Πλησιάζει λοιπόν η “ημέρα της κρίσης”! του Χρήστου Δάμαλου*

Το άρθρο αυτό, κραυγή αγωνίας και κατάθεση ψυχής , θα κοσμεί την 1η σελίδα μας, μέχρι ότου τα «μηνύματα των καιρών» δείξουν ότι «κάτι εισακούστηκε»…(1)

13/10/2011 – 14:01

«Υπάρχει ελπίς, όσο υπάρχουν... δάσκαλοι»1

Το λένε πλέον ξεκάθαρα τα ξένα μέσα ενημέρωσης.. Κράζουν πια ανοικτά τα «γεράκια» του Δ.Ν.Τ. και της Ε.Κ.Τ. που γίνανε κοράκια και γυρνάνε γύρω από το πτώμα της Ελληνικής οικονομίας.. Το θεωρούν ως δεδομένο οι «εταίροι» μας (ή να πω καλύτερα οι εταίρες…χώρες ) στη χάραξη της οικονομικής τους πολιτικής προκειμένου να γλιτώσουν οι τράπεζες τους με τις λιγότερες δυνατές απώλειες…Η Ελληνική χρεοκοπία είναι προ των πυλών! Μπορεί να είναι ελεγχόμενη, συντεταγμένη, μερική , κούρεμα, ξύρισμα ή όπως αλλιώς θέλουν να την ονομάσουν, αλλά είναι προ των πυλών! Οι μόνοι που συνεχίζουν να το αρνούνται είναι οι ντόπιοι λακέδες τους και τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης που θέλουν να μας πείσουν πως με 1.500.000 άνεργους, έναν (;) εργαζόμενο  σε κάθε σπίτι και λιγότερα από 600€ βασικό μισθό θα «ανταποκριθούμε στις δεσμεύσεις μας έναντι των εταίρων μας »!…Λες και δεν είναι αυτό που ζούμε ήδη χρεοκοπία!
`
Κι εσύ καλέ μου συνάδελφε τι λες τώρα;
`
Ρωτώ εσένα που πριν 18 μήνες κοίταζες δύσπιστα όσους μίλαγαν για τον εφιάλτη που έρχεται. Εσένα συνάδελφε που ανησυχούσες μήπως και δεν πάρουν οι τράπεζες το πακέτο να σωθούν και να μας σώσουν, που χαμογέλαγες ειρωνικά στο άκουσμα και μόνο της  περίπτωσης να μας κόψουν από το δώρο ή τα επιδόματα…Ρωτώ εσένα συνάδελφε που έλεγες πως όσοι μιλάνε για δώδεκα μισθούς που θα είναι σαν δέκα, για μειώσεις αντί αυξήσεων και για απολύσεις στο δημόσιο (περισσότερα…)
Advertisements

Υπάρχει ελπίς..

..’οσο υπάρχουν τέτοιοι δάσκαλοι!

`

υτά τα λόγια απευθύνθηκαν

στους μαθητές,

στο 2ο ΕΠΑΛ Αχαρνών,

για την επέτειο της 25ης Μαρτίου

`

«Σκέφτηκα να σου μιλήσω για τον Καραϊσκάκη, αλλά το μυαλό σου θα πάει στο γήπεδο.

`

   Σκέφτηκα να σου μιλήσω για το 21, αλλά ο νους σου θα πάει στην Ορίτζιναλ.

`

  Συλλογίστηκα πολύ, για να καταλήξω αν αξίζει να σε ταλαιπωρήσω για κάτι τόσο

`

                              μακρινό, τόσο ξένο.

`

            Δύο αιώνες πίσω κάποια γεγονότα … τι να λένε σε σένα;  Σε εσένα που βιάζεσαι να φύγεις, να πας για

`

τσιγάρο, για καφέ ή για κάτι άλλο.

`

                        Θα σου μιλήσω λοιπόν προσωπικά.

`

γώ ο δάσκαλος που δούλεψα ένα χρόνο σε αυτό το σχολείο

και σε δεκαπέντε μέρες φεύγω για αλλού,

`

        σε εσένα που είσαι εδώ ένα, δύο, τρία ή και περισσότερα χρόνια,

`

           θα σου μιλήσω σταράτα για να σου εκφράσω δυο σκέψεις μου.

`

     Οι μαθητές που συνάντησα μέσα στις τάξεις, οι μαθητές που δίδαξα φέτος στην συντριπτική τους

`

πλειονότητα με σεβάστηκαν, αν και δεν ανταποκρίθηκαν στις

`

                           απαιτήσεις του μαθήματος.

`

  Πολλοί όμως από τους υπόλοιπους μαθητές δε με σεβάστηκαν, με προσέβαλαν κατ’

`

                                   επανάληψη.

`

      με έργα, με λόγια, με ύβρεις, δείχνοντας ένα χαρακτήρα και ένα ήθος

`

              που με σόκαρε, που με έβαλε σε μελαγχολικές σκέψεις.

`

    Αυτό το φαινόμενο αποδεικνύει πως κάτι σάπιο υπάρχει σε αυτό το σχολείο, πως εκτός του γνωστικού

`

ελλείμματος, το συγκεκριμένο σχολείο χωλαίνει δραματικά,  και στο ηθικοπλαστικό του έργο, στη

`

διαμόρφωση δηλαδή των μαθητικών ψυχών και

`

                                   πνευμάτων.

`

                      Και η ευθύνη για αυτήν την αποτυχία

`

                      είναι ευθύνη αποκλειστικά δική μας,

`

                      των δασκάλων σας και των γονιών σας.

`

                     Δεν έχουμε κατορθώσει να σας δείξουμε

`

              πως χωρίς αρχές η ζωή σας αύριο θα είναι μια κόλαση,

`

           πως χωρίς όνειρα και στόχους θα χρειαστείτε υποκατάστατα,

`

         θα καταφύγετε πιθανόν σε επιλογές που θα σας ξεφτιλίσουν, και

`

                   θα σας κάνουν να σιχαίνεστε τον εαυτό σας,

`

                   θα σας γεμίσουν τη ζωή πλήξη και κούραση,

`

                            θα σας γεράσουν πρόωρα.

`

 ν όμως θέλετε μια συμβουλή από ένα δάσκαλο,

`

σκεφτείτε το παράδειγμα του Μακρυγιάννη,

`

        που έφτασε αγράμματος μέχρι τα πενήντα σχεδόν,

`

για να καταλάβει τότε πως η μόρφωση,

`

       η καλλιέργεια ήταν το όπλο που έλειπε από την προσωπική του θήκη.

`

Και κάθισε με πολλή δυσκολία και χωρίς δάσκαλο και έμαθε πέντε κολλυβογράμματα,

`

    για να μας πει την ιστορία του βίου του, το παραμύθι

`

                               της επανάστασης των υπόδουλων Ρωμιών.

`

              Αυτό το παράδειγμα είναι για σένα το πιο κατάλληλο,

`

        και μπορείς τριάντα χρόνια νωρίτερα από το στρατηγό Μακρυγιάννη

`

                  να ακολουθήσεις το δρόμο που εκείνος έδειξε,

`

              το μονοπάτι της καλλιέργειας, το δρόμο της παιδείας,

`

                    τη λεωφόρο της προσωπικής σου προκοπής.

`

  Δεν είστε σε τίποτε λιγότερο ικανοί από τον μπάσταρδο γιο της καλογριάς, τον

`

                          Αρβανίτη Γιώργη Καραϊσκάκη.

`

Ήταν κι αυτός αθυρόστομος σαν κι εσάς, αλλά είχε αυτό που από τα αλβανικά μάθαμε

`

                     σαν μπέσα, ήταν πάνω απ’ όλα μπεσαλής.

`

                        Αυτό θα ‘θελα να έχετε κι εσείς.

`

                          Υπευθυνότητα, μπέσα, τσίπα.

`

                        Να αναλαμβάνετε τις ευθύνες σας,

`

                         να απεχθάνεστε την υποκρισία,

`

                           να σιχαίνεστε το συμφέρον,

`

                              να μισείτε το ψέμα.

`

                              και την ευθυνοφοβία.

`

           αγάπη για τον τόπο του, η λατρεία για την πατρίδα του

`

   ήταν αυτό που χαρακτήριζε τη ζωή του Νικήτα Σταματελόπουλου, του Νικηταρά.

`

Αγωνίστηκε στη διάρκεια της επανάστασης, συνέβαλε στην απελευθέρωση

`

της  πατρίδας     του

`

      κι έπειτα φυλακίστηκε, για να χαθεί σ’ ένα στενοσόκακο του Πειραιά,

`

          σχεδόν τυφλωμένος, πάμπτωχος και εγκαταλειμμένος από όλους.

`

                   Δε ζήτησε τίποτε από την ελεύθερη Ελλάδα.

`

Κι όταν οι γύρω του τον παρακινούσαν να απαιτήσει από την

`

κυβέρνηση μια πλούσια  σύνταξη,

`

   απαντούσε πως η πατρίδα τον αμείβει πολύ καλά, λέγοντας ψέματα, για να μην

`

                           προσβάλει την πατρίδα του.

`

             Είναι δύσκολο, το κατανοώ, το παράδειγμα του Νικηταρά.

`

             Αλλά νομίζω πως κι εσείς είστε ικανοί για τα δύσκολα,

`

              μπορείτε να ακολουθήσετε το δρόμο της αξιοπρέπειας,

`

                  να προσπαθήσετε τίμια και με αγωνιστικότητα

`

                  για εσάς και για το μέλλον της οικογένειας,

`

                              που αύριο θα κάνετε.

`

Ξέρω, καταλαβαίνω, αντιλαμβάνομαι πως σας προτείνω μια

`

διαδρομή ζωής δύσκολη και  απαιτητική,

                          `    

                   όταν δίπλα σας κυριαρχεί ο εύκολος δρόμος

`

                                  των γονιών,

`

                                 των δασκάλων,

`

    των πολιτικών,

                      

της εποχής στην οποία μεγαλώνετε.

                    

μως κάθε εποχή ελπίζει στους νέους της,

                

 περιμένει από αυτούς να σηκώσουν ψηλά

`

      και με επιτυχία

                            

  τη σημαία του αγώνα,

                     

  και να οδηγήσουν την πατρίδα τους,

                               

  τον τόπο τους

                            

  σε καλύτερες μέρες,

                           

σε πιο φωτεινές σελίδες.

                  

Κι όταν βλέπω την εποχή μας να μαραζώνει,

                          

 χωμένη στην αλλοτρίωση,

                      

να ξεψυχά από την τηλεοπτική ανία,

                 

  να μουχλιάζει από το κυνήγι της ευκολίας,

                             

Μόνο σε εσάς ελπίζω.

                

   Στην ειλικρινή σας διάθεση να αγωνιστείτε,

                              

  να αντισταθείτε,

`

     να πολεμήσετε,

                                

  να νικήσετε.

                            

Μη μας απογοητεύσετε.

Αρέσει σε %d bloggers: