Το χαρούμενο και λυπηρό στρίμωγμα της Aριστεράς -Σεβαστάκης Δημήτρης

(…) Ανακαλεί σήμερα μια πολιτική αργκό, για να πλησιάσει ξανά τον ΣΥΡΙΖΑΙΟ, «να θυμηθούνε τα παλιά». Είχαν χαθεί τόσα χρόνια. Είναι ένας διαψευσμένος, φοβισμένος, τσαντισμένος μικροαστός. Όχι ριζοσπαστικοποιημένος. .. Ο ανεξέλικτος μικροαστός, χωρίς εγερτικό σθένος, χωρίς καμιά πολιτική ποιότητα, παραγγέλνει από τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ αυτό που του λείπει. Ασφάλεια και φράγκα. Ανασυγκροτεί μια συντηρητική νοοτροπία, μια υπερδεξιά πλαστικότητα.

`

Ψάχνει άκρες. Έναν παλιό συμμαθητή από το 60ό Γυμνάσιο της Κυψέλης, έναν σύντροφο από τη «Σπουδάζουσα» . Απ’ τα μέσα της δεκαετίας του ’80, βρέθηκε στην Πολεοδομία και «πούλαγε» άδειες ή στην τράπεζα και «πούλαγε» επιχειρηματικά δάνεια. Μπόρεσε να χωθεί αφού είχε πλησιάσει την Τοπική του ΠΑΣΟΚ. Λίγο μετά -επί Δεξιάς- έβαλε και τη γυναίκα του στο τότε ΥΠΕΧΩΔΕ. Πέρασαν «φανταστικά», όπως λέει. Ήσυχα και παχιά, με κυριακάτικες εξορμήσεις στη Χασιά (αγριογούρουνο ή προβατίνα), καλά αμάξια (ένα σεντάν 2.000 κυβικών εκείνος, η γυναίκα τζιπάκι και ο γιος Gt-i), εύκολο δάνειο (για φορολογικούς λόγους, τα λεφτά τα είχε), μεγάλο σπίτι (πέντε χιλιάδες, μόνο τα ιταλικά έπιπλα κουζίνας).

`

 Τώρα πιέζεται πολύ. Τα χαράτσια, ο ΕΝΦΙΑ, οι δόσεις (είχε φουσκώσει πολύ τις κάρτες), δεν βρίσκει και κάτι για τον γιο (άνεργος, όλη μέρα με φραπέδες στο

(περισσότερα…)

Advertisements

Τσίπρας: Συνεργασία με ΠΑΣΟΚ δεν είναι μια… «νέα Βάρκιζα»!

Του Γιώργου Δελαστικ*

Τεταμένη ήταν η κατάσταση κατά τη διήμερη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ αναφορικά με το κρισιμότατο θέμα των συμμαχιών του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. 

 

Την ένταση, τόσο της συζήτησης όσο και κυρίως των όσων λέγονταν στα «πηγαδάκια» των διαδρόμων, συμπύκνωσε η οργισμένη φράση του Αλέξη Τσίπρα: «Δεν θα ανεχτώ να λένε κάποιοι εδώ ότι το σχέδιο είναι να οδηγήσουμε τον λαό σε μια διάψευση, σε νέες Βάρκιζες» υπογράμμισε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. 

(περισσότερα…)

ΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΑΓΩΝΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ Ο λαός της Αριστεράς επιβάλλεται να πάρει την πρωτοβουλία

2014-06-07 ελπιδα ερημος

Εισαγωγή.

Στο κείμενο «Η ΛΑΪΚΗ ΑΓΩΝΙΑ, Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΝΙΚΗ», της 1η Μαΐου 2014, (http://seke2012.blogspot.gr/2014/05/blog-post.html) ανέφερα:

«Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα κείμενο αγωνίας από τη μικρή, προσωπική, μου εμπειρία. Η οποία, συνοπτικά, είναι εμπειρία σκεπτικισμού και απογοήτευσης για τον κόσμο της πολιτικής Αριστεράς και αναστολών και δυσπιστίας για τα ευρύτερα τμήματα της κοινωνίας που προσεγγίζουν ή θέλουν να προσεγγίσουν την Αριστερά.

Εκτιμώ ότι το δίπολο «κεντροποίηση-συντηρητικοποίηση» της γραμμής του ΣΥΡΙΖΑ απ’ τη μια και ένας «εντεινόμενος-επιθετικός» σεχταρισμός της υπόλοιπης Αριστεράς απ’ την άλλη είναι βασικές αιτίες αυτής της εμπειρίας και οδηγούν την κοινωνία σε στρατηγική ήττα. Παράλληλα, ελπίζω, αυτό το κείμενο, να είναι μια συμβολή στην αποτροπή μιας τέτοιας προοπτικής».

 

Τα εκλογικά αποτελέσματα των Ευρωεκλογών του Μαΐου 2014 (συντριπτική ήττα για την κυβέρνηση, νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, ήττα για ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σταθεροποίηση γενικά για την όλη Αριστερά στα επίπεδα του 34%, αύξηση αποχής, άνοδος ΧΑ, επιτυχία συστημικών μορφωμάτων – ΛΑΟΣ, Ποτάμι, Έλληνες Ευρωπαίοι Πολίτες κλπ.-), παρά τα αντιφατικά στοιχεία που καταδεικνύουν, δυστυχώς ενίσχυσαν την αγωνία μου.

Υπάρχει πληθώρα συμπερασμάτων, θετικών και αρνητικών, που προκύπτουν για την Αριστερά, και από τις τοπικές και περιφερειακές εκλογές, και τα οποία οφείλει να αποκωδικοποιήσει κι ενσωματώσει στην πολιτική της. (περισσότερα…)

Γ.Κορδάτος: Εισήγηση του Διοικητικού Συμβουλίου για τις πολιτικές εξελίξεις

 

Η εισήγηση του Διοικητικού Συμβουλίου του συλλόγου «Γιάννης Κορδάτος στην ετήσια εκλογοαπολογιστική Γενική Συνέλευση

Σύνοψη (*):Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, φαίνεται η ανάγκη δημιουργίας αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού, δημοκρατικού μετώπου που θα έχει ως βασικούς άξονες: 1.τη διαγραφή του χρέους, 2. Τη ρήξη και έξοδο τελικά από την ΕΕ, 3. Την εθνικοποίηση των στρατηγικών τομέων της οικονομίας με εργατικό λαϊκό έλεγχο, 4. Τη στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, 5. Το ριζικό εκδημοκρατισμό του κράτους.

 παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία δεν φαίνεται να εξέρχεται άμεσα από την κρίση. Οι σχετικοί δείκτες λιμνάζουν. Η κρίση οδηγεί καθημερινά στη μεγαλύτερη όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων για την αναδιανομή των αγορών και των σφαιρών επιρροής. Η επιθετικότητα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων σε βάρος των λαών και των αδύναμων χωρών γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη, όπως δείχνουν τα παραδείγματα της Συρίας, της Ουκρανίας, της Βενεζουέλας κλπ. Νέες εστίες συγκρούσεων και πολέμων ξεσπούν.

Η Ελλάδα, ως χώρα εξαρτημένη και μέσου επιπέδου ανάπτυξης, έχει μπει στη δίνη της κρίσης και θα αργήσει να βγει. Ακόμη και αν

(περισσότερα…)

Πως ο απατεώνας – «συνδικαλιστής» του νοσοκομείου «Σωτηρία» πιάστηκε στα πράσα – H Μαρτυρία της Διοικήτριας Μαρίας Καρρά

Ως πότε  δέσμιοι του παραταξιακού-κομματικού συνδικαλισμού;

 
Αναστάτωση έχει προκαλέσει στους εργαζομένους του Νοσοκομείου «Σωτηρία», το γεγονός ότι συνάδελφός τους συνδικαλιστής έκανε εκβιασμούς, για να αποστάσει 50.000 ευρώ από έργο χρηματοδοτούμενο από το ΕΣΠΑ, ζητώντας δήθεν ανταποδοτικά οφέλη όχι για το νοσοκομείο, ούτε για τους εργαζόμενους, αλλά για την τσέπη του.

Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία της Διοικήτριας του νοσοκομείου, Μαρίας Καρρά, στην πρωινή εκπομπή του Mega, η οποία όπως εξιστορεί ενημέρωσε πως ο «συνδικαλιστής» πιάστηκε στα πράσα.

«Υπήρχε ένα αίτημα από το Ίδρυμα Ερευνών για κατασκευή νέας κλινικής και προμήθειας εξοπλισμού, για έρευνες στα γεννόσημα φάρμακα, που θα αναδείκνυε επιστημονικά το νοσοκομείο. Το Διοικητικό Συμβούλιο ήταν διακείμενο ευμενώς απέναντι σε αυτό. Ωστόσο, αντιμετωπίσαμε αμέσως στα πρώτα διοικητικά συμβούλια αντιδράσεις από τους επικεφαλής του σωματείου των εργαζομένων. Η απαίτησή τους ήταν να μην γίνει το έργο με το αιτιολογικό ότι το συμβούλιο «ξεπουλάει» τμήμα του νοσοκομείου, ότι δεν ήθελαν να μπουν ξένοι στο νοσοκομείο μας και είχαν διάφορες παράλογες τοποθετήσεις, τις οποίες προσπαθήσαμε επανειλημμένα, όλο το Διοικητικό Συμβούλιο και οι εκπρόσωποι των Ιατροβιολογικών Ερευνών να τους πείσουμε πως έχουν ακριβώς τα πράγματα. Η άρνησή τους ήταν κατηγορηματική.

Δυο φορές εμπόδισαν το Διοικητικό Συμβούλιο να γίνει καταλαμβάνοντας την αίθουσα και το γραφείο μου. (περισσότερα…)

Ο Σαμαράς ή ζει σε άλλον κόσμο ή μας θεωρεί ηλίθιους

`

Του Γιώργου Δελαστίκ – «Επίκαιρα»

Θρασυτατη ήταν από πλευράς πολιτικού περιεχομένου η ομιλία που εκφώνησε ο πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, στη Θεσσαλονίκη το περασμένο Σάββατο.
«Ένα μικρό θαύμα αρχίζει να γίνεται στην Ελλάδα… Την επιτυχημένη στροφή της Ελλάδας κανείς δεν την αμφισβητεί πλέον» ισχυρίστηκε μεταξύ άλλων ο πρωθυπουργός, δίνοντας την εντύπωση ότι ή αυτός ζει σε έναν άλλον, φανταστικό κόσμο ή ότι θεωρεί τους Έλληνες παντελώς αδαείς και πολιτικά ηλίθιους!
Ο πληθυσμός της χώρας μας συνεχίζει να φτωχαίνει με ραγδαίους ρυθμούς και ο Αντώνης Σαμαράς κομπάζει ότι δήθεν πέτυχε «ένα μικρό θαύμα» και μια αναμφισβήτητη «επιτυχημένη στροφή»!
`
Κατά την εφιαλτική μνημονιακή τριετία οι μισθωτοί, όπως αποκαλύπτει μελέτη του Ινστιτούτου Εργασίας (ΙΝΕ) της ΓΣΕΕ, έχασαν συνολικά 37 δις ευρώ λόγω της μείωσης των αποδοχών τους και του άγριου φορολογικού γδαρσίματός τους από τις κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά. Ως αποτέλεσμα αυτής της πτώσης των εισοδημάτων των μισθωτών υπέστη καθίζηση και η εγχώρια ζήτηση, η οποία συρρικνώθηκε κατά 31,3% και γύρισε… είκοσι (!) χρόνια πίσω, στα επίπεδα του 1994.
`
Αγρια μείωση υπέστησαν και οι συντάξεις, (περισσότερα…)

Μαϊντανο-βερίκοκο…

`

 

…αυτούς επέλεξε ο κυρίαρχος ελληνικός λαός, έστω το …24% (42% του 61% ψηφισάντων)

Ο κύριος αυτός, εκ δεξιών του Αντώνη Σαμαρά, είναι ο Γεωργιάδης. Ο κύριος Γεωργιάδης.

Ο κύριος Γεωργιάδης είναι αυτός που από υπουργός του ακροδεξιού κόμματος των υμνητών του Μεταξά, του ΛΑ.Ο.Σ., επί κυβέρνησης του τραπεζίτη Παπαδήμου, προόδευσε. Εν τω μεταξύ προηγήθηκε η μετεγγραφή του στη ΝΔ.

Ο κύριος αυτός, ο Γεωργιάδης, είναι τώρα ένας κοτζάμ υπουργός Υγείας.

Ο κύριος Γεωργιάδης πιστός στο καθήκον να υπηρετεί τον πολίτη με το μοναδικό τρόπο που εκείνος γνωρίζει, είχε πιάσει και χτες στασίδι, ως αρέσκεται, σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή.

Ο κύριος αυτός – ο Γεωργιάδης ντε – κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής του συνομιλίας (σ.σ.: εννοείται ότι στην περίπτωση του κυρίου Γεωργιάδη κάθε χρήση της λέξης «συνομιλία» γίνεται καθ’ υπερβολή) με εκπροσώπους του Σωματείου Εργαζομένων της Πολυκλινικής Αθηνών, αγανακτισμένος από το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι όχι μόνο τον ξεφτίλισαν αλλά προσέτι και ότι αδυνατούν να αντιληφθούν την ιαματική πρακτική του «λουκέτου» που μεθοδεύεται στην Πολυκλινική Αθηνών, τους απευθύνθηκε με τα παρακάτω υγειονομικά λόγια:

«Επρεπε να σας απολύσουμε για να δείτε τι εστί βερίκοκο»…

Αυτά ήταν τα λόγια του Γεωργιάδη. Του κυρίου – μην ξεχνιόμαστε – Γεωργιάδη. Που εκτός του να κάνει τον τηλεοπτικό μαϊντανό, οι γνώσεις του επί της χλωρίδας επεκτείνονται μέχρι και τα βερίκοκα.

Ο χαριτόβρυτος αυτός υπουργός, ο εκλεκτός των Σαμαρά και Βενιζέλου, που με την ίδια ευκολία θα μπορούσε (ή μήπως θα έπρεπε κιόλας;) εκτός από την υπουργία επί των θεμάτων Υγείας του ελληνικού λαού να διατηρεί και το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Εργασίας, δεν είναι απλώς υπουργός. Είναι και κάτι ακόμα. Είναι και κύριος…

AYTΟΙ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΚΑΙ ΣΤΟ ΧΑΜΟ ΜΑΣ ΠΑΝΕ, ΟΣΟ ΤΟΥΣ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ KAI ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΚΥΝΗΓΑΜΕ! (VIDEO)

 

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ ΜΙΑΣ ΤΑΠΕΙΝΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΑΣ ΠΟΥ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ 37ΧΡΟΝΗ ΦΙΛΗ ΤΗΣ ΠΟΥ ΤΗΣ ΕΚΛΕΙΣΑΝ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΑΧΕΠΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΚΑΙ ΠΕΘΑΝΕ ΠΡΟΧΘΕΣ ΑΒΟΗΘΗΤΗ…

…ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΛΓΗΤΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΑΜΑΡΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΟ-ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ ΤΗΣ. ΠΟΥ ΚΥΝΙΚΑ ΟΜΟΛΟΓΟΥΝ ΤΙ ΜΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ: «..όσοι δεν προσαρμόζονται πεθαίνουν!!..»

`

Για ακούστε & στη συνέχεια την…

Κυρία Ελένη Βουλγαράκη, φίλη της οικογένειας. Ραγίζει με τα λόγια της καρδιές:

«Αυτά είναι τα χάλια τους! Που είσαι κ. Γεωργιάδη; Ποιά μάνα σε μεγάλωσε εσένα κ. Γεωργιάδη;  Τι ήταν αυτή η μάνα; Ατσάλινη, από τον Άρη είχε έρθει; Δε σου δίδαξε τίποτα;  τίποτα; Δε σου δίδαξε την ανθρώπινη αγάπη προς τον συνάνθρωπο; Δεν σου δίδαξε την ευαισθησία έστω την επαγγελματική; Έστω οτιδήποτε μιά ευαισθησία νάχεις; Αν δεν έχεις μέσα θεό τον ένα και μοναδικό, δεν έχεις ούτε τον μικρό θεό μέσα σου που λέγεται συνείδηση;….»

..Και ακόμα τους κοιτάμε;

 

Από Βαθύ κόκκινο

ΓΚΡΕΓΚ ΠΑΛΑΣΤ: «Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΑΝ ΔΕΝ ΑΠΑΛΛΑΓΕΙ ΑΠΌ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ»

Από το 15θημερο περιοδικό  HOT DOC Tου Κώστα Βαξεβάνη

11 Ιουλη 2013

`

σάρωση0001«Η ευρωζώνη είναι λεπροκομείο και το ευρώ ένα τερατώδες δημιουργημα! Πότε θα ξυπνήσει ο κόσμος και πότε θα σταματήσει να λέει «θεέ μου, αν δεν δεχθούμε 25% ανεργία και περισσότερη λιτότητα, θα μας διώξουν από την ευρωζώνη!»  Και έχουμε τον Πάγκαλο να λέει ότι, αν παραπονιέσαι για τα μέτρα λιτότητας, είσαι κομουνιστής ή φασίστας ή αναρχικός. Δεν είσαι κομουνιστής, φασίστας, ή αναρχικός, απλώς προσπαθείς να ταϊσεις τα παιδιά σου! Θα γίνετε προάστιο της Τουρκίας μέσα σε έξι μήνες αν δεν φύγετε από το ευρώ και αν δεν σταματήσετε τα μέτρα λιτότητας.»

Ο Γκρεγκ Πάλαστ είναι δημοσιογράφος (Guardian, BBC, Vice), οικονομολόγος και συγγραφέας (The Best Democracy Money Can Buy, Armed Madhouse, Vultures’ Picnic, Billionaires and ΒaΙΙοt Bandits: How tο Steal an Electίon in 9 Easy Steps). Στη μακρόχρονη καριέρα του έχει ξεσκεπάσει, μεταξύ άλλων, τον τρόπο με τον οποίο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα και οι μεγάλοι οικονομικοί οίκοι έχουν καταστρέψει τις οικονομίες δεκάδων χωρών, και το μεγάλο σκάνδαλο των αμερικανικών εκλογών του 2000, όπου αφαιρέθηκε παράνομα το δικαίωμα ψήφου από δεκάδες χιλιάδες αφροαμερικανούς στην πολιτεία της Φλόριντα. Πρόσφατα μίλησε στη ραδιοφωνική εκπομπή Διάλογος Radio για την Ελλάδα, τα μέτρα λιτότητας, την πρόσφατη συνέντευξη που πήρε από τον Θεόδωρο Πάγκαλο και την προγραμματισμένη επίσκεψή του στη χώρα μας τον Σεπτέμβριο.
`

Το τελευταίο καιρό ακούμε πως η Ελλάδα έχει γυρίσει σελίδα και πως πλέον βρίσκεται σε αναπτυξιακή τροχιά, εξαιτίας των μέτρων λιτότητας που λέγεται ότι έχουν αρχίσει να αποδίδουν …

Αυτές είναι μαλακίες. Η Ελλάδα δεν βγαίνει από την κρίση. Η Ελλάδα πεθαίνει, και μία από τις αιτίες είναι τα μέτρα λιτότητας. Η λιτότητα και το ευρώ έχουν καταστρέψει την Ελλάδα. Διαβάστε αυτά που γράφει ο νομπελίστας οικονομολόγος Πωλ Κρούγκμαν. (περισσότερα…)

Έχει όνομα: τη λένε Βαρβάρα Αργυρίου. Και ήταν η μητέρα μου

`

Ιουνίου 28, 2013 από seisaxthiablog

Αυτός ο δολοφόνος, ο κατά συρροή δολοφόνος με την άδεια και την ασυλία να σκοτώνει με δηλητήρια ή σιγαστήρα, είναι το πολιτικό σύστημα της χώρας.  Και για αυτό το τέρας πρέπει να επανέλθει η θανατική ποινή.
`
Του γιου της Πέτρου Αργυρίου 
(Η μητέρα μου Βαρβάρα Αργυρίου, με την λατρεμένη της κορούλα, Καλοκαίρι 2012)
`
Δεν κρατάω πλέον λογαριασμό για τις αυτοκτονίες της κρίσης. Είμαι όμως απόλυτα βέβαιος ότι από χθες είναι +1. Και είμαι τόσο βέβαιος, γιατί αυτό το +1 που προστέθηκε στα μαθηματικά του θανάτου ήταν… η μητέρα μου.
Από τους γονείς μου αποσυνδέθηκα συναισθηματικά πολύ νωρίς γιατί εκείνοι υποστήριζαν το σύστημα και με προετοίμαζαν για αυτό όπως κάναν όλοι οι νοικοκυραίοι της εποχής.
Στα εφηβικά μου μάτια, η συναισθηματική μου απομάκρυνση από τους γονείς μου ήταν μια τιτάνια μάχη κατά του συστήματος που γνώριζα από τα μικρά μου πόσο στρεβλό και διεφθαρμένο ήταν χωρίς να χρειάζομαι κάποια δηλητηριώδη πολιτική κατήχηση για να με προγραμματίσει.
Φυσικά, όσο δίκιο και αν είχα, είχα άδικο. Γιατί οι γονείς μου, όπως εκατομμύρια άλλοι γονείς, ήταν απλοί και αφελείς άνθρωποι που παγιδεύτηκαν από την γαλαντόμο τοκογλυφία του συστήματος της εποχής τους.
Σφάλμα θανάσιμο για αυτούς και τη γενιά μου και όσες άλλες γενιές απομένουν να ρθουν, αλλά σφάλμα που οφειλόταν στην άγνοια.
`
Ακριβώς χάρη στην πρόωρη αποσύνδεση μου και στην απόρριψη όλων των γονεϊκών στερεότυπων μπορώ αντικειμενικότατα να σας πω:
Η μάνα μου ήταν αγία. Όπου έβλεπε ανάγκη έστεργε. Πέρασε χρόνια ολόκληρα στα νοσοκομεία της ντροπής και της οδύνης και έκανε εθελοντικά τη νοσηλεύτρια και την ψυχοπομπό σε δεκάδες συγγενείς, γνωστούς και αγνώστους.
Αγκάλιαζε όποιο παιδί βρισκόταν στο διάβα της.
Η ψυχή της δεν είχε το παραμικρό ψεγάδι. Τον παραμικρό δόλο.
Η ανεξάντλητη αγάπη της ήταν η συνδετική κόλλα για την οικογένεια όλη.
Αεικίνητη, με μια ζωντάνια που έβαζε κάτω όλα της τα παιδιά μαζί.
Σήκωσε τόσους σταυρούς αγόγγυστα. Ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε για τίποτα. Δε ζήτησε τίποτα.
Όλα για τους άλλους.
Η Βαρβάρα για όλους και κανείς για τη Βαρβάρα. Δε καταδεχόταν να ζητήσει βοήθεια.
`
Τα τελευταία χρόνια ήταν τα πιο δύσκολα της ζωής της, ακόμη και με τα τόσα που είχε περάσει.
Η κρίση μπήκε στη ζωή της, στο νοικοκυριό της. Το μέλλον των τριών παιδιών της, όλα τους σπουδαγμένα, πουθενά στον ορίζοντα. Η σύνταξη του άντρα της καρατομήθηκε βάναυσα. Σύνταξη δουλεμένη και πληρωμένη μέχρι την τελευταία της στιγμή πήγε κάτω από το μισό.  Σύνταξη κλεμμένη από τους πολιτικούς αλήτες.
Η γκρίνια του πατέρα καθημερινή. Η πίεση αφόρητη. Η ψυχική επίθεση από τα μήντια που ήθελαν να μας κάνουν να συμμορφωθούμε με τη μαζική κλοπή περιουσιών, αξιοπρέπειας και ζωής, αδιάκοπη.
Η μάνα σήκωνε τους σταυρούς όλων. Δούλευε ασταμάτητα στο νοικοκυριό της, με νυχτερινά τιμολόγια για να σώσει κανά ευρώ.
Αμείλικτη με τον εαυτό της. Αδυσώπητη. Κοιμόταν 4 ώρες την ημέρα για να τα έχει όλα στην εντέλεια.
`
Πριν από 20 μέρες, αιφνίδια, κάτω από όλη αυτή την πίεση και με τον όλο πόνο που είχε στωικά συσσωρεύσει η καλή μου μάνα κατέρρευσε.
Το μικροσκοπικό ζωντόβολο με την τόση ζωή έγινε σκιά του εαυτού της.
Δεν ήθελε να φάει. Δεν ήθελε να μιλήσει.
Μάταιοι οι γιατροί.
Κάποτε η μάνα μου, με τις εκλάμψεις θυμοσοφίας που είχε, με είχε αγγίξει βαθύτατα λέγοντας μου: Παιδί μου σε θαυμάζω: Είσαι σαν το φοίνικα. Κάθε φορά που πέφτεις σηκώνεσαι.
Προσπάθησα να της αντιγυρίσω το δάνειο ψυχής. Να της πω μάνα, θυμάσαι; Φοίνικας είσαι και εσύ.
Μα το σκοτάδι είχε σβήσει τον σπινθήρα της,
Μες στη θολούρα της έλεγε παλαβομάρες. Έλεγε στα παιδιά της, σε εμάς, πως αυτή μας δολοφόνησε.  Πως μας κατέστρεψε. Ζητούσε κατανόηση για το έγκλημα της. Ζητούσε να παραδοθεί στους αστυνομικούς. Ζητούσε την παραδειγματική τιμωρία της. Τιμωρία γιατί όλη τη ζωή της ήταν αγία.
`
Η τηλεόραση μιλούσε από μέσα της. Έλεγε πως αυτή τα έφαγε όλα. Τα δισεκατομμύρια. Αυτή τα έκλεψε. Ζητούσε να παραδοθεί στην αστυνομία.
Καταλάβαινε το σκοτάδι στο μυαλό της. Την ήξερε την αρρώστια πολύ καλά τόσους και τόσους που είχε συνοδοιπορήσει καρτερικά στο τελευταίο τους της ζωής ταξίδι.
Δε θα παραδιδόταν στην ασθένεια.
Τη χάσαμε μέσα από τα χέρια μας.
Όταν άλλοι στην ηλικία  της τρέμουν το θάνατο, αυτή, εκείνα τα μοιραία δευτερόλεπτα που ο πατέρας μου πήγε να σβήσει το μάτι της κουζίνας, άνοιξε το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας και έκανε την ηρωική της έξοδο. Σιωπηλά, αδιαμαρτύρητα, πήρε τους σταυρούς της μαζί της, να βαρύνει το σώμα της πούπουλο των 43 κιλών, να την πάρει στα σοβαρά ο θάνατος που εκείνη πάντα τον έπαιρνε αψήφιστα σε σχέση με τον εαυτό της.
`
Δεν έκανε ο θάνατος ηρωίδα τη μάνα μου. Όχι όπως έγινε με τον ήρωα Δημήτρη Χρίστουλα. Ηρωίδα ήταν η μάνα μου στην καθημερινότητα της. Μια μικρή καθημερινή ηρωίδα.
Ακούσαμε κραυγές από κάτω.
Μόλις την είδαμε από το μπαλκόνι πεσμένη δίπλα στα σκουπίδια, ο καθένας από εμάς, από την οικογένεια της που λάτρευε, σπάσαμε. Η κολώνα του σπιτιού μας είχε σπάσει, τα κόκκαλα της είχαν σπάσει.
Πέσαμε ο καθένας από εμάς σαν χάρτινοι πύργοι στο πάτωμα σφαδάζοντας από τους λυγμούς.
Κατεβήκαμε κάτω, μέσα στο κεραυνόπληκτο πλήθος.
Η μάνα μας μας άφησε έτσι όπως την θυμόμασταν: ούτε αμιχή. Ούτε σταγόνα αίματος να κηλιδώσει την όψη της.
Όλα μέσα της. Όλη η ζημιά εσωτερικά. Όπως στη ζωή, έτσι και στο θάνατο. Το κοριτσάκι μας.
Ο πατέρας μου τραβούσε τα μαλλιά του. Το σπουργιτάκι μου. Το κατσικάκι μου. Αχ περιστεράκι μου!
Ήταν ακόμη ερωτευμένος μαζί της, με την σύντροφο της ζωής του. Δεν έκλαιγε για αυτόν. Για εκείνη έκλεγε. Κανείς δεν έκλαιγε για τον εαυτό του. Όλοι κλαίγαμε που χάθηκε κάτι τόσο σπάνιο.
Είμαι δολοφόνος φώναζε ο πατέρας μου. Είμαι εγκληματίας.
Όχι ο πατέρας μου δεν ήταν δολοφόνος. Ένας καλός άνθρωπος είναι. Χωρίς πλέον τη λατρεμένη του σύντροφο.
`
Η μάνα μου δεν άφησε σημείωμα. Δεν προλάβαμε να πούμε ένα αντίο, να ακούσουμε τις τελευταίες της επιθυμίες, να της κρατήσουμε το χέρι, να της χαϊδέψουμε τα μαλλιά, να της δώσουμε ένα φιλί στο μάγουλο. Έφυγε μπροστάρησα, περήφανη και μόνη.
Ο θάνατος της μάνας μου θα μας αφήσει με ακόμη περισσότερα χρέη. Όπως είχα προβλέψει χρόνια πριν για τη χώρα, μετά βίας μπορούμε να θάψουμε τον νεκρό μας, τόσο ζωντανό μέχρι πριν από μερικές στιγμές.
Μας άφησε όμως μια πλούσια κληρονομιά. Την τεράστια ψυχή της. Ένα μικρό κομματάκι από την ψυχή της να δέσει τa ραγισμένα μας από τον τόσο άδικο χαμό της καρδιά μας. Να μας κάνει όχι σκληρότερους αλλά καλύτερους ανθρώπους. Μια κληρονομιά που οφείλουμε να τιμήσουμε. Ελπίζω, μόνο να ελπίζω μπορώ, πως θα φανούμε αντάξιοι του κληροδοτήματος της. Της αγάπης της για όλους τους ανθρώπους.
`
Ήμουν από τους πρώτους που κατέδειξα το θέμα των αυτοκτονιών της κρίσης. Μια από αυτές ήρθε και στοίχειωσε το σπίτι μας και τη ζωή μας.
Η μάνα μου προσπαθούσε να μας πείσει πως ήταν δολοφόνος. Πως μας σκότωσε. Η μάνα μου δεν ήταν δολοφόνος. Ήταν αγία.
Ο πατέρας μου φώναζε πως ήταν δολοφόνος. Πως την άφησε να πεθάνει. Δεν είναι δολοφόνος. Είναι ένας καλός άνθρωπος.
Ούτε εγώ είμαι δολοφόνος ούτε κανένας από την οικογένεια μου.
`
Ξέρω όμως ποιος είναι ο δολοφόνος της μάνας μου. Δεν ήταν το χέρι του βέβαια που την έσπρωξε από το παράθυρο. Αυτό έγινε με τη δική της βούληση και με το ανίκητο της, ηρωικό σχεδόν πείσμα στην αξιοπρέπεια.
Ήταν όμως αυτός ο δολοφόνος που έβαλε τη μεγάλη και ασήκωτη κοτρώνα πάνω στην πλάτη της, ακριβώς πάνω από τους σταυρούς της που για δεκαετίες  πρόθυμα και αγόγγυστα σήκωνε με τα 43 της κιλά.
Ήταν όμως αυτός που την ανάγκασε, αυτή την αεικίνητη ακαταπόνητη γυναίκα να ακινητοποιηθεί στο κρεβάτι της ντροπής δίπλα στο παράθυρο στης απόδρασης της από την ζωή. Και μόνο αυτό το παράθυρο μπορούσε να δει πλέον σαν έξοδο από ένα πόνο εσωτερικό τόσο φριχτό που ούτε να τον ψελλίσει δεν μπορούσε.
Αυτός ο δολοφόνος, ο κατά συρροή δολοφόνος με την άδεια και την ασυλία να σκοτώνει με δηλητήρια ή σιγαστήρα, είναι το πολιτικό σύστημα της χώρας.  Και για αυτό το τέρας πρέπει να επανέλθει η θανατική ποινή.
`
Καλή ανάπαυση Βαρβάρα μας, γλυκό μας κοριτσάκι!!!