχει μια διελκυστίνδα στη συζήτηση που γίνεται περί δύο άκρων που βοηθάει το κυβερνητικό στρατόπεδο. Και αυτή έχει να κάνει με το ότι οι δύο βασικοί παίκτες του επικοινωνιακού παιχνιδιού, η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθούν να κρυφτούν γύρω από έναν κατά φαντασίαν μεσαίο χώρο, ένα υποτιθέμενο παλιότερο συνταγματικό πλαίσιο των «ήρεμων» χρόνων της μεταπολίτευσης, όπου στα θεμέλια του έγραφε τις φράσεις Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός, Κοινοβούλιο ως εγγυητής των Κοινωνικών Συμβολαίων, Αγορά. Όπου τα κοινωνικά κινήματα ή τα συνδικάτα ήταν «θεσμοί της δημοκρατίας» και γινόταν παραχωρήσεις σε διεκδικήσεις τους, επιδιώκοντας την ενσωμάτωσή τους και όχι την καταστολή τους. Ξεχνιέται όμως ότι τώρα τα κινήματα αντιμετωπίζονται ως άκρο, ως εχθρός λαός, ως εν δυνάμει φυτώρια τρομοκρατών.

Κατηγορεί η ΝΔ, με ασφαλίτικη λογική, το ΣΥΡΙΖΑ ότι γειτνιάζει με βίαια κινήματα, (περισσότερα…)

Σύριζα: «Το Πρώτο Θέμα λέει δημοσίως εκείνα που ψιθυρίζουν τα κέντρα του παρακράτους και οι έξαλλοι του Μαξίμου

`

Με ανακοίνωση του το Γραφείο Τύπου του Σύριζα τα «χώνει» χοντρά στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» και στον «φερόμενο ως εκδότη της εφημερίδας» Θέμο Αναστασιάδη με αφορμή το σημερινό πρώτο θέμα, της εφημερίδας με τίτλο: «ΠΟΙΟΣ ΚΟΡΙΟΣ ΤΟΝ ΤΣΙΜΠΗΣΕ (ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ)».

Παρουσιάζει την φυλλάδα να εκτελεί διατεταγμένη αποστολή και να  «λέει, δηλαδή, δημοσίως εκείνα που ψιθυρίζουν τα κέντρα του παρακράτους και οι έξαλλοι του Μαξίμου». 

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

`

«1. Θέλουμε να συγχαρούμε δημοσίως το Πρώτο Θέμα και τον φερόμενο ως εκδότη του Θέμο Αναστασιάδη  για την προαγωγή τους από τον κλάδο των απαρχαιωμένων DVD (υπόθεση Ζαχόπουλου) στον πιο εξελιγμένο κλάδο των κοριών.


2. Θέλουμε, επίσης, να δηλώσουμε ότι το εν λόγω δημοσίευμα είναι εντελώς τυχαίο και ανιδιοτελές, δεν συνιστά απόδειξη συμμετοχής στην προβοκάτσια (περισσότερα…)

ΛΕΒΕΝΤΟΜΑΛΑΚΕΣ

July 28th, 2013 | Author: kartesios

Χρησιμοποιεί ακόμη και σήμερα ο κοινός λεβεντομαλάκας το επιχείρημα για τους «μαϊμού – τυφλούς της Καλύμνου», ότι δηλαδή αντί να μας ενδιαφέρει πως το 35% των επιδοματούχων τυφλότητας ήταν απατεώνες, ξεσηκώνουμε θόρυβο επειδή το ΙΚΑ έκανε ένα «λαθάκι» και ανακοίνωσε ότι το 65% των τυφλών συνελήφθησαν… βλέποντες.

Ρε λεβεντομαλάκα, στην αρχική ανακοίνωση του ΙΚΑ οι «μαϊμού – τυφλοί της Καλύμνου» ήταν 100 άτομα, ενώ στην πραγματικότητα ήταν 28. Το ίδιο είναι; Δεύτερον, δεν επρόκειτο για 28 κατοίκους της Καλύμνου όπως προσπάθησαν να το περάσουν οι καθοδηγητές σου, αλλά για 28 κατοίκους  της Καλύμνου, της Λέρου, της Αστυπάλαιας, των Λειψών και της Πάτμου. Τρίτον, κανονικά δε θα έπρεπε να υπάρχει ούτε ένας «μαϊμού- τυφλός» ή «μαϊμού ανάπηρος», όμως είσαι απλά ηλίθιος ή στημένος για να κρύψεις ακριβώς αυτό το γεγονός;

Επειδή είσαι λεβεντομαλάκας, στο εξηγώ: Όταν οι καταναλωτές τηλεοπτικών ειδήσεων της Digea ακούν για 65% «μαϊμού – επιδόματα» κολλάει το μυαλό τους εκεί, πετάνε ένα «πωπω είμαστε όμως κι εμείς ένας λαός…», καταπίνουν το χαπάκι του συλλογικού ενοχικού συνδρόμου που τους μοίρασε ο Πάγκαλος και πέφτουν για ύπνο. Αν, όμως, ακούσει ότι πιάστηκαν 28 περιπτώσεις πλαστής τυφλότητας, είναι λογικό να σκεφτεί «28 περιπτώσεις είναι συμμαζεμένος αριθμός. Εύκολα μπορείς να ελέγξεις ποια ήταν τα μέλη της επιτροπής που έκριναν ως τυφλό τον ανοιχτομάτη, αλλά και ποιοι ήταν οι γιατροί που εξέδωσαν τα πλαστά πιστοποιητικά».

Αρχίζει, λοιπόν, ο καμένος τηλεοπτικός εγκέφαλος να έχει απαιτήσεις. Λες;Αρχίζει να κάνει σκέψεις (περισσότερα…)

«Κι εσείς κακό χειρόβολο κι αυτοί κακό δεμάτι» ανιστόρητε κ. Πρετεντέρη…

Γράφει ο askordoulakos

«Είμαι αποφασισμένος, να επιτύχω την εκτέλεσιν των σκοπών, οι οποίοι μου ανετέθησαν από την Κυβέρνησίν μου. Εάν αυτό δεν γίνει, το νόμισμα δεν θα κρατηθεί σταθερόν κι ο λαός δεν θα τραφεί».

Στρατηγός Ρόναλντ Μακένζι  Σκόμπι. Δεκέμβρης 1944, Αθήνα.  
_________________

Όπως έλεγαν κι οι παλιοί, «η ημιμάθεια είναι χειρότερη της αμάθειας»!

Πανικός κι ομίχλη απόψε στο κεντρικό δελτίο του MEGAλου κωλοχανείου, μετά την αναφορά του βουλευτή Καστοριάς του ΣΥΡΙΖΑ, Διαμαντόπουλου στη γνωστή έκφραση του Άρη «καλή αντάμωση στα γουναράδικα».

Η κ. Όλγα-Μπότοξ Τρέμη εξενίστατο της καρέκλας της σε ταραχώδη κατάσταση αναφωνώντας προς το έτερο μπουμπούκι του καναλιού, Πρετεντέρη: «Είναι πρωτοφανές αυτό, που ακούστηκε στο Κοινοβούλιο απόψε Γιάννη και μιλώ για την έκφραση του Α. Βελουχιώτη «καλή αντάμωση στα γουναράδικα», που ανέφερε ο κ. Διαμαντόπουλος του ΣΥΡΙΖΑ και σημαίνει «ή θα με γδάρεις, ή θα σε γδάρω»!!! «Πράγματι, απαράδεκτο Όλγα!  Γυρίζουμε πολλά χρόνια πίσω», ανταποκρίθηκε  ακόμα πιο ταραγμένος, ο έτερος ανιστόρητος και δοκησίσοφος τηλε-χαλβάς του Μόμπολα.

Η αγραματοσύνη, η ανοησία και η συμπλεγματική μετριότητα σε όλο τους το μεγαλείο!  Διότι, (περισσότερα…)

ΑΞΙΖΕΙ ΤΟ ΚΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΟΝΟ!

Μιά θαυμάσια θεματική ενότητα

για υπέυθυνους και ενημερωμένους πολίτες:

Προτάσεις για το ραδιόφωνο .

Ο Αλέκος Αλαβάνος στην ΕΡΤ: Δύο δυνατότητες είτε να φτάσουμε σε ακραία κατάσταση πολιτών, είτε να πιστέψει η κοινωνία ότι υπάρχει άλλος δρόμος (Βίντεο)

Η ΕΡΤ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΑΠΌ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

`

..Η Χρυσή Αυγή δείχνει το μεγάλο κατήφορο της Ελλάδας…

`

Α.Α.:Η κοινωνία δεν έχει εναλλακτική λύση την οποία θα πιστέψει βαθιά και με απλό τρόπο θα της δώσει λύση  στα προβλήματα. Εάν την είχε, εγώ πιστεύω ότι όχι μόνο θάταν στην Αγ. Παρασκευή, αλλά στο Σύνταγμα μέχρις να πέσει αυτή η Βουλή να πάμε στις εκλογές.

-Α.Α.:Είναι ασύλληπτη η επίδραση της προσπάθεια σας στις πολιτικές εξελίξεις. Η πρώτη μεγάλη συλλογική προσπάθεια που έφερε αποτελέσματα.

Α.Α.: Δεν είναι ο κάθε αγώνας χαμένος

Α.Α.:Οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ με αυτό που κάνατε δώσατε μία εικόνα από το μέλλον

Α.Α.: Επομένως δύο δυνατότητες υπάρχουν: Είτε να φτάσουμε σε τέτοια ακραία κατάσταση πολιτών, και ανεβαίνει συνέχεια ο αριθμός αυτός, που δεν τους μένει τίποτε παρά να βγούνε στο δρόμο να τα κάψουν όλα,  είτε να αναδειχθεί η εναλλακτική λύση,  δλδ να πιστέψει η κοινωνία ότι υπάρχει άλλος δρόμος (…), αυτή την προσπάθεια κάνουμε, αυτό είναι το σχέδιο Β.

Δημοσιογράφος Εμείς από την αρχή πιστεύαμε στο σχέδιο Β, η κυβέρνηση δεν ήθελε να πάμε σε ένα σχέδιο Β. Δεν είχε ούτε σχ. Α ούτε σχ. Β.

Α.Α.:Μας ενδιαφέρει η προγραμματική βάση κάποιες κομβικές αλλαγές (..): παύση πληρωμών στους δανειστές. Να φύγουμε από στην ευρωζώνη….

Α.Α.: Εδώ και τρία χρόνια έχουμε εκτραπεί από τις δημοκρατικές αρχές. Όταν το ελληνικό κοινοβούλιο ψηφίζει νόμους που είναι στα αγγλικά, τους οποίους δεν τους έχει κάνει η κυβέρνηση του, αλλά η τρόϊκα. Φυσικά έχουμε εκτραπεί.

Α.Α.: Όταν στο υπουργείο Υγείας, τόσο σημαντικό για την κοινωνία βάζει μια προσωπικότητα που έχει παρουσιαστεί ως τηλε-ιεροκήρυκας ακροδεδιός, ή τηλεπλασιέ ρατσιστικών βιβλίων νομίζω ότι δείχνει ένα αδιέξοδο της κυβέρνησης.

Α.Α.: Οι θέσεις μας σε μια πρώτη φάση φοβίζουν τον κόσμο για έξοδο από την ΕΕ…

Το Σχέδιο Β λέει την αλήθεια, παρά το ότι έχει κόστος από άποψη ψήφων, στήριξης κ.α.

Α.Α.: Για τις ευρωεκλογές είμαστε έτοιμοι, για τις εθνικές εκλογές θέλει κάποιες προσπάθειες ακόμη…

Δημοσιογράφος: Ποιός κόσμος έρχεται στο Σχ. Β;

Α.Α.: Οι έρευνες συμπίπτουν στο ότι η κύρια προσέλευση στο Σχέδιο Β προέρχεται από τη νεολαία, (..) είναι αυτή που προέρχεται από κόσμο που ψήφισαν αριστερά, (…)

Α.Α.:Η Ελλάδα δεν έχει χρόνο. Όταν μπούμε στη διαδικασία των εκλογών θάχουμε θεαματικές μετατοπίσεις, προς τα πού δεν το ξέρω (…)

Α.Α:Δεν είμαστε μόνοι μας , υπάρχουν ήδη δυνάμεις στο χώρο της αριστεράς, ομάδες, κινήσεις, κινήσεις ανέργων, λαϊκές συνελεύσεις, κινήματα πολιτών  κλπ.

Α.Α:Η Χρυσή Αυγή δείχνει το μεγάλο κατήφορο της Ελλάδας, (…) το φαινόμενο αυτό θα αυξάνει μέχρι τη στιγμή που θα αρχίσει ο απλός λαϊκός κόσμος να βλέπει ότι κάθε μέρα του θάναι καλύτερη και ότι υπάρχει ένας άλλος κόσμος και όχι αυτός της βαρβαρότητας.

Δημοσιογράφος: Πως διαβάζετε ότι το 60-70% των ελλήνων είναι αντίθετοι με την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Α.Α.: Είναι ακόμη λίγο! Εμείς έχουμε υποστεί τα πάνδεινα από την ΕΕ. (…) Πιστεύω όμως ότι υπάρχει μια διαδικασία που ο κόσμος κατανοεί , αλλά ξέρετε άλλο είναι να κατανοώ, άλλο ότι σε μια δημοσκόπηση παίρνω αυτή τη θέση και άλλο είναι αν θα ψηφίσω γι’αυτό , εκεί θέλει ένα μεγάλο βήμα να γίνει (…) Πιστεύω ότι είμαστε στη στιγμή που πρέπει να κάνει ο  καθένας μεγάλα βήματα και με τη συνείδηση του

Έχει όνομα: τη λένε Βαρβάρα Αργυρίου. Και ήταν η μητέρα μου

`

Ιουνίου 28, 2013 από seisaxthiablog

Αυτός ο δολοφόνος, ο κατά συρροή δολοφόνος με την άδεια και την ασυλία να σκοτώνει με δηλητήρια ή σιγαστήρα, είναι το πολιτικό σύστημα της χώρας.  Και για αυτό το τέρας πρέπει να επανέλθει η θανατική ποινή.
`
Του γιου της Πέτρου Αργυρίου 
(Η μητέρα μου Βαρβάρα Αργυρίου, με την λατρεμένη της κορούλα, Καλοκαίρι 2012)
`
Δεν κρατάω πλέον λογαριασμό για τις αυτοκτονίες της κρίσης. Είμαι όμως απόλυτα βέβαιος ότι από χθες είναι +1. Και είμαι τόσο βέβαιος, γιατί αυτό το +1 που προστέθηκε στα μαθηματικά του θανάτου ήταν… η μητέρα μου.
Από τους γονείς μου αποσυνδέθηκα συναισθηματικά πολύ νωρίς γιατί εκείνοι υποστήριζαν το σύστημα και με προετοίμαζαν για αυτό όπως κάναν όλοι οι νοικοκυραίοι της εποχής.
Στα εφηβικά μου μάτια, η συναισθηματική μου απομάκρυνση από τους γονείς μου ήταν μια τιτάνια μάχη κατά του συστήματος που γνώριζα από τα μικρά μου πόσο στρεβλό και διεφθαρμένο ήταν χωρίς να χρειάζομαι κάποια δηλητηριώδη πολιτική κατήχηση για να με προγραμματίσει.
Φυσικά, όσο δίκιο και αν είχα, είχα άδικο. Γιατί οι γονείς μου, όπως εκατομμύρια άλλοι γονείς, ήταν απλοί και αφελείς άνθρωποι που παγιδεύτηκαν από την γαλαντόμο τοκογλυφία του συστήματος της εποχής τους.
Σφάλμα θανάσιμο για αυτούς και τη γενιά μου και όσες άλλες γενιές απομένουν να ρθουν, αλλά σφάλμα που οφειλόταν στην άγνοια.
`
Ακριβώς χάρη στην πρόωρη αποσύνδεση μου και στην απόρριψη όλων των γονεϊκών στερεότυπων μπορώ αντικειμενικότατα να σας πω:
Η μάνα μου ήταν αγία. Όπου έβλεπε ανάγκη έστεργε. Πέρασε χρόνια ολόκληρα στα νοσοκομεία της ντροπής και της οδύνης και έκανε εθελοντικά τη νοσηλεύτρια και την ψυχοπομπό σε δεκάδες συγγενείς, γνωστούς και αγνώστους.
Αγκάλιαζε όποιο παιδί βρισκόταν στο διάβα της.
Η ψυχή της δεν είχε το παραμικρό ψεγάδι. Τον παραμικρό δόλο.
Η ανεξάντλητη αγάπη της ήταν η συνδετική κόλλα για την οικογένεια όλη.
Αεικίνητη, με μια ζωντάνια που έβαζε κάτω όλα της τα παιδιά μαζί.
Σήκωσε τόσους σταυρούς αγόγγυστα. Ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε για τίποτα. Δε ζήτησε τίποτα.
Όλα για τους άλλους.
Η Βαρβάρα για όλους και κανείς για τη Βαρβάρα. Δε καταδεχόταν να ζητήσει βοήθεια.
`
Τα τελευταία χρόνια ήταν τα πιο δύσκολα της ζωής της, ακόμη και με τα τόσα που είχε περάσει.
Η κρίση μπήκε στη ζωή της, στο νοικοκυριό της. Το μέλλον των τριών παιδιών της, όλα τους σπουδαγμένα, πουθενά στον ορίζοντα. Η σύνταξη του άντρα της καρατομήθηκε βάναυσα. Σύνταξη δουλεμένη και πληρωμένη μέχρι την τελευταία της στιγμή πήγε κάτω από το μισό.  Σύνταξη κλεμμένη από τους πολιτικούς αλήτες.
Η γκρίνια του πατέρα καθημερινή. Η πίεση αφόρητη. Η ψυχική επίθεση από τα μήντια που ήθελαν να μας κάνουν να συμμορφωθούμε με τη μαζική κλοπή περιουσιών, αξιοπρέπειας και ζωής, αδιάκοπη.
Η μάνα σήκωνε τους σταυρούς όλων. Δούλευε ασταμάτητα στο νοικοκυριό της, με νυχτερινά τιμολόγια για να σώσει κανά ευρώ.
Αμείλικτη με τον εαυτό της. Αδυσώπητη. Κοιμόταν 4 ώρες την ημέρα για να τα έχει όλα στην εντέλεια.
`
Πριν από 20 μέρες, αιφνίδια, κάτω από όλη αυτή την πίεση και με τον όλο πόνο που είχε στωικά συσσωρεύσει η καλή μου μάνα κατέρρευσε.
Το μικροσκοπικό ζωντόβολο με την τόση ζωή έγινε σκιά του εαυτού της.
Δεν ήθελε να φάει. Δεν ήθελε να μιλήσει.
Μάταιοι οι γιατροί.
Κάποτε η μάνα μου, με τις εκλάμψεις θυμοσοφίας που είχε, με είχε αγγίξει βαθύτατα λέγοντας μου: Παιδί μου σε θαυμάζω: Είσαι σαν το φοίνικα. Κάθε φορά που πέφτεις σηκώνεσαι.
Προσπάθησα να της αντιγυρίσω το δάνειο ψυχής. Να της πω μάνα, θυμάσαι; Φοίνικας είσαι και εσύ.
Μα το σκοτάδι είχε σβήσει τον σπινθήρα της,
Μες στη θολούρα της έλεγε παλαβομάρες. Έλεγε στα παιδιά της, σε εμάς, πως αυτή μας δολοφόνησε.  Πως μας κατέστρεψε. Ζητούσε κατανόηση για το έγκλημα της. Ζητούσε να παραδοθεί στους αστυνομικούς. Ζητούσε την παραδειγματική τιμωρία της. Τιμωρία γιατί όλη τη ζωή της ήταν αγία.
`
Η τηλεόραση μιλούσε από μέσα της. Έλεγε πως αυτή τα έφαγε όλα. Τα δισεκατομμύρια. Αυτή τα έκλεψε. Ζητούσε να παραδοθεί στην αστυνομία.
Καταλάβαινε το σκοτάδι στο μυαλό της. Την ήξερε την αρρώστια πολύ καλά τόσους και τόσους που είχε συνοδοιπορήσει καρτερικά στο τελευταίο τους της ζωής ταξίδι.
Δε θα παραδιδόταν στην ασθένεια.
Τη χάσαμε μέσα από τα χέρια μας.
Όταν άλλοι στην ηλικία  της τρέμουν το θάνατο, αυτή, εκείνα τα μοιραία δευτερόλεπτα που ο πατέρας μου πήγε να σβήσει το μάτι της κουζίνας, άνοιξε το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας και έκανε την ηρωική της έξοδο. Σιωπηλά, αδιαμαρτύρητα, πήρε τους σταυρούς της μαζί της, να βαρύνει το σώμα της πούπουλο των 43 κιλών, να την πάρει στα σοβαρά ο θάνατος που εκείνη πάντα τον έπαιρνε αψήφιστα σε σχέση με τον εαυτό της.
`
Δεν έκανε ο θάνατος ηρωίδα τη μάνα μου. Όχι όπως έγινε με τον ήρωα Δημήτρη Χρίστουλα. Ηρωίδα ήταν η μάνα μου στην καθημερινότητα της. Μια μικρή καθημερινή ηρωίδα.
Ακούσαμε κραυγές από κάτω.
Μόλις την είδαμε από το μπαλκόνι πεσμένη δίπλα στα σκουπίδια, ο καθένας από εμάς, από την οικογένεια της που λάτρευε, σπάσαμε. Η κολώνα του σπιτιού μας είχε σπάσει, τα κόκκαλα της είχαν σπάσει.
Πέσαμε ο καθένας από εμάς σαν χάρτινοι πύργοι στο πάτωμα σφαδάζοντας από τους λυγμούς.
Κατεβήκαμε κάτω, μέσα στο κεραυνόπληκτο πλήθος.
Η μάνα μας μας άφησε έτσι όπως την θυμόμασταν: ούτε αμιχή. Ούτε σταγόνα αίματος να κηλιδώσει την όψη της.
Όλα μέσα της. Όλη η ζημιά εσωτερικά. Όπως στη ζωή, έτσι και στο θάνατο. Το κοριτσάκι μας.
Ο πατέρας μου τραβούσε τα μαλλιά του. Το σπουργιτάκι μου. Το κατσικάκι μου. Αχ περιστεράκι μου!
Ήταν ακόμη ερωτευμένος μαζί της, με την σύντροφο της ζωής του. Δεν έκλαιγε για αυτόν. Για εκείνη έκλεγε. Κανείς δεν έκλαιγε για τον εαυτό του. Όλοι κλαίγαμε που χάθηκε κάτι τόσο σπάνιο.
Είμαι δολοφόνος φώναζε ο πατέρας μου. Είμαι εγκληματίας.
Όχι ο πατέρας μου δεν ήταν δολοφόνος. Ένας καλός άνθρωπος είναι. Χωρίς πλέον τη λατρεμένη του σύντροφο.
`
Η μάνα μου δεν άφησε σημείωμα. Δεν προλάβαμε να πούμε ένα αντίο, να ακούσουμε τις τελευταίες της επιθυμίες, να της κρατήσουμε το χέρι, να της χαϊδέψουμε τα μαλλιά, να της δώσουμε ένα φιλί στο μάγουλο. Έφυγε μπροστάρησα, περήφανη και μόνη.
Ο θάνατος της μάνας μου θα μας αφήσει με ακόμη περισσότερα χρέη. Όπως είχα προβλέψει χρόνια πριν για τη χώρα, μετά βίας μπορούμε να θάψουμε τον νεκρό μας, τόσο ζωντανό μέχρι πριν από μερικές στιγμές.
Μας άφησε όμως μια πλούσια κληρονομιά. Την τεράστια ψυχή της. Ένα μικρό κομματάκι από την ψυχή της να δέσει τa ραγισμένα μας από τον τόσο άδικο χαμό της καρδιά μας. Να μας κάνει όχι σκληρότερους αλλά καλύτερους ανθρώπους. Μια κληρονομιά που οφείλουμε να τιμήσουμε. Ελπίζω, μόνο να ελπίζω μπορώ, πως θα φανούμε αντάξιοι του κληροδοτήματος της. Της αγάπης της για όλους τους ανθρώπους.
`
Ήμουν από τους πρώτους που κατέδειξα το θέμα των αυτοκτονιών της κρίσης. Μια από αυτές ήρθε και στοίχειωσε το σπίτι μας και τη ζωή μας.
Η μάνα μου προσπαθούσε να μας πείσει πως ήταν δολοφόνος. Πως μας σκότωσε. Η μάνα μου δεν ήταν δολοφόνος. Ήταν αγία.
Ο πατέρας μου φώναζε πως ήταν δολοφόνος. Πως την άφησε να πεθάνει. Δεν είναι δολοφόνος. Είναι ένας καλός άνθρωπος.
Ούτε εγώ είμαι δολοφόνος ούτε κανένας από την οικογένεια μου.
`
Ξέρω όμως ποιος είναι ο δολοφόνος της μάνας μου. Δεν ήταν το χέρι του βέβαια που την έσπρωξε από το παράθυρο. Αυτό έγινε με τη δική της βούληση και με το ανίκητο της, ηρωικό σχεδόν πείσμα στην αξιοπρέπεια.
Ήταν όμως αυτός ο δολοφόνος που έβαλε τη μεγάλη και ασήκωτη κοτρώνα πάνω στην πλάτη της, ακριβώς πάνω από τους σταυρούς της που για δεκαετίες  πρόθυμα και αγόγγυστα σήκωνε με τα 43 της κιλά.
Ήταν όμως αυτός που την ανάγκασε, αυτή την αεικίνητη ακαταπόνητη γυναίκα να ακινητοποιηθεί στο κρεβάτι της ντροπής δίπλα στο παράθυρο στης απόδρασης της από την ζωή. Και μόνο αυτό το παράθυρο μπορούσε να δει πλέον σαν έξοδο από ένα πόνο εσωτερικό τόσο φριχτό που ούτε να τον ψελλίσει δεν μπορούσε.
Αυτός ο δολοφόνος, ο κατά συρροή δολοφόνος με την άδεια και την ασυλία να σκοτώνει με δηλητήρια ή σιγαστήρα, είναι το πολιτικό σύστημα της χώρας.  Και για αυτό το τέρας πρέπει να επανέλθει η θανατική ποινή.
`
Καλή ανάπαυση Βαρβάρα μας, γλυκό μας κοριτσάκι!!!

Μαριλένα, σ’ αγαπώ!*

`

Εφημ. Ο δρόμος της Αριστεράς 29/06/2013

 `

Καταρρέοντας  η συγκυβέρνηση ΠΑΣOΚ-NΔ-ΔHMΑP έδειξε σε όλο τον κόσµο nώς µπορεί να λειτουργεί καλύτερα ένα δημόσιος οργανισµός. Για την ακρίβεια, έδειξε πόσο εύκολο είναι έvας δηµόσιος οργανισµός, µε εγγενή προβλήματα, να µεταµορφωθεί από βάτραχο σε πρίγκιπα εν µία νυκτί, αρκεί κάποιος να τον απαλλάξει από την κατάρα που κουβαλάει από τη γέvvηση του. Γιατί η µέγγεvη τnς εξουσίας είναι κατάρα που δεν αφήνει κανένα οργανισµό και κανένα άνθρωπο να ανθίσει.

Με τη βίαιη κατάργηση τnς ΕΡΤ, απελευθερώθηκαν δυνάµεις που  εξέπληξαν τους πάντες, στην κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, στο εσωτερικό τnς χώρας και το εξωτερικό. Ένας ολόκληρος οργανισµός, πολύµορφος, µε 2650 υπαλλήλους διασπαρµέvoυς σε όλη την επικράτεια, εξακολούθησε να λειτουργεί χωρίς νοµική υπόσταση, χωρίς χρήματα, ακόµα και χωρίς τηλέφωνα. Άνθρωποι που δεν είχαν ποτέ φανταστεί τον εαυτό τους σε χαράκωμα βρεθήκαν στην πρώτη γραµµή τnς αντιπαράθεσης µε τον κροτικό µηχανισµό και το βαρύ πυροβολικό των ιδιωτικών ΜΜΕ που εδώ και καιρό έχουν αναλάβει κατ’αποκλειστικότnτα και την εργολαβία τnς κυβερνητικής παραπληροφόρησης και λασπολογίας.

Οι «τεµπέλnδες», «αδιάφοροι» και «καλοπληρωμένοι» υπάλλnλoι που κρίθηκαν ως άχρηστοι που έπρεπε να απολυθούν στο σύνολό τους, κράτησαν την ΕΡΤ ανοιχτή, παρ’ όλες τις απειλές, και κατάφεpαv, µάλλov από θεία έµπvευση, να στέλνoυv τo σήµα τnς όπως και πριν, παρακάµπτοντας πολλά εµπόδια που επέφερε το κλείσιµό της. Χωρίς ποµπούς, χωρίς κεραίες, οι τεχνικοί βρήκαν άκρες, παρέκαµψαν φράκτες και φραγές, και εξακoλoύθησαv vα στέλνουν το σήμα της ΕΡΤ στην κοινωνία, ακόμα και έξω από τα σύνορα. Μπορεί στις  oθόνες των τnλεoράσεων να παρέμεινε το μαύρο,  αλλά το μήνυμα, εικόνα και ήχoς, συνέχισε να εκπέμπεται αδιάκοπα, όλο το εικοσιτετράωρο, από την πρώτη στιγμή του «μαυρίσματος», περνώντας μέσα από δεκάδες άλλες διαύλους που n φασίζουσα κυβέρνηση δεν  τόλμησε να φράξει.

Οι «εσώκλειστοι» τnς ΕΡΤ άνοιξαν διάπλατα τις πόρτες και τα παράθυρα. Χιλιάδες, ατην κυριολεξία,  πολίτες, άσχετοι με την ΕΡΤ, αλλά καθόλου αδιάφοροι για την τύχπ τnς, πέρασαν ανεμπόδιατα στο  προαύλιο, ατο φουαγιέ, στο μπαρ και συε τουα- λέτες, αναμίχθπκαν με το προσωπικό, κωρίε να  δπμιουργπθεί κανένα σοΒαρό πρόβλπμα επικοινωνίας και ασφάλειας, ένιωσαν την ΕΡΤ ακόμα πιο «δική» τους και έστειλαν μέσα από το ίδιο σr’1μα τα δικά τους μπνύματα στον έξω κόσμο. Δεκάδες πανό στην πρόσοψπ του μεγάρου, στα δέντρα του προαυλίου και στα κάγκελα τnς. περίφραξnς διαμόρφωσαν ένα πολύχρωμο σκπνικό, σύμπνοιας και αγωνιατικότnτας.

Γνωστoί και λιγότερα γνωστοί δημοσιογράφοι και παρουσιαστές  παρουσιασκαν στις oθόνες μας αγνώριστοι. Χωρίς λογοκρισία, κωρίς υποδείξεις, χωρίς φόβο, βγήκαν στον αέρα με άλλο αέρα. Δεν κινδύνευαν με απόλυση, αφού είχαν απολυθεί, δεν είχαν τον Κεδίκογλου στο κεφάλι τους, αφού τον είχαν γράψει στα παλαιά τους υποδήματα και για πρώτη φορά ένιωθαν ελεύθεροι να κάνουν τη δουλειά τους χωρίς παραμορφωτικά φίλτρα. Και οι «φίρμες» χωρίς το τουπέ τους αναγεννήθηκαν. Ακόμα και τα κουσούρια που δεν ξεπερνιούνται σε λίγες μέρες, κάνουν το εγχείρημα γνήσιο . Έσπασε n ρουτίνα, κόπηκε n καθoδήγηση και οι δημοσιογράφοι που πήραν  την ενπμέρωση στις πλάτες τουςέδειξαν όχι μόνο το θάρρος τους, αλλά και τις πραγματικές δυνατότητες και το ταλέντο τους.

Όταν βγήκα στον αέρα τnς zώσας ΕΡΤ ένιωσα αυτή την αύρα.  Όπως την ένιωσε κάθε καλεσμένος, από τον καθnγnτή Ευτύχη Μπιτσάκη μέχρι τον πρόεδρο του σωματείου των εργαζομένων τnς Nυtriαrt (πρώην Κατσέλη), που κανενας δεν τον εμπόδισε ή τον αποπήρε όταν n καταγγελία του έγινε επώνυμη, για τα παιχνίδια που παίζονται σε βάρος 500 ανθρώπων από τον ιδιοκτήτn τnς εταιρίας κ. Δαυίδ και την Eurobank στην οποία ο ίδιος προεδρεύει!

Η δημοσιογραφία στην ΕΡΤ έλαμψε αυτές τις μέρες την ώρα που οι «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι» έδιναν τα ρέστα τους στα κανάλια των εργολάβων.

*Όπου Μαριλένα, και Αγλαϊα, Εύη, Αλεξάνδρα, Αννέτα, Τασούλα…

Στέλιος Ελληνιάδης

Κρατική ραδιοτηλεόραση και αδίστακτη κυβέρνηση

`οχι σημα

Του Κώστα Λαπαβίτσα

Μόνο με βίαιο και στην ουσία δικτατορικό τρόπο μπορεί να αλλάξει το ελληνικό δημόσιο, μας πληροφόρησαν ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι αν δεν έπαιρνε γενναίες αποφάσεις, η ΕΡΤ θα παρέμενε εσαεί «προπύργιο αδιαφάνειας και σπατάλης» γιατί τα περιβόητα συνδικάτα δεν θα επέτρεπαν αλλαγές.

Τι λέει όμως η ετήσια έκθεση της ΕΡΤ για τη «χρήση του 2011», δηλαδή η οικονομική της εικόνα ως ανώνυμης εταιρείας που περιλαμβάνει ισολογισμό, κερδοφορία, ακίνητη περιουσία, διοικητική δομή, προσωπικό, κλπ.;

Η έκθεση αυτή είναι η πρώτη που γίνεται με βάση τα πρότυπα της ΕΕ. Μας λένε λοιπόν οι ορκωτοί λογιστές ότι η ΕΡΤ είχε οριακή μείωση των εσόδων της από 337 σε 319εκ, για την οποία ευθύνεται η πτώση των διαφημίσεων και των χορηγιών από 29 σε 13εκ. Η πτώση αυτή είναι κοινή για όλον τον τομέα των ΜΜΕ και οφείλεται φυσικά στη βαθιά ύφεση που γνωρίζει η χώρα, με κύριο θύμα τα ιδιωτικά κανάλια που παρουσιάζουν μεγάλες ζημίες.

Η ΕΡΤ όμως είναι δημόσια εταιρεία, η οποία βασίζεται στα περίπου 300εκ ετήσια έσοδα από το ανταποδοτικό τέλος. Άρα η πτώση διαφημίσεων και χορηγιών έχει περιορισμένη σημασία για τη βιωσιμότητα και τη λειτουργία της. Επιπλέον έχει αμελητέα τραπεζικά χρέη, σε αντίθεση με τα ιδιωτικά κανάλια που έχουν τεράστια βάρη χρεών. Ο δανεισμός της έχει τη μορφή κυρίως εμπορικής πίστωσης, ενώ δεν αντιμετωπίζει συναλλαγματικό κίνδυνο αφού οι δραστηριότητές της είναι σε ευρώ.

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της έκθεσης όμως είναι ότι η ΕΡΤ αύξησε τα κέρδη της, μετά τους φόρους, από 20 σε 42εκ, παρά την πτώση των εσόδων της. Σε τι οφείλεται αυτή η επιτυχία;

Η λόγος είναι προφανής: η ΕΡΤ μείωσε το λειτουργικό της κόστος, το οποίο είναι κυρίως κόστος μισθοδοσίας που έπεσε από 140 σε 121εκ, ή αναλογικά από 42% σε 38% επί των εσόδων. Πως όμως έπεσε τόσο δραστικά το κόστος μισθοδοσίας μέσα σε ένα χρόνο σ’ αυτό το «προπύργιο αδιαφάνειας και σπατάλης»; Ο πίνακας μας δίνει την απάντηση:

 

31.12.2010

31.12.2011

Μισθωτοί αορίστου χρόνου
3127
2818
Μισθωτοί ορισμένου χρόνου
99
574
Σύνολο
3226
3392

Η ΕΡΤ μείωσε το λειτουργικό της κόστος αλλάζοντας άρδην τη σύνθεση του προσωπικού της μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Συνεχίζει να έχει υψηλό αριθμό εργαζομένων, αλλά μείωσε δραστικά τους μόνιμους εργαζόμενους και διόγκωσε εξαιρετικά τους μισθωτούς ορισμένου χρόνου που λαμβάνουν γλίσχρες αμοιβές. Η υπερεκμετάλλευση αυτών των εργαζομένων έφερε την αύξηση των κερδών. Η ΕΡΤ αλλάζει και γρήγορα μάλιστα, αν και εις βάρος μεγάλου μέρους του προσωπικού της.

Συνοπτικά, λοιπόν, η ΕΡΤ είναι η μεγαλύτερη εταιρεία των ελληνικών ΜΜΕ, με σημαντικό μερίδιο τηλεθέασης (περίπου 13% συνολικά, δηλαδή ΝΕΤ, ΕΤ1, ΕΤ3). Μόνο το MEGA και ο Antenna έχουν μεγαλύτερα μερίδια, 20% και 17% αντίστοιχα, δηλαδή όχι ιδιαίτερα μεγαλύτερα αν αναλογιστεί κανείς τη διαφορά στην ποιότητα των προγραμμάτων. Σε αντίθεση επίσης με τα ιδιωτικά κανάλια, η ΕΡΤ είναι κερδοφόρα.

Έχει όμως σχετικά υψηλότερο ποσοστό εργαζομένων ως προς τις πωλήσεις της σε σύγκριση με τα ιδιωτικά κανάλια. Σε σημαντικό βαθμό αυτό οφείλεται στις υψηλές τεχνολογικές της δυνατότητες σε σχέση με τα ιδιωτικά κανάλια, όπως και στη συνταγματική της υποχρέωση να καλύπτει όλον τον ελλαδικό χώρο. Δεν υπάρχει όμως αμφιβολία ότι οφείλεται και σε σχέσεις νεποτισμού τις οποίες πρώτοι καλλιέργησαν οι έλληνες πολιτικοί που τώρα κόπτονται για τις «μεταρρυθμίσεις».

Αβίαστα προκύπτει το συμπέρασμα ότι η δικτατορική παρέμβαση της κυβέρνησης δεν έχει να κάνει με την ίδια την ΕΡΤ ως εταιρεία. Η ΕΡΤ έχει ήδη δραστικά αλλάξει τη σύνθεση του εργατικού της δυναμικού με αθρόες προσλήψεις εργαζομένων σε συνθήκες σκληρής εκμετάλλευσης. Αλλά ακόμη και αν το πρόβλημα ήταν οι προσλήψεις υψηλόμισθων μέσω πολιτικών επαφών, ο χειρότερος τρόπος για να λυθεί είναι να κλείσει η ΕΡΤ με το έτσι θέλω και να ξανανοίξει όταν αποφασίσει η κυβέρνηση και με σαφώς μικρότερο αριθμό εργαζομένων. Με τις σημερινές συνθήκες στην αγορά εργασίας, ο φορέας που θα προκύψει θα είναι απολύτως ελεγχόμενος και η επάνδρωσή του θα είναι η αποθέωση του πολιτικού μέσου.

Η κυβέρνηση προχώρησε σε αυτήν την κίνηση όχι λόγω της ίδιας της ΕΡΤ, αλλά επειδή το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων καταρρέει, τα φορολογικά έσοδα υπολείπονται σημαντικά του στόχου και η Τρόικα απαιτεί την άμεση απόλυση δημοσίων υπαλλήλων. Παρά τις σχεδόν υστερικές διαβεβαιώσεις ότι η Ελλάδα έχει σημειώσει τεράστια επιτυχία και είναι στα πρόθυρα οικονομικού θαύματος, η χώρα αποσυντίθεται και οι προοπτικές ανάπτυξης είναι μηδαμινές.

Μέσα στο πλαίσιο αυτό η κυβέρνηση παίρνει όλο και πιο ακραία και αντιδημοκρατικά μέτρα θέλοντας να μεταβάλλει την κοινωνική ισορροπία ακόμη περισσότερο εναντίον των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων. Ο άμεσος στόχος της είναι επίσης να προχωρήσουν παρόμοιες αλλαγές στον υπόλοιπο δημόσιο τομέα. Στην περίπτωση της ΕΡΤ όμως ο υπολογισμός της αποδείχθηκε λανθασμένος, η προσβολή στις δημοκρατικές ευαισθησίες του ελληνικού λαού ήταν πολύ μεγάλη και η αντίδραση  – εγχώρια και διεθνής – εντονότατη.

Δύο βήματα έχουν μεγάλη σημασία τη στιγμή αυτή. Το πρώτο είναι να υπάρξει ενίσχυση των εργαζομένων της ΕΡΤ με νέες μορφές αυτοοργάνωσης, στήριξης από ευρύτερα λαϊκά στρώματα, αλλά και από τους οργανωμένους εργατικούς φορείς. Η ΕΡΤ μπορεί να αποδειχθεί ο καταλύτης που θα αναζωογονήσει τις λαϊκές αντιδράσεις στα όσα τραγικά συνεχίζουν να συμβαίνουν. Το δεύτερο είναι να υπάρξει αλλαγή της ισορροπίας στο πεδίο της «μεγάλης πολιτικής». Η κυβέρνηση αυτή είναι καταστροφική για τη χώρα, αδίστακτη, ετοιμόρροπη και ολοένα και πιο αντιδημοκρατική. Όσο πιο γρήγορα πέσει τόσο πιο γρήγορα θα μπορεί να ελπίσει η κοινωνία.

Πηγή: Κώστας Λαπαβίτσας

Αρέσει σε %d bloggers: