Το χαρούμενο και λυπηρό στρίμωγμα της Aριστεράς -Σεβαστάκης Δημήτρης

(…) Ανακαλεί σήμερα μια πολιτική αργκό, για να πλησιάσει ξανά τον ΣΥΡΙΖΑΙΟ, «να θυμηθούνε τα παλιά». Είχαν χαθεί τόσα χρόνια. Είναι ένας διαψευσμένος, φοβισμένος, τσαντισμένος μικροαστός. Όχι ριζοσπαστικοποιημένος. .. Ο ανεξέλικτος μικροαστός, χωρίς εγερτικό σθένος, χωρίς καμιά πολιτική ποιότητα, παραγγέλνει από τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ αυτό που του λείπει. Ασφάλεια και φράγκα. Ανασυγκροτεί μια συντηρητική νοοτροπία, μια υπερδεξιά πλαστικότητα.

`

Ψάχνει άκρες. Έναν παλιό συμμαθητή από το 60ό Γυμνάσιο της Κυψέλης, έναν σύντροφο από τη «Σπουδάζουσα» . Απ’ τα μέσα της δεκαετίας του ’80, βρέθηκε στην Πολεοδομία και «πούλαγε» άδειες ή στην τράπεζα και «πούλαγε» επιχειρηματικά δάνεια. Μπόρεσε να χωθεί αφού είχε πλησιάσει την Τοπική του ΠΑΣΟΚ. Λίγο μετά -επί Δεξιάς- έβαλε και τη γυναίκα του στο τότε ΥΠΕΧΩΔΕ. Πέρασαν «φανταστικά», όπως λέει. Ήσυχα και παχιά, με κυριακάτικες εξορμήσεις στη Χασιά (αγριογούρουνο ή προβατίνα), καλά αμάξια (ένα σεντάν 2.000 κυβικών εκείνος, η γυναίκα τζιπάκι και ο γιος Gt-i), εύκολο δάνειο (για φορολογικούς λόγους, τα λεφτά τα είχε), μεγάλο σπίτι (πέντε χιλιάδες, μόνο τα ιταλικά έπιπλα κουζίνας).

`

 Τώρα πιέζεται πολύ. Τα χαράτσια, ο ΕΝΦΙΑ, οι δόσεις (είχε φουσκώσει πολύ τις κάρτες), δεν βρίσκει και κάτι για τον γιο (άνεργος, όλη μέρα με φραπέδες στο

(περισσότερα…)

Advertisements

Ο ΜΑΡΞ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ: Ο ΜΑΚΡΥΣ ΑΙΩΝΑΣ (Β΄ΜΕΡΟΣ)

`

Πίνακας Μπ. Μ.Κουστόντιεφ, Ο μπολσεβικος

Β΄ Μέρος

Μάρξ και Μαρξισμός

1840-1911

2014-02-17 Xomsmpaum 2

`

`

(Α΄Μέρος ΕΔΩ)

ι αριστεροί θεωρητικοί και οι ιστορικοί του εργατικού κινήματος, οι οποίοι, όπως και οι μαρξιστές, επιχείρησαν να εξηγήσουν για ποιο λόγο τα περισσότερα εργατικά κόμματα αρνήθηκαν πεισματικά να παίξουν τον επαναστατικό ρόλο που τους είχε ανατεθεί, θα μπορούσαν να έχουν γλιτώσει πολύ χρόνο, πολλή προσπάθεια και πολλή φαιά ουσία.

Με λίγα λόγια, οι (συνταγματικές) χώρες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, στις οποίες οι επαναστάσεις δεν ήταν στην ημερήσια διάταξη για άλλους λόγους, περιείχαν επαναστάτες εντός ή εκτός των εργατικών κινημάτων. Ωστόσο, οι περισσότεροι οργανωμένοι εργάτες, ακόμη και εκείνοι που είχαν ταξική συνείδηση, δεν ήταν κανονικά επαναστάτες, ακόμα και όταν τα κόμματά τους ήταν προσηλωμένα στον σοσιαλισμό. Η κατάσταση ήταν φυσικά διαφορετική σε χώρες όπως η Ρωσία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπου οποιαδήποτε πολιτική αλλαγή προς το καλύτερο θα μπορούσε να προέλθει μόνο με επανάσταση.

 Έτσι, στα κράτη που αποτελούσαν τον πυρήνα του ανεπτυγμένου καπιταλισμού (περισσότερα…)

Αρέσει σε %d bloggers: