Έντιμος συμβιβασμός με τις αριστερές διακηρύξεις μας;

(…) Να προετοιμάσουν την κοινωνία. Για όλα… σε τούτον το πόλεμο. Δεν φοβούνται τον Βαρουφάκη. Τον όρθιο λαό τρέμουν….. έντιμος συμβιβασμός με έναν πάνοπλο ταξικό αντίπαλο, δεν μπορεί να υπάρξει. Αν υπάρξει, θα είναι απλά συμβιβασμός. Δικός μας συμβιβασμός. Ρίξτε μια ματιά στην Ιστορία και θα το δείτε ολοκάθαρα.

`

(Φωτό από Βαθύ Κόκκινο)

Μέρα με τη μέρα, τούτη η ανελέητη επίθεση ενάντια στη χώρα και στη νέα κυβέρνηση, αποκτά όλο και πιο πολύ τα γνωρίσματα της «ταξικής εξόντωσης, του βίαιου στραγγαλισμού και της ελάχιστης αριστερής φωνής που τολμά να πει και ένα «όχι». Έστω ένα «ασαφές» και δειλό «όχι».

Γίνεται εκκωφαντικά φανερό πως όλος τούτος ο οργανωμένος και καλοσχεδιασμένος «πόλεμος», δεν είναι κατά βάση οικονομικός.

Ποτέ δεν ήταν.

Τα ελλείμματα, τα πλεονάσματα, τα προγράμματα, οι λίστες και οι προτάσεις, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα υπαρκτό υπέδαφος που αξιοποιείται από το ευρωπαϊκό ιερατείο του συστήματος, προκειμένου να διαφυλάξουν το οικοδόμημα της καπιταλιστικής Ευρωπαϊκής

(περισσότερα…)

Τώρα που ο λαός «µίλησε»

2014-06-07 kalpi-ekloges-FXΟυτοπικό δεν είναι να πιστεύει κανείς

ότι ο κόσµος πρέπει και µπορεί να αλλάξει.

Ουτοπικό είναι να νοµίζει κανείς ότι αυτός

ο κόσµος µπορεί να µείνει ίδιος κι ότι µπορεί

να γίνει ανθρώπινος κωρίς να αλλάξει.

`
Του Νίκου Μπογιόπουλου
UNFOLLOW IΟΥΝΗ
`
Ο ολιγαρχης Μπερεζόφσκι, είχε προλάβει -πριν τον φάει το µαύρο φίδι- να πει τούτη την ενδιαφέρουσα ατάκα: «Η δηµοκρατία της ολιγαρχίας είναι αυτή που επιτρέπει στο κεφάλαιο να µισθώνει την εξουσία. Η µορφή αυτού του µισθώµατος λέγεται εκλογές».
`
Τώρα, λοιπόν, που ο λαός «μίλησε» διά της κάλπης, τώρα που βρισκόµαστε στη µετεκλογική περίοδο αναµένοντας την επόµενη … προεκλογική περίοδο, εµείς θα επιµείνουµε στα βασικά.
`
Πρώτον, το πρόβληµα στην Ελλάδα -και στον κόσµο- πηγάζει από την αντίθεση ανάµεσα στο κεφάλαιο και την εργασία. Από το γεγονός, δηλαδή, ότι µια χούφτα εκμεταλλευτών κατέχουν την οικονοµική εξουσία και τα µέσα παραγωγής. Αυτή η δράκα, που σφετερίζεται τους καρπούς που γεννούν το µυαλό και τα χέρια εκατοµµυρίων ανθρώπων, πρέπει να χάσει την οικονοµική εξουσία, (περισσότερα…)

«Είσαι γιατρός ή πωλητής χαλιών»;

 

‘’…πήγαμε μαζί στα επείγοντα του αμερικανικού πανεπιστημιακού νοσοκομείου.

Καθώς μπήκα τρέχοντας μέσα, με τον μικρό Χάνι στα χέρια μου και το αίμα να μας καλύπτει και τους δύο, ξέσπασα σε κλάματα.

«Βρείτε μου έναν γιατρό, σας παρακαλώ».

Μέσα σε λίγα λεπτά είχε έρθει ο γιατρός, αλλά πριν κοιτάξει το παιδί με ρώτησε ψυχρά αν είχα χρήματα για την θεραπεία του.

Του φώναξα: «Είσαι γιατρός ή πωλητής χαλιών»;

Μου εξήγησε πως το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού ήταν «νοσοκομείο και όχι φιλανθρωπικός οργανισμός».

«Μιας και είσαι των επιχειρήσεων, πάρε εμένα για λύτρα, αλλά σε παρακαλώ εξέτασε το παιδί», τον ικέτευσα.

Εκείνη την ώρα μπήκαν μέσα ο Χαντάντ και η γυναίκα του, ψάχνοντας για το παιδί τους. Η μητέρα ήταν σε κατάσταση υστερίας.

Ο αμερικανός γιατρός αναγνώρισε τον  Χαντάντ, έκανε πίσω και απολογήθηκε αφειδώς. Οι συγνώμες του έπεσαν σε τοίχο.

Του ύψωσα την φωνή μου, απειλώντας τον: «Γιατρέ των γιάνκηδων, η επανάσταση θα κάνει το νοσοκομείο σου ένα νοσοκομείο των φτωχών και οι γιατροί του είδους σου θα διαγραφούν ή θα τους στείλουμε πίσω στην Αμερική».

(περισσότερα…)

ΕΝΑ ΔΩΡΑΚΙ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ!

Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

Από το Unfollow Σεπτ. 13

Success story: Στον κ. Γιώργο Μπόµπολα µε απευθείας ανάθεση το λιγνιτωρυχείο της Βεύης, αξίας 3 δισεκατοµµυρίων ευρώ. Πάντα τέτοια και καλούς υπουργούς.

Success story: Στον κ. Γιώργο Μπόµπολα µε απευθείας ανάθεση το λιγνιτωρυχείο της Βεύης, αξίας 3 δις  ΕΥΡΩ. Πάντα τέτοια και καλούς υπουργούς.

Πέρασε πάνω από µια εικοσιπενταετία και εκείνη η φράση -που αποδίδεται στον Ανδρέα Παπανδρέου, δίκαια ή άδικα είναι άλλο θέµα, αλλά πάντως σταθερά, αποτελεί το σήµα κατατεθέν της πολιτικής µας ζωής: «Έκανε ένα δωράκι στον εαυτό του»! Κάθε φορά που το πολιτικό σκηνικό αρχίζει να … βρωµάει από τα φαινόµενα της µίζας και της αρπαχτής που προκύπτουν από την πολιτική φιλία, µια καλή σκέψη είναι να αρχίσουµε να κάνουµε χάζι τους τροϊκανούς απολογητές και τους νεοφιλελέδες φίλους τους. Η ρητορική τους είναι θαυµάσια. Η διαφθορά, ισχυρίζονται, είναι µια «παθολογικού τύπου» εκτροπή (ευτυχώς, δεν είναι. .. «ψυχολογικού» τύπου), άρα δεν φταίει το οικονοµικό, κοινωνικό και πολιτικό µοντέλο, φταίνε –λένε -οι «επίορκοι»,

Επιπροσθέτως (εδώ αρχίζουν να παίρνουν το σοβαρό τους) το ζήτηµα της διαφθοράς και της διαπλοκής θα τιθασευτεί µέσω της λειτουργίας των «ελεγκτικών µηχανισµών», άµα τε και της «ορθής» λειτουργίας του ανταγωνισµού. Κατ’ αρχάς, να τελειώνουµε µε τις τρίχες περί του «κοινωνικά επωφελούς ανταγωνισµού». Τέτοιο πράγµα δεν υπάρχει. Οι µεγάλες επιχειρήσεις ανταγωνίζονται, όχι όµως για το καλό του καταναλωτή, αλλά για το ποιος θα κερδίσει µεγαλύτερη πίτα στην αγορά. Ποιος θα αρµέγει τον καταναλωτή δηλαδή.

Ακολούθως αξίζει να σταθούµε στο κατά πόσο ισχύει πως η διαφθορά είναι «παρέκκλιση» και όχι ο κανόνας, ότι συνιστά φαινόµενο επίκτητο και όχι εγγενές, ότι πρόκειται για «δυσλειτουργία» κι όχι για δοµικό στοιχείο του συστήµατός τους. Μα, αν πρόκειται για «στιγµιαίο» αδίκηµα, τότε πού οφείλεται η διάρκειά του; Πώς εξηγείται η µονιµότητά του; Αν πρόκειται για «ασθένεια» ενός κατά τα άλλα υγιούς  οργανισµού, γιατί οτιδήποτε έχουν παρουσιάσει σαν «αντιβίωση» δεν πιάνει στον ασθενή;

Το ερώτηµα τίθεται και ξανατίθεται: το «λάδωµα», η «αρπαχτή», η «ρεµούλα», τα «µαύρα», η «µίζα» είναι ένα φυσικό φαινόµενο ή ένα κοινωνικοπολιτικό απόβλητο που µένει στο απυρόβλητο γιατί έτσι λειτουργεί το «σύστηµα»; Ένα σύστηµα που υπηρετείται από πολιτικούς «βαρώνους» που διατηρούν στενές (πολιτικές, εννοείται) επαφές µε εµπλεκοµένους σε επιχειρηµατικά «καρτέλ», που συνηγορούν σε νοµοθετικές ρυθµίσεις υπέρ αναξιοπαθούντων επιχειρηµατιών, υπέρ «vταβατζήδων» στα ΜΜΕ, υπέρ των «µπαταχτσήδων» του ΙΚΑ, υπέρ των αναξιοπαθούντων εφοπλιστών και τραπεζιτών.

 

Το ερώτηµα τίθεται και ξανατίθεται:

το «λάδωµα», η «αρπαχτή», η «ρεµούλα», τα «µαύρα», η «µίζα» είναι ένα φυσικό φαινόµενο ή ένα κοινωνικοπολιτικό απόβλητο που µένει στο απυρόβλητο γιατί έτσι λειτουργεί το «σύστηµα»;

 Ο καπιταλισμοσ;

Ποιός φταίει για το ότι έχει καταστεί κοινή συνείδηση ότι οι µηχανές του κράτους των νυν κυβερνώντων δουλεύουν µε λιπαντικό το «µέσο», τον «γνωστό του πρωθυπουργού», το «ρουσφέτι», τον «κουµπάρο», το «δώσε τόσα, καηµένε, να ξεµπερδεόεις»;

Η διαφθορά τους υπάρχει, οι «πρωθυπουργικοί φίλοι» και οι «πολιτευτές δικηγόροι» τους υπάρχουν, τα «παπαγαλάκια» των µεyαλoµιvτιάδων και οι «θαµώνες στα λίαρ τζετ υπάρχουν, οι βουλευτές εργαζόµενοι των εφοπλιστών και οι υπουργοί που δίνουν µε απευθείας ανάθεση στο Μπόµπολα δουλειές υπάρχουν. Φυσικά «το κάνουν νόµιµα», αφού «ό,τι είναι νόµιµο είναι και ηθικό». Αυτό ακριβώς λέµε και εµείς: Αν «κλέβουν» στα νόµιµα, φανταστείτε τι κάνουν παράνοµα! Αν όλα αυτά (πχ το να δίνουν τον ΟΠΑΠ σε µεγαλοοφειλέτη του Δηµοσίου) γίνονται στο φως της µέρας, σκεφτείτε το «πανηγύρι» όταν πέφτει η «νύχτα». Τότε, η ιδιοτέλεια και ο ατοµισµός παραδίδουν τη σκυτάλη στα «αδελφάκια» τους: τη µίζα, την αρπαχτή, τη διαπλοκή, την κοµπίνα.

Και ενώ αυτό είναι το κοινό αίσθηµα, το οποίο προφανώς δεν έχει οικοδοµηθεί εν κενώ, εµφανίζονται -τι θράσος!- οι γαλαζοπράσινοι διαχειριστές αυτής της «Kόπρoυ» µε τους νεοφιλελέδες φίλους τους και τους απολιτίκ υψηλής διανόησης υποστηρικτες τους για να το παίξουν «τιµωροί» και «αδέκαστοι».

Τους εύχοµαστε καλές δουλειές και γερές κονόµες. Κι εµείς εδώ θα είµαστε.

Naomi Klein: Το δόγμα του ΣΟΚ (1/6)

`

24/12/2010 Επεξεργασία Γράψτε ένα σχόλιο Go to comments

`

`

υτά που θα παρακολουθήσουμε ίσως κάτι μας ΘΥΜΙΣΟΥΝ, απ’όσα περνάμε και εμείς τώρα.

Το δόγμα του σοκ είναι μια φιλοσοφία της εξουσίας. Μια φιλοσοφία του πώς να πετύχεις τους πολιτικούς και «οικονομικούς» σου στόχους. Υποστηρίζει ότι η καλύτερη περίοδος για την επιβολή των πιο βάρβαρων ιδεών υπέρ της ελεύθερης αγοράς είναι μετά από ένα μεγάλο σοκ .

Το σοκ μπορεί να είναι «οικονομική κατάρρευση», φυσική καταστροφή, τρομοκρατική επίθεση ή πόλεμος . Βασική ιδέα του δόγματος είναι ότι οι κρίσεις , οι καταστροφές και τα σοκ λυγίζουν τις κοινωνίες . Τους προκαλούν σύγχυση . Οι άνθρωποι τάχουν χαμένα και δεν αντιδρούν.

Έτσι ανοίγει ένα παράθυρο απ΄οπου μπορείς να περάσεις αυτό που οι οικονομολόγοι της “Σχολής του Σικάγου”  με τον Φριντμαν, αποκαλούν ‘οικονομική θεραπεία σοκ’ . δηλαδή την πλήρη μεταμόρφωση μιας χώρας, μονομιάς . Όχι σταδιακά  αλλά με καταιγιστική αλλαγή, όπως στη Χιλή του Πινοτσέτ, την Αργεντινή, την Ουρογουάη, την Βραζιλία και αργότερα τη Ρωσία την δεκαετία του 90 ή όπως εκείνη που ο Πωλ Μπρένερ θέλησε να περάσει στο Ιράκ μετά την εισβολή.

Αυτό είναι το δόγμα του σοκ, που τουλοποιούν όσοι εκμεταλλεύονται τις κρίσεις, θέλοντας έτσι καλύτερα να περάσουν καλύτερα την κυρίαρχη ιδεολογία της εποχής μας που είναι ανεξέλεγκτη οικονομία της αγοράς-καπιταλισμός  .

To παρόν βιντεο είναι το πρώτο από τα έξη, μετά την ολοκλήρωση του εμφανίζονται πλάγια και τα υπόλοιπα.