ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ – Του Γιάνη Βαρουφάκη – Best Seller -17Β-ΕΠΙΛΟΓΟΣ /ΤΕΛΟΣ —

`

…«Μην  επιτρέψετε,  συνάδελφοι, να θυσιαστούν  στον βωμό του    μνημονίου οι αλγοριθμικοί έλεγχοι της ομάδας εργασίας του Παν.   Δάνη, η εκπληκτική αυτή ευκαιρία να χτυπήσουμε την  καρδιά της  μεγαλοφοροδιαφυγής, μέσα  από   δικούς μας, αξιόπιστους    καταλόγους  φοροφυγάδων  που επισκίαζαν τις λίστες   Λαγκάρντ,  Λουξεμβούργου  κτλ.  Θα  εισρεύσουν   μεγάλα  ποσά στα δημόσια ταμεία  και   θα   αποκαταστήσουμε  το   απολεσθέν   αίσθημα   δικαιοσύνης.»

(Γ.Β.,  Βουλή,  πριν   ψηφιστεί   το  3ο μνημόνιο)…   

`

(Διευκρίνηση: Τιμώ και σέβομαι το Γιάνη Βαρουφάκη. Αναγνωρίζω, την εντιμότητα, την αξιοπρέπεια, το θάρρος, το σεβασμό σε ιδέες και αρχές, καθώς και τις εξαιρετικές γνώσεις και επιστημονικές του ικανότητες του. …Δεν έχω την τιμή να τον γνωρίζω, ούτε τον ψήφισα ποτέ, ούτε διαφαίνεται, ιδίως τώρα, που κατεβαίνει στις εκλογές, λόγω, κυρίως μη πολιτικής συμφωνίας (για Καπιταλισμό-ΕΕ κ.α.)…

`

(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΑΡΘΡΟΥ **)

`

ο  3° μνημόνιο  το  έφεραν  στη  Bουλή  στα  μέσα Αυγούστου. Η συνεδρίαση της ολομέλειας ξεκίνησε στις εννέα το βράδυ, όταν οι βουλευτές λάβαμε εκατοντάδες μνημονιακές σελίδες που συνόδευαν τη νέα δανειακή σύμβαση. Με  τον  πρώτη  ματιά  φαινόταν  ότι  η μετάφραση  ήταν   γελοιωδώς   πρόχειρη, πιθανόν αλγοριθμική. Το Σώμα υποθέτω θα έπρεπε να διαβάσει όλον αυτό τον όγκο, που, και σε καλά ελληνικά να ήταν διατυπωμένος, ήταν οδυνηρό να διαβαστεί προσεκτικά, και να ψηφιστεί έως τα πρωί. Η ολονυχτία προβλεπόταν πραγματικό μοιρολόι αντί για κοινοβουλευτική διαδικασία, με τους μονολόγους των βουλευτών ένα αφόρητο σάουντρακ.

Μην έχοντας κάτι καλύτερο να κάνω, χρησιμοποίησα τις διασυνδέσεις που μου απέμεναν στις Βρυξέλλες για να λάβω στον υπολογιστή μου την αγγλική έκδοση των μνημονιακών κειμένων, με στόχο να περάσω το βράδυ μελετώντας τα αυθεντικά μνημονιακά κείμενα τα μόνα που είχαν νομική ισχύ.

Το φάσμα της καταστροφής ήταν ορατό διά γυμνού οφθαλμού από την πρώτη κιόλας σελίδα, εκεί όπου αναφερόταν ότι οι ελληνικές αρχές δεσμεύονταν να συμφωνούν τα πάντα με τους δανειστές, χωρίς ίχνος ανταποδοτικότητας, χωρίς την παραμικρή δέσμευση των δανειστών να συμφωνούν με τις ελληνικές αρχές. Επρόκειτο για ένα συμβόλαιο εκχώρησης δικαιωμάτων που κανένα δικαστήριο ευνομούμενης χώρας δε θα εκλάμβανε ως ισχυρό. Ήταν σαν να υπογράφεις συμβόλαιο με εργοδότη ότι του πουλάς το σώμα και την ψυχή σου: απλώς το δικαστήριο δεν μπορεί να αποδεχθεί το δικαίωμά σου να πουληθείς, ακόμα κι αν ποθείς να είσαι δούλος .

Εξαγριωμένος με αυτά που διάβαζα, εργάστηκα αρκετές ώρες, προσθέτοντας επεξηγηματικές υποσημειώσεις σ’ όλο τα νέο μνημόνιο και αναρτώντας το αποτέλεσμα στην ιστοσελίδα μου. Την επόμενη μέρα το είχαν κατεβάσει, σε μορφή pdf, ένα εκατομμύριο επισκέπτες από όλο τον κόσµο.¹ Έως τις εννέα το πρωί 118 βουλευτές του Σύριζα και 114 του μνημονιακού τόξου υπερψήφισαν την επέκταση της υποταγής μας στη χρεοδουλοπαροικία. Ήμουν ένας από τους 21 βουλευτές του Σύριζα που ψήφισαν «όχι», ενώ άλλοι 11 απείχαν.

Ο αντίκτυπος στο χώρα ήταν φρικτός. Όλοι σχεδόν οι φορολογικοί συντελεστές αυξήθηκαν. Ο ΦΠΑ πήρε τον βασανιστικό ανήφορο για όλα τα αγαθά και τις υπηρεσίες: τρόφιμα, ξενοδοχεία, βιβλία, φάρμακα, λογαριασμούς ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ κτλ. οι επιχειρήσεις, είτε ήταν ατομικές είτε τράπεζες και σούπερ μάρκετ, είδαν τον συντελεστή φορολόγησης τους να αυξάνεται από το 26% στο 29% και, τα χειρότερο, εξαναγκάστηκαν σε προπληρωμή του φόρου της επόμενης χρονιάς σε ποσοστό 100%, στη χώρα που συνορεύει με μια Βουλγαρία όπου οι επιχειρήσεις πληρώνουν … 10% (και χωρίς προπληρωμή). Το ΕΚΑΣ για τους ασθενέστερους Έλληνες, τους φτωχούς συνταξιούχους, κόπηκε ώστε να καταργηθεί. Οι ασφαλιστικές εισφορές αυξηθήκαν την ώρα που η ανασφάλεια θριάμβευε.

Όλη η εναπομείνασα δημόσια περιουσία ξαναβγήκε στο σφυρί, μέσω ενός Υπερταμείου χειρότερου του ΤΑΙΠΕΔ, υπό την έννοια ότι ελεγχόταν ακόμα πιο πολύ, δηλαδή πλήρως, από τους δανειστές, που θα τσέπωναν τα λιγοστά έσοδα των ιδιωτικοποιήσεων. Ο κατάλογος της φρίκης ήταν ατελείωτος. Επρόκειτο για «μέτρα» που επιβάλλει κανείς σε μια ασθενική οικονομία αν θέλει να την αποτελειώσει.

Mήνες μετά, σε συνέδριο στην Ιταλία, όπου μοιραζόμουν το βήμα με τον Γενς Σπαν, τον υφυπουργό του Σόιμπλε και ανερχόμενο (για κάποιον λόγο) αστέρι στο Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα, ο Γενς μου επιτέθηκε για την τοποθέτηση μου ότι η επιβολή του 3ου μνημονίου ήταν η σύγχρονη εκδοχή της διπλωματίας των κανονιοφόρων του 19ου αιώνα. «Η Βουλή σας ψήφισε υπέρ με μεγάλη πλειοψηφία, έτσι δεν είναι;» με ρώτησε φανερά ικανοποιημένος με τον εαυτό του. «Βεβαίως», του απάντησα. «Μόνο που τα «ναι» ενός μη ελεύθερου να πει «όχι» είναι, του απάντησα, η χειρότερη μορφή δουλείας, όπως μας έμαθαν οι φεμινίστριες».

Λίγο  μετά  την  παραίτηση  μου  έλαβα  δύο  απεγνωσμένα τηλεφωνήματα. Ένα ήταν εκείνο του Παναγιώτη Δάνη, του ειδικού γραμματέα του ΣΔΟΕ, με τον οποίο ιδρύσαμε την ομάδα εργασίας στο υπουργείο που είχε βάλει μπροστά τα αλγοριθμικό κυνήγι των μεγαλοφοροφυγάδων της περιόδου 2000-14, παρά την έντονη αντίδραση της τροϊκανής Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων.² «Ετοιμάζονται να μας κλείσουν», μου είπε με φωνή απελπισμένη, «τώρα που είμαστε έτοιμοι να πιάσουμε εκατοντάδες χιλιάδες φοροφυγάδες, φέρνοντας δισεκατομμύρια στα ταμεία». Άνοιξα τα αρχείο μου με το νέο μνημόνιο και πολύ σύντομα είχα βρει τα αποτυπώματα του εγκλήματος θαμμένα στο εσωτερικό του: ήταν πρόβλεψη για απορρόφηση, και κατάργηση ουσιαστικά, του ΣΔΟΕ από την, υπό τον έλεγχο της τρόικας, Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων. Ρώτησα τον Παναγιώτη αν η δουλειά της ομάδας εργασίας συνεχιζόταν και μετά την κατάργηση του ΣΔΟΕ. «όχι», μου απάντησε. «Καταργούν όλο τα έργο».

Κάνοντας χρήση της βουλευτικής μου ιδιότητας χρησιμοποίησα τον χρόνο ομιλίας που είχα στη διάθεση μου στην Επιτροπή Οικονοµικών Υποθέσεων της Bουλής για να ξεσκεπάσω αυτό τα σκάνδαλο. Κοιτάζοντας πότε τον Τσακαλώτο και πότε τους βουλευτές μας είπα:

«Δημιουργήσαμε μια εκπληκτική ευκαιρία να χτυπήσουμε την καρδιά της χρόνιας μεγαλοφοροδιαφυγής, να εισρεύσουν μεγάλα ποσά στα δημόσια ταμεία και να αποκαταστήσουμε το απολεσθέν αίσθημα δικαιοσύνης. Φτιάχναμε δικούς μας, αξιόπιστους καταλόγους φοροφυγάδων που επισκίαζαν τις λίστες Λαγκάρντ, Λουξεμβούργου κτλ. Μην Επιτρέψετε, συνάδελφοι, να θυσιαστούν στον βωμό του μνημονίου οι αλγοριθμικοί έλεγχοι της ομάδας εργασίας υπό τον Παναγιώτη Δάνη».

Oι βουλευτές του Σύριζα που πρόσφατα είχαν ψηφίσει τα 3°μνημόνιο με κοίταζαν απαθείς, σαν να μην είχα μιλήσει, ενοχλημένοι που σαν τον τρελό του χωριού τους έλεγα πικρές αλήθειες. Τα «μέσα» δε απέδωσαν ούτε μια από τις λέξεις που είχα πει.

Mέχρι το φθινόπωρο ο Παναγιώτης Δάνης είχε απομακρυνθεί, παραιτούμενος, έχοντας πρώτα καταθέσει πολυσέλιδη αναφορά στον Τσίπρα, η οποία βεβαίως βεβαίως αγνοήθηκε τεχνηέντως. Η φοροδιαφεύγουσα ολιγαρχία, βοηθούμενη από την καλύτερη της φίλη, την τρόϊκα, είχε διαφύγει άλλη μία φορά, ίσως πια οριστικά.

Το δεύτερο απεγνωσμένο τηλεφώνημα ήταν εκείνο του Αντώνη Στεργιώτη, που είχε διοριστεί από μένα πρόεδρος της ΕΕΕΠ (της ρυθμιστικής αρχής των παιγνίων, του τζόγου δηλαδή, και, πρωτίστως, του μονοπωλιακού ιδιωτικοποιημένου ΟΠΑΠ), τότε που δεν είχα δεχθεί την εισήγηση του Γιάννη Ρουμπάτη, αρχηγού της ΕΥΠ, να κρατήσω τον προηγούμενο πρόεδρο και εκλεκτό της Μνημονιακής ολιγαρχίας. Μου ανέφερε μία ιστορία παρόμοια εκείνης του Παναγιώτη Δάνη:

Ο ΟΠΑΠ, σε αγαστή συνεργασία με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, και με την ανοχή του Τσακαλώτου, τον ξήλωνε από τη θέση του και διαπόμπευε όποιο μέλος της ΕΕΕΠ αντιστεκόταν, με στόχο την ακύρωση των περιορισµών που είχαμε θέσει στο βιντεολότο (VLT) του ΟΠΑΠ ως προς τη μέγιστη ημερησία ζημιά των πελατών (τα 60 ευρώ που είχα ορίσει) και τους όρους χρήσης που απαιτούσαν πληκτρολόγηση του ΑΦΜ του παίκτη. Πριν κλείσει το 2015, ο Στεργιώτης είχε απομακρυνθεί, και μαζί με αυτόν οι περιορισμοί που εμπόδιζαν τον ΟΠΑΠ να εκμεταλλεύεται την απόγνωση των όλο και πιο εξαθλιωμένων Ελλήνων, απομυζώντας από αυτούς τα τελευταία τους ευρώ, τη σύνταξη της γιαγιάς, χρήματα κερδισμένα με ιδρώτα και με αντάλλαγμα φρούδες ελπίδες.

 

`

Το τέλος του φιλελευθερισμού

 

`

αρά  το  αίσθημα  υπερηφάνειας  που  μου  άφησε  η συμμετοχή μου στην Ελληνική Άνοιξη, και τον τρόμο που  ζωγραφίστηκε  στα  πρόσωπα  των στυγνότερών δανειστών και των εγχώριων ολιγαρχών, η ήττα μας είχε μεγάλο κόστος. Οσο και αν φαίνεται περίεργο, το μεγαλύτερο μέρος του κόστους εκείνου το χρεώθηκαν οι προοδευτικοί άνθρωποι εκτός Ελλάδας, παρατηρώντας τον Σύριζα, στον οποίο είχαν επενδύσει τόσες ελπίδες, να ασπάζεται, κυριολεκτικό εν μιά νυκτί το δόγμα της ΤΙΝΑ (της ανυπαρξίας εναλλακτικης³) με τον ενθουσιασμό που ο Ουίνστον Σμιθ του Όργουελ «κατάλαβε» ότι, εντέλει, αγαπούσε τον Μεγάλο Αδελφό. Βέβαια, η ήττα γίνεται λιγότερο δυσβάστακτη όταν εντάσσεσαι στο πλαίσιο ενός ευρύτερου αγώνα.

«Η παρατήρηση των προσπαθειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης να διαχειριστεί την οικονομική της κρίση μου φέρνει στον νου το συναίσθημα που είχα την πρώτη φορά που είδα παράσταση του Οθέλλοu του Σαίξπηρ: ο θεατής αναρωτιέται πώς οι κυβερνώντες μπορεί να είναι τόσο παραπλανημένοι … Σε αυτή την τιτανομαχία για την ακεραιότητα και την ψυχή της Ευρώπης, οι δυνάμεις του ορθού λόγου και του ουμανισμού καλούνται να αντιμετωπίσουν έναν μεγεθυνόμενο αυταρχισμό».

Τα παραπάνω λόγια προέρχονται από ομιλία την οποία εκφώνησα το 2013 στην Αυστραλία με τίτλο Ο βρόμικος πόλεμος για την ακεραιότητα και την ψυχή της Ευρώπης.4 Τα γεγονότα του 2015 επιβεβαίωσαν τον πόλεμο εκείνο, καθώς και την πικρή αλήθεια ότι οι δυνάμεις του ορθού λόγου και του ουμανισμού κατατροπώνονταν.

Λίγο λιγότερο από έναν χρόνο μετά την παραίτηση μου, οι Βρετανοί ψήφισαν να φύγουν από την Ένωση, με τη βάναυση συμπεριφορά του τριγώνου Βερολίνου-Βρυξελλών-Φρανκφούρτης απέναντι στην Ελληνική Άνοιξη να επηρεάζει σοβαρά τα ποσοστό εκείνο που έκανε τη διαφορά υπέρ του Brexit. Κατόπιν, τον Νοέμβριο του 2016, λόγω του Brexit φύσηξε ούριος άνεμος στα πανιά του Ντόναλντ Τραμπ, φέρνοντας τον φατνιακό, ξενοφοβικό επαρχιωτισμό του στον Λευκό Οίκο. Με τη σειρά του ο Τραμπ ενίσχυσε σημαντικά το ηθικό και τη δυναμική ρατσιστών, εθνικιστών και φιλόδοξων δικτατορίσκων σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Η σκανδαλώδης συμπεριφορά της Ευρώπης απέναντι στους πρόσφυγες που κατέφθασαν τα καλοκαίρι του 2015, και συνεχίζουν να καταφθάνουν, στα παράλιά μας, για να μην αναφερθώ στη σκανδαλώδη συμφωνία της ΕΕ με τον Ερντογάν, δεν είναι παρά ένα επιπλέον σύμπτωμα του ίδιου φαινομένου.

Στο µεταξύ, «έγκυροι» σχολιαστές και οι πολιτικοί εκπρόσωποι του βαθέος   κατεστηµένου,  οι  οποίοι   αυτοπαρουσιάζονται   ως υπερασπιστές του φιλελευθερισμού, αναρωτιούνται φωνακτά ποιοι είναι οι λόγοι για τους οποίους τα «φιλελεύθερο κατεστηµένο» τα βρίσκει σκούρα στην προσπάθεια να αναπαραγάγει την εξουσία του. Έχοντας πρόσφατα βιώσει τις πρακτικές τους από πολύ κοντά , το επίθετο «φιλελεύθερο» θα ήταν το τελευταίο που θα χρησιμοποιούσα για να χαρακτηρίσω τα κατεστημένο της Ευρώπης.

Μια φορά κι έναν καιρό, το φιλελεύθερο διακύβευμα αφορούσε την ετοιμότητα να «καταβάλουµε κάθε αντίτιμο, να επωμιστούμε κάθε βάρος, να αποδεχθούμε κάθε κακουχία, να προστατεύσουμε τον κάθε φίλο, να αντιµετωπίσουµε τον όποιο εχθρό, ώστε να εγγυηθούμε την επιβίωση και την επιτυχία της ελευθερίας και της δικαιοσύνης», έτσι για να θυμηθούμε για µια στιγµή τα εμψυχωτικά λόγια του Τζον Κέννεντυ. Όµως, ένα κατεστηµένο που χρησιµοποιεί µε άνεση την τακτική της αντιστροφής της αλήθειας, ώστε να καταργήσει µια δημοκρατικά δοσμένη λαϊκή εντολή, και για να επιβάλει πολιτικές που οι ίδιοι οι αξιωµατούχοι κρίνουν αποτυχηµένες εκ προοιμίου, δεν μπορεί σε καµία περίπτωση να χαρακτηριστεί «φιλελεύθερο».

Το να οδηγείς στην ανέχεια τον Κώστα για να φοβηθεί η Κατερίνα αποτελεί  το  αντίθετο  του  φιλελευθερισμού.  Κάτι άλλο,  κάτι διαφορετικό από τον φιλελευθερισμό, ακόµα και από τα βάναυσο αδερφάκι του, τον νεοφιλελευθερισμό, κατάφερε να διαποτίσει το κατεστημένο όταν κανείς δεν έδινε σημασία. Αυτό που βίωσα στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο, στη Φρανκφούρτη, στην Αθήνα, παντού δεν ήταν η ισχύς ενός «φιλελεύθερου κατεστηµένου». Το ένιωθα πιο πολύ ως µια µορφή Εκδικητικού Αμοραλισμού, ενός Ανοήτως Αυταρχικού Κατεστηµένου, τα οποίο ένιωθε τα έδαφος να υποχωρεί κάτω από τα πόδια του.

Το 3ο µνηµόνιο,  τα οποίο διάβασα και γέμισα µε σχόλια και επεξηγήσεις εκείνη την αυγουστιάτικη νύχτα στη Bουλή των Ελλήνων, ξεκινούσε µε τη φράση:

«Η Ελλάδα έχει ζητήσει την υποστήριξη των Ευρωπαίων εταίρων ώστε  να επανακτήσει  βιώσιµα  οικονοµικά  μεγέθυνση,  να δημιουργήσει θέσεις εργασίας. να µειώσει τις ανισότητες, να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο της χρηματοοικονομικής αστάθειας της, καθώς και  της  ευρωζώνης  γενικότερα.  Αυτό  τα  Μνημόνιο Κατανόησης έχει ετοιμαστεί ως απόρροια της αίτησης της 8ης Ιουλίου 2015 της Ελληνικής Δημοκρατίας.»

Η οργουελιανή γλώσσα στην οποία είναι γραµµένος ο πρόλογος του μνημονίου λέει πολλά. Το θύµα εξαναγκάστηκε να προσποιείται ότι παρακαλούσε για  την τιμωρία του  και πως οι   δανειστές απλώς έρχονταν να βοηθήσουν, γενναιόδωρα ανταποκρινόμενοι στο αίτημα αυτό. Όπως   κάποτε   Αμερικανός   στρατηγός   στο   Βιετνάµ δικαιολόγησε  την ολοσχερή   καταστροφή  µιας   πόλης  µε το επιχείρημα ότι η πόλη έπρεπε να καταστρέφει για να σωθεί από τους Βιετκόνγκ, έτσι και η ασφυξία της Ελλάδας γιορταζόταν από την τρόϊκα ως αποτελεσματική µέθοδος επιβολής πειθαρχίας σε έναν αποπλανημένο λαό.

Υπό µια ενδιαφέρουσα οπτική, η Ελλάδα βίωσε ως χώρα, ως λαός συνολικά, αυτό που ζουν καθημερινά οι φτωχοί Βρετανοί όταν, στα κέντρα εξεύρεσης εργασίας, για να τους δοθεί κάποιο επίδομά διαβίωσης, καλούνται να υπογράψουν εξευτελιστικά κείµενο που περιέχουν φράσεις όπως: «οι µόνοι µου περιορισμοί είναι εκείνοι που θέτω εγώ ο ίδιος στον εαυτό µου».5

Στο παρανάλωμα των φαντασιώσεων του ευρωπαϊκού κατεστηµένου που ακολούθησε την τραπεζική καθίζηση του 2008, και την κρίση του ευρώ την οποία γέννησε η αρχιτεκτονική της ευρωζώνης, τα βαθύ ευρωπαϊκό κατεστηµένο απώλεσε και κάθε αίσθηση του µέτρου και της αυτοσυγκράτησης. Ένα περιστατικό που αποτυπώνει ανάγλυφα τον άνευ κανόνων ταξικό πολέµου του ευρωπαϊκού κατεστηµένου υπέρ των «ημετέρων» του το έζησα από κοντά όταν ήμουν ακόµη στο υπουργείο.

Κάποια στιγµή έπεσε στην αντίληψη µου πως µερικά στελέχη του υπουργείου λάµβαναν-για τα δεδοµένα του ελληνικού δημοσίου απερίγραπτα   υψηλούς  µισθούς:   ήταν ο πρόεδρος, ο αντιπρόεδρος ο  διευθύνων σύµβουλος   και τα  μέλη   του  ΔΣ   του  Ταµείου Χρηµατοπιστωτικής Σταθερότητας, του Ταµείου που δημιούργησε τα 2ο µνηµόνιο και τα οποίο, υπό τον έλεγχο βέβαια της τρόϊκας, διαχειριζόταν ουσιαστικά τα πλειοψηφικά πακέτα µετοχών των ελληνικών τραπεζών. Όλοι τους, φυσικά, πληρώνονταν από τα δημόσια ταµεία. 

Χαρακτηριστικά   αναφέρω  ότι   ο  διευθύνων σύµβουλος λάµβανε 180.000 ευρώ ετησίως, την ώρα που ένας αρεοπαγίτης δεν έβγαζε πάνω από 60.000 και ο πρωθυπουργός της χώρας περίπου 105.000. Μιας και ο καθορισµός του ύψους αυτών των µισθών ήταν στη διακριτική µου ευχέρεια, έδωσα εντολή να µειωθούν κατά 40%, περίπου όσο είχαν µειωθεί κατά µέσον όρο όλοι οι µισθοί στη χώρα από το 2008, οπότε ξέσπασε πρώτη φορά η κρίση. Έτσι, ο ετήσιος µισθός του διευθύνοντας συµβούλου του ΤΧΣ  θα  µειωνόταν  από  180.000  σε  129.000  ευρώ,  ένα αξιοπρεπέστατο ποσό, αρκετά υψηλότερο από την ετήσια αμοιβή του πρωθυπουργού.

Ποιός είδε τον θεό και δεν τον εφοβήθη! Η τρόικα, που αδημονεί να πετσοκόψει κάθε σύνταξη, επίδομά ή δαπάνη για βασικές ανάγκες του πληθυσμού, αντί να µου δώσει τα εύσημα για την εξοικονόμηση αυτή, εξανέστη, άστραψε και βρόντηξε εναντίον µου! Ο Τόµας Βίζερ µου  έγραψε  ξανά   και  ξανά,  εκ  µέρους  σύσσωμης  της  τρόικας, απαιτώντας την ακύρωση της απόφασης µου. Γιατί; Επειδή ήταν τα δικά τους τα παιδιά, οι δικοί τους εντολοδόχοι. Βέβαια, δεν ενέδωσα στις  πιέσεις  του  Βίζερ. Όµως,  μετά την παραίτησή µου, κατά την υπουργία του Τσακαλώτου, ο µισθός  του διευθύνοντας συµβούλου αυξήθηκε  πάλι από  τις 129.000 όχι  στις 180.000  που τον είχα βρει αλλά στις … 220.000.

Να τι συµβαίνει όταν οι κατέχοντες αυθαίρετη εξουσία νιώθουν την κρίση που οι ίδιοι προκάλεσαν να τους απειλεί και να τους εκθέτει, την ώρα που χάνουν την αυτοπεποίθησή τους: επιδεικνύουν χωρίς αναστολές το άσχημο πρόσωπό τους. Έχοντας απωλέσει το όποιο ενδιαφέρον είχαν κάποτε να κερδίσουν το ιδεολογικό επιχείρημα και τις  καρδιές  των  πολλών,  οι  εκπρόσωποι  του  κατεστηµένου στρέφονται στη δολοφονία του χαρακτήρα όποιου μπει στο διάβα τους και στις τιµωρητικές πολιτικές που γνωρίζουν ότι θα φέρουν λιγότερη ευηµερία και λιγότερη ελευθερία για τους πολλούς. χρησιµοποιούν στυγνή βία για να επιβάλουν πολιτικές που ούτε ο Ρέιγκαν ή η Θάτσερ δε θα αποδέχονταν.

Κι όταν, εν τέλει, καταπνίξουν την όποια εξέγερση εναντίον τους, επιβάλλουν τελετουργίες ταπείνωσης στους ηττημένους, όπως εκείνες οι εισαγωγικές παράγραφοι στο 3ο µνηµόνιο, µε µοναδικό στόχο να καταργήσουν τον όποιο χώρο υπήρξε για διάλογο, κριτική ανάλυση και, βέβαια, αντίσταση. Εν συντοµία, ζούµε µια δεκαετία όπου το κατεστηµένο έχει πάψει πια έστω να προσποιείται ότι είναι φιλελεύθερο.

Κατά τη διάρκεια των συνοµιλιών µου µε τους δανειστές, αρκετές φορές τους προειδοποίησα ότι η συντριβή µας δεν εξυπηρετούσε τα µακροπρόθεσµα συμφέροντα τους. Εάν, τους έλεγα, η δηµοκρατικής, φιλοευρωπαϊκή, προοδευτική πρόκληση που εκπροσωπούσε η κυβέρνηση µας στραγγαλιζόταν µε ωδή βία, όπως τελικά έγινε, το αποτέλεσμα θα ήταν η ενίσχυση της ξενοφοβικής, αυταρχικής, αντιευρωπαϊκής Εθνικιστικής Διεθνούς. Αυτό προέκυψε µετά το πνίξιμο της Ελληνικής Άνοιξης του 15.

Πώς αντέδρασε το δήθεν φιλελεύθερο κατεστηµένο στην άνοδο του εθνικιστικού, μισαλλόδοξου ρεύματος τα οποίο γέννησε ο σκοτεινός, επικίνδυνος αυταρχισμός του; Η αντίδραση του θύµιζε τον πατροκτόνο που εκλιπαρεί τα δικαστήριο να του δείξει επιείκεια επειδή έµενε … ορφανός!

`

Ανεπιθύμητη δικαίωση

 

ριν από την κρίση, ως πανεπιστημιακός που έγραφε δύσβατα κείµενο για πολύ στενό κύκλο συναδέλφων, πάσκιζα να αποφύγω δύο ειδών ανθρώπους: οπαδούς και εχθρούς. Μετά την κάθοδό µου στον πολιτικό στίβο, απέκτησα πολλούς και από τους µεν και από τους δε: υποστηρικτές (που δέχονται σχεδόν ότι πω) και ορκισμένους επικριτές (που απορρίπτουν εκ προοιμίου ό,τι πω, ανεξαρτήτως περιεχομένου). Είναι κάτι για τα οποίο μετανιώνω. Δε  μετανιώνω  όµως  για  την  απόφασή  µου  να  εισέλθω  στην κυβέρνηση ώστε να πολεμήσω από εκείνο τα πόστο τον γενικευμένο ανορθολογισμό  που   αναπτύσσεται  πλέον   σε  ηπειρωτική, πανευρωπαϊκή, κλίμακα. «Δεν είναι όµως ηλίθιο», µε ρώτησε κάποτε Αµερικανός δημοσιογράφος, «να διακινδυνεύεις την καριέρα σου για να εξαφανίσεις την ηλιθιότητα;» «Όχι, αν αυτή η καριέρα δε σου λέει τίποτα, παρά µόνον χρησιμεύει ως όπλο εναντίον της ηλιθιότητας», του απάντησα.

Κατηγορίες του τύπου «έπαιξες τη χώρα στα ζάρια κι έχασες» δε µε αγγίζουν. Και δε µε αγγίζουν επειδή, ως υπουργός οικονοµικών πτωχευµέvης χώρας, δεν είχα τα δικαίωµα να τζογάρω µε το µέλλον µας. Και δεν τα έκανα! Βλέπεις, αναγνώστη, δεν είναι τζόγος να υιοθετήσεις µια στάση που είναι βέλτιστη ανεξαρτήτως του τι κάνει ο αντίπαλος σου. Η αντίσταση µέχρις εσχάτων στο 3ο µνηµόνιο ήταν η σωστή επιλογή, είτε οι δανειστές συµφωνούσαν σε βιώσιµες πολιτικές για τη χώρα είτε µας εκπαραθύρωναν από την ευρωζώνη. Ναι, θα προτιμούσαμε χίλιες φορές οι δανειστές, αντιμέτωποι µε την αποφασιστικότητά  µας,   να  μη   δεχθούν  παράταση   της χρεοδουλοπαροικίας, να επέλεγαν την πρώτη εναλλακτική (τη βιώσιμη, έντιμή συµφωνία) από το δεύτερο (το Grexit). Όµως η δική µας απόφαση να μη δεχθούμε παράταση της χρεοδουλοπαροικίας ήταν η σωστή και στις δύο περιπτώσεις. Άρα, δεν υπάρχει ούτε ίχνος τζόγου στη στάση µου.

Όσο για τις κατηγορίες ότι «κόντραρα» τους δανειστές περισσότερο απ’όσα έπρεπε, και δε δέχθηκα την προσφορά τους πιο νωρίς, αυτές εξαϋλώνονται όταν δει κανείς πως, ακόµα κι αν ήθελα να συνθηκολογήσω πριν από τον Ιούνιο, η τρόϊκα δεν είχε θέσει στο τραπέζι κάποια πρόταση στη βάση της οποίας θα «έβγαινε» το 2015, δεδομένων των αποπληρωμών που αντιμετωπίζαμε για να μην αναφερθώ στη ρήση του Bόλφγκαvγκ Σόϊµπλε ότι, στη θέση µου, ως πατριώτης, δε θα υπέγραφε ούτε εκείνος το 3ο µνηµόνιο (το οποίο µας παρουσίασε η τρόϊκα τον Ιούνιο).

Τον Μάρτιο του 2016 πέρασα ένα ολόκληρο βράδυ στην πρεσβεία του Εκουαδόρ στο Λονδίνο παρέα µε τον φίλο Τζούλιαν Ασσάνζ, ακούγοντας και ερμηνεύοντας μαγνητοφωνημένη συνοµιλία µεταξύ του γνώριμου µας Πόουλ Τόµσεν, του ΔΝΤ, και της Ντέλιας Βελκουλέσκου, η οποία ήταν πλέον η υπεύθυνη για την Ελλάδα στο ΔΝΤ. Με πικρή ικανοποίηση άκουσα τον Πόουλ να επιβεβαιώνει όσα λέω από το καλοκαίρι του 2015 για τη μη βιωσιμότητα του 3ου μνημονίου και την προδιαγεγραμμένη» αποτυχία του. Τον άκουσα ακόµα να επιµένει παθιασμένα ότι οι ορθοί δηµοσιονοµικοί στόχοι για την Ελλάδα ήταν εκείνοι για τους οποίους επέµενα εξαρχής, κόντρα στον ίδιο τον Τόµσεν εντός του Eurοgrοup και (µετά τον Απρίλιο του 2015) κόντρα στον Τσίπρα, ο οποίος, υπό την καθοδήγηση του Χουλιαράκη (δηλαδή του Βίζερ), αποδέχθηκε τους ανόητα υψηλούς στόχους πρωτογενούς πλεονάσµατος που απαιτούσαν  η  τρόϊκα  και ο … Τόµσεν.6
https://wikileaks.οrg/imf-internal-20160319

Η  µετά   την  ήττα   δικαίωση  φέρνει   ρηχή  ικανοποίηση   αλλά, τουλάχιστον, ατσαλώνει τη βούληση μπροστά στο φάσµα του κυνηγιού μαγισσών που εξαπολύουν οι νικητές εναντίον σου, στόχος του  οποίου   είναι  ο   παραδειγµατισµός  και   η  κάλυψη   των πραγματικών ενόχων  µε τρόπο   που  επιτρέπει   στο  αυταρχικό κατεστηµένο να αποποιηθεί τις ευθύνες του.

`

«Καµία χώρα δεν είναι νησί»

`

Κανένας άνθρωπος δεν είναι Νησί, ολοκληρωμένος από τον εαυτό του. Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι της Ηπείρου, ένα µέρος του «κυρίως» Αν έστω κι ένα κοµµάτι γης παρασυρθεί στη θάλασσα, η Ευρώπη θα µικρύνει …

Τζον Νταν 7

ετά τα μέσα Αυγούστου του 2015, µε τον κόσµο µας ηττημένο αλλά ανίκητο, δεχόµουν πιέσεις να ιδρύσω νέο πολιτικό κόµµα που θα κρατούσε ζωντανό τα πνεύµα της Ελληνικής Άνοιξης. Μου ήταν αδύνατον. Τα σχέδια που είχα ήταν σφυρηλατημένα για τον προηγούμενο Γενάρη. Αν κατέβαινα και πάλι σε εκλογές, σε εκείνες τις θλιβερές του Σεπτέμβρη, και µου έβαζαν οι γνωστοί δηµοσιογράφοι τα µικρόφωνα   στο στόμα   ρωτώντας τι είχα να προτείνω,  θα αναγκαζόμουν   να  επαναλάβω   ότι  έλεγα στην προεκλογική  εκστρατεία   του  προηγούμενου   Γενάρη, µε την προσθήκη ότι αυτή τη φορά, αν οι ψηφοφόροι µε εμπιστεύονταν, οι εξαγγελίες θα γίνονταν πράξη. Η σκέψη ενός τέτοιου λόγου δεν έπειθε ούτε εµένα τον ίδιο.

Η χώρα είχε περάσει σε άλλη καµπή, πιο κρίσιµη. Τα όπλα του Γενάρη είτε είχαν στομώσει είτε είχαν παραδοθεί στον εχθρό. Ο λαός µας, παραιτημένος, µε το ΟΧΙ του στα αζήτητα, έγλειφε τις πληγές του στο σπίτι του, πάσχιζε να τα φέρει βόλια, είχε χάσει το κουράγιο του για νέες πλατείες, νέα φωτεινά ξεκινήματα. Όχι, τον Σεπτέμβρη του 2015 δε θα μπορούσα να ξαναζητήσω την ψήφο του, πιστεύοντας αυτά που του έλεγα.

Τέλη  Αυγούστου   βρεθήκαμε  µε τη   Δανάη  στο  Φρανζί, γαλλική κωμόπολη κοντά στο σύνορα µε την Ελβετία, προσκεκλημένοι του Αρνό Μοµπούρ, του υπουργού οικονοµίας της Γαλλίας πριν από τον Μακρόν, ο οποίος το 2014 είχε παραιτηθεί λόγω διαφωνίας του µε την απόφαση  του  προέδρου  Ολλάντ να στραφεί προς πολιτικές λιτότητας.  Στην   ανοιχτή  συγκέντρωση   όπου  θα   µιλούσα συνειδητοποίησα ότι είχαν έρθει χιλιάδες άνθρωποι από τη γύρω περιοχή. Αµέσως   υποψιάστηκα ότι δεν είχαν έρθει τόσο για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους προς τη ρημαγμένη Ελλάδα µας. Για να επιβεβαιώσω την αίσθηση εκείνη, τους είπα το εξής:

Είµαι εδώ επειδή η Ελληνική Άνοιξη συνετρίβη, όπως ακριβώς η Άνοιξη της Πράγας παλαιότερο. Όµως δεν είµαι εδώ σήμερα για να σας ζητήσω συμπαράσταση για τη συντετριµµένη ελληνική δηµοκρατία. Είµαι εδώ για να τείνω ελληνική χείρα αλληλεγγύης και βοήθησε προς τη γαλλική δηµοκρατία. Γιατί, φίλες και φίλοι, αυτό είναι που τώρα μπαίνει σε δοκιµασία: Η δηµοκρατία στην Γαλλία. Η δηµοκρατία στην Ισπανία. Η δηµοκρατία στην Ευρώπη ολόκληρη.

Η µικρή Ελλάδα είναι, και δυστυχώς παραµένει, ένα δυστοπικό εργαστήριο στο οποίο δοκιμάζονται καταστροφικές δυνάμεις των τραπεζικών διασώσεων, της απορρύθμισης της μισθωτής εργασίας και της αυτοϋπονευόμενης λιτότητας. Η Ελλάδα δεν ήταν παρά ένα µακρινό για εσάς πεδίο μάχης όπου δοκιµάστηκαν τα όπλα του ευρωπαϊκού κατεστηµένου εναντίον της δηµοκρατίας, αρχής γενοµένης από την ελληνική, µε σκοπό αµέσως µετά την επέκταση του πολέµου εναντίον της γαλλικής δημοκρατίας.

Η Ελλάδα δεν ήταν ποτέ το ζητούµενο για την τρόικα και το προσωπικό της, Εσείς είσαστε Γι αυτό είµαι εδώ. Επειδή αυτό που συνέβη σε εµάς αρχίζει να συµβαίνει σε εσάς.

Kρivοvτας από την αντίδραση του κοινού, κατάλαβα ότι είχα χτυπήσει ευαίσθητο νεύρο. Πράγµατι είχαν συγκεντρωθεί εκεί γιατί συναισθάνονταν ότι αυτό που έκαναν οι ισχυροί της Ευρώπης στους Έλληνες δεν ήταν παρά µια πρόβα τζενεράλε γι αυτό που σχεδίαζαν για τους Γάλλους. Κι όταν τους είπα ότι ο Σόϊµπλε δεν έκρυβε καν καλά το όνειρό του να εγκαταστήσει την τρόϊκα στο Παρίσι, ήξεραν καλά τι έλεγα είδα στα µάτια τους την αναγνώριση µιας αλήθειας που την έκρυβαν μέσα τους αλλά την οποία, έως εκείνη τη στιγµή, δεν τολµούσαν να αντιμετωπίσουν συνειδητά.

Σε εκείνο τα χωράφι, στη µέση του γαλλικού πουθενά, όπου απευθυνόμουν σε χιλιάδες Γάλλους, αποφάσισα τι θα έκανα τι έπρεπε να γίνει. Αντίστοιχες συγκεντρώσεις στη Γερμανία ενίσχυσαν την απόφασή µου: έπρεπε να δουλέψουμε πανευρωπαϊκά ώστε οι πιο αδύναµοι, τα θύµατα της κρίσης του ευρωπαϊκού τραπεζικού, παρεοκρατικού καπιταλισμού να ενώσουν τα χέρια ανεξαρτήτως εθνικότητος και παραβιάζοντας τους διαχωρισμούς μεταξύ χωρών-δανειστών και χωρών-οφειλετών.

Ο µοναδικός ρεαλιστικός τρόπος να αντιμετωπιστεί ταυτόχρονα τα Βαθύ Κατεστημένο και η Εθνικιστική Διεθνής που εκείνο δημιούργησε µε τον αδιέξοδο αυταρχισμό του ήταν η σύσταση ενός πανευρωπαϊκού, δημοκρατικού, ουμανιστικού κινήµατος. Στόχος του οποίου είναι να επιτύχει εκεί όπου απέτυχε η γενιά του 1929: να επεκταθεί πέρα από τα εθνικά σύνορα και τα κοµµατικά στεγανά, ώστε να βάλει φρένο ολίσθηση προς µια μεταμοντέρνα εκδοχή της δεκαετίας του 1930.

Μερικούς μήνες µετά, στις 9 Φεβρουαρίου 2016, τα κίνημα εκείνο γεννήθηκε. Επιλέξαµε τα φημισμένο θέατρο Φολκσµπύνε του Βερολίνου για να ιδρύσουμε τα Κίνηµα για τη Δηµοκρατία στην Ευρώπη, το DiEM25.8 Η ενέργεια και ο ενθουσιασµός που δεν είχα για την ίδρυση ελληνικού κόµµατος τα καλοκαίρι του 2015 µε κατέκλυσε όταν διαπίστωσα την πραγματική δίψα που υπάρχει στην Ευρώπη για τα πνεύµα της Ελληνικής Άνοιξης.

Μια µέρα, σύντοµα, θα έρθει η ώρα, σκέφτηκα, το μεταλαµπα-δευµένο σε ολόκληρη την Ευρώπη πνεύµα της Άνοιξης του 15 να επαναπατριστεί και να ξαναδώσει την ελπίδα και το έναυσµα για επιστροφή στην πολιτική δράση στους υπέροχα γενναίους και ενάρετους Έλληνες που εμφύσησαν ζωή, χιούµορ και ελπίδα σε ολόκληρη την ήπειρο. Το σημειωματάριο µου έγραφα, τη μέρα που ιδρύαµε το DiEM25 στο Βερολίνο, ότι όταν έρθει εκείνη η μέρα οι Έλληνες μέλη του DiEM25 θα μπορέσουμε να πούµε, παραφράζοντας τον Σεφέρη, «εµείς που τίποτα δεν είχαµε τους διδάξαµε τη γαλήνη και την ισηγορία».

Από τότε το Diem25 φύτρωσε σε τριάντα ευρωπαϊκές χώρες, με πρώτη και καλύτερη τη Γερμανία, όπου αριθμεί δεκάδες χιλιάδες μέλη. Στις αρχές του 2017 ήρθε και στην Ελλάδα, με παρθενική εκδήλωση στο κατάμεστο Βελλίδειο της Θεσσαλονίκης. Σύντοµα το Diem25 θα ιδρύσει «εκλογικά σκέλη», δηλαδή εθνικά κόμματα που θέτουν το πρόγραμμά μας στην κρίση των ψηφοφόρων σε κάθε χώρα ξεχωριστά, εξειδικευμένο προφανώς στις ιδιαίτερες συνθήκες της κάθε χώρας.

Πώς θα εξελιχθεί τα εγχείρημα δεν έχω ιδέα. Η ιδέα και μόνον ότι πασχίζουμε να στήσουμε εκ του μηδενός το πρώτο πραγματικά πανευρωπαϊκό, διεθνικό κίνημα, χωρίς καμία χρηματοδότηση ή υπάρχουσα κομματική δομή, ακούγεται ουτοπικό. Πάvτως για εμάς που το βάλαμε στο σκαριά περισσότερο ουτοπική ακούγεται η άποψη ότι η σημερινή πορεία της Ευρώπης προς την απαξίωση, την αποδόμηση και τον μισανθρωπισμό θα διακοπεί είτε από το ίδιο το κατεστηµένο είτε από την επιστροφή στον κόρφο του κράτους-έθνους, όπου ελλοχεύουν οι εγχώριες ολιγαρχίες.

Πολλοί φίλοι και συνοδοιπόροι μάς βλέπουν με σκεπτικισμό. Η ιδέα της Ευρώπης έχει πληγωθεί τόσο βαθιά, κυρίως λόγω των γεγονότων του 15 το οποίο εξιστόρησα σε τούτες τις σελίδες, ώστε άνθρωποι, καλοί σαν το άλας της γης της να στρέφουν την πλάτη. Ακόμα και συμπαθούντες του διεθνιστικού πανευρωπαϊσμού του DίΕΜ25 μας απορρίπτουν ως αθεράπευτα ρομαντικούς.

`

`

Όμως επίτρεψε μου, αναγvώστη, να μοιραστώ μαζί σου μια τελευταία σκέψη: Το κίνημα μας μπορεί να φαίνεται ρωµαντικό, ουτοπικό, όμως η στρατηγική της εποικοδομητικής ανυπακοής εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο συνδυασμός του εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του εναντίον αυτής της Ευρωπαϊκης Ένωσης, η σφυρηλάτηση στην πράξη ενός ευρωπαϊκού «δήμου», είναι ίσως η μόνη πρακτική εναλλακτική στη δυστοπία που φέρνει η σταδιακή αποδόμηση της Ευρώπης, αρχής γενομένης με το Brexit. Αυτή ήταν η πεποίθηση μου ως υπουργού οικονομικών. Αυτή παραμένει η πεποίθηση μου σήμερα.

Μπορεί, βέβαια, να έχω άδικο. Ο κίνδυνος όμως δεν είναι να στοχεύσουμε ψηλά και να αστοχήσουμε. Ο πραγματικός κίνδυνος είναι να κοιτάμε χαμηλά και να καταλήξουμε μονίμως γονατισμένοι. Μπορεί κάλλιστα η Ευρώπη, ως πολιτική ένωση, να έχει περάσει το σημείο της μη επιστροφής, ελέω της τρόικας και των «λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων», όπως λέγαμε κάποτε περιπαικτικά. Κι έτσι να είναι όμως: Το Diem25 είναι, πιστεύω, μοναδικά χρήσιμο. Και δεν το πιστεύουμε μόνο όσοι συνεχίζουμε να ελπίζουμε για την Ευρώπη.

Λίγο μετά τα πέρας της επιτυχημένης ιδρυτικής εκδήλωσης του DίΕΜ25 στο Βερολίνο, τον Φλεβάρη του 2016, θυμάμαι να κυκλοφορώ ανάμεσα στον κόσμο που έβγαινε από τα θέατρο. Με τις φλέβες μου να ξεχειλίζουν από αδρεναλίνη και ελπίδα, έπεσα πάνω σε παλιό Γερμανό ακτιβιστή. Φαινόταν απαθής. Επειδή είναι άνθρωπος τον οποίο εκτιμώ, παρά τη στοχοπροσήλωσή του στην … απαισιοδοξία, τον ρώτησα, πώς του φάνηκε το εγχείρημα. «Καταδικασμένο», ήταν η μονολεκτική του απάντηση.

«Τότε τι στα κοµμάτια κάνετε εδώ;», άκουσα τον σύντροφο µου Σρέτσκο Χόρβατ, που ήταν εκεί δίπλα, να τον ρωτάει θυµωµένα.

«Επειδή θέλω να είµαι κοντά στους ανθρώπους που θα πρέπει να μαζέψουν τα κοµμάτια από τα πάτωµα όταν το όλο οικοδόμημα καταρρεύσει», απάντησε.

Πρόκειται για εξαιρετικό λόγο να κρατήσουμε ζωντανή, σε ολόκληρη την Ευρώπη, τη μικρή φλόγα που άναψε ο λαός μας εκείνη την Άνοιξη του 15.

ΤΕΛΟΣ

 

 

 

Συμπέρασμα

Εκπληκτικό βιβλίο. Μπράβο στον συγγραφέα και το επιτελείο του, για τον ανυπολόγιστο κόπο πούκαναν για να γραφτεί. Αν το 1/1000 αυτών τους των προσπαθειών, αφιερώσουν και οι συμπατριώτες–συμπατριώτισσες, για να το διαβάσουν, είμαι περισσότερο από βέβαιος ότι το κέρδος για τη χώρα μας που αργοπεθαίνει  θάναι μεγάλο.

Ναι, θέλει αρκετό χρόνο και όρεξη, για να κάτσει κανείς και να μελετήσει τις 829 σελίδες, που νομίζω πως συμπυκνώνουν ανθρώπινες γνώσεις δεκάδων σύγχρονων βιβλίων –πέρα που είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν όλα συγκεντρωμένα, στην εποχή της παντοδυναμίας της εικόνας, του ήχου και του φευγαλέου των κοινωνικών δικτύων.

Οι αναλύσεις, τα συμπεράσματα, οι σκέψεις, οι αποκαλύψεις, τα γεγονότα, στα παρασκήνια και στα προσκήνια, το τι παιχνίδια παίχτηκαν, παίζονται και θα συνεχίσουν να παίζονται στις πλάτες μας-έως ότου αποφασίσουμε να πάρουμε στα χέρια τις τύχες και τη ζωές μας, έως ότου σηκωθούμε από το από pc, το κινητό, την πολυθρόνα, αφήνοντας στην άκρη το εγώ και την ανάθεση σε άλλους τα του οίκου μας και βγούμε στους δρόμους, παλεύοντας όλοι, δίπλα-δίπλα γι’αυτό…

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΕΠΙΛΟΓΟΥ.

1. Eκείvη η γεμάτη σχόλιά μου έκδοση του 3ου μνημονίου μπορεί να διαβαστεί, στα αγγλικά, εδώ: https://www.yanisvarοufakiS.eu/wp-cοntent/upIοads/2015/08/mοu-annοtated-by-yv.pdf

2. Βλ κεφάλαιο 6.

3. There Is Νο Alternative TINA.

4. Επρόκειτο για διάλεξη την οποία έδωσα την 23η Οκτωβρίου 2013 στην Πολιτειακή Βιβλιοθηκη σιο Σύδνεϋ της Αυστραλίαs. Το κείμενό της, στα αγγλικά, είναι διαθέσιμο εδώ: https://www.yanisvarοufakis.eu/2013/10/25/the-dirty-warfοr-eurοpes-integrity-and-sοul-eurοpe-innaugural-pubΙic-lecture-uws-statelibrary-οf-new/

5. Βλ. Lynne Friedli & Rοbert Stearn, «Pοsitive affect as cοercive strategy», http://mh.bmj.cοm/cοntent/41/1/40.

6. Επειδή πολλοί θα με ρωτήσουν εύλογα, ποιος, έδωσε τη μαγνητοφωνημένη εκείvη συνομιλία στον Τζούλιαν Ασσάνζ και στο Wikileaks, να πω ευθαρσώs ότι δε γνωρίζω. Ομολογώ ότι ρώτησα τον Τζούλιαν. Όμωs ο Τζούλιαν τηρεί ως ιερό κανόνα την πολιτική της μη αποκάλυψης των πηγών του Wίkίleaks. Όποιοs πάντωs θέλει να διαβάσει το κείμενο εκείνης της συνομιλίας μπορεί να το βρει εδώ: https://wikileaks.οrg/imf-internal-20160319/

7. «Νο man is an Island, entire οf it self; every man is a piece οf the Cοntinent, a part οf the main; if a clοd be washed away by the sea, Eurοpe is the less … ». Βλ Jοhn Dοnne, «Meditatiοn XVII», Devοtiοns upοn Emergent Occasiοns.


8. Demοcracy in Eurοpe Mοvement σημαίνουν τα αρχικά του. Όσο για το 25, προέκυψε από τη σκέψη ότι έχουμε ως το 2025, το πολύ, πριν να είναι αργά για τη δημοκρατία στην Ευρώπη.

Y.Γ. Αν κάποια λινκ δεν ανοίγουν, δεν είναι, νομίζω, άσχετο με τις θλιβερές εξελίξεις και την απειλούμενη έκδοση στην «φωλιά του κτήνους», του ιδρυτή των  Wikileaks Τζούλιαν Ασσάνζ.

`

Υ.Γ. Μορφοποίηση: Τίτλοι, Λεζαντες, επικεφαλίδες, έντονα, χρώματα, εικόνες,σκίτσα κ.λ.π. δικά μας.

 


**Συνέχεια Διευκρίνησης από σύνταξη για το Γιάνη Βαρουφάκη και το βιβλίο του:

498

(…) «Θεμιτό να έχουμε όλοι τις απόψεις μας γιά τον συγγραφέα και το έργο του. Όμως προκαλεί μεγάλη απορία το γεγονός, ότι για τόσα καίριας σημασίας γεγονότα, συζητήσεις, περιγραφές, με υπουργούς, πρωθυπουργούς, προέδρους, αλλά και με Ε.Ε., ΔΝΤ, τόσο καιρό-αρκετό νομίζω-δεν τόλμησε, (πλήν Γερούν Ντάισελμπλουμ τελευταία), κανείς, εδώ ή έξω, να διαψεύσει, κάτι, (όμως συγκεκριμένο), από τα όσα αναφέρονται».

Γιατί τόσοι δημοσιογράφοι και δημοσιολογούντες, που κάνουν την «κλωστή τριχιά», που έχουν καταλογίσει στον Γιάνη Βαρουφάκη «όλα τα δεινά της χώρας», που τον έχουν «καταξεσκίσει» και απειλήσει με δικαστήρια, στρατοδικεία και …αγχόνες ακόμη, γιατί δεν έχουν κάνει τίποτε; Ούτε ένα (αρ.1) ρεπορτάζ για να καταρρίψουν τις -όπως ειρωνικά λένε- «μπαρούφες» του; Και ας αφορούν την Ελλάδα, που τόσο «κόπτονται», την Ευρώπη που τόσο «θαυμάζουν»…

Θεωρώ όμως ότι έχει πολύ σοβαρές ευθύνες για τα λάθη και τις παραλείψεις του, και που κατά την αναλογίαν (του), θα «πληρώνουμε» για πολλές 10ετίες. Όπως επίσης, δεν παραβλέπω, τις ιδιαίτερες γνώσεις και ικανότητες του, την εντιμότητα, την αξιοπρέπεια, τον πατριωτισμό και το σεβασμό σε ιδέες και αρχές.

Και επειδή φρονώ, ότι είναι όχι μόνο ψευδείς και άδικες σχεδόν όλες, οι σε βάρος του κατηγορίες, είναι όχι μόνο πολύ μεροληπτική η απόκρυψη-της αληθινής ή μη-αφήγησης του, αλλά και «βγάζει μάτι» η «ειδική» στοχοποίηση του από εχθρούς και «φίλους», για αυτό θεωρώ χρέος μου να παραθέσω την εξιστόρηση του ΤΟΤΕ. Και τα συμπεράσματα όλων μας…


`

`

ΕΙΠΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΥΤΟ:

Advertisements

ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ – Του Γιάνη Βαρουφάκη – Best Seller (Μέρος 11Α – Κεφάλαιο 17º)

`

ΤΤου  Ιngrann Pin των Financial Times: Τσίπρας απειλεί με Τζένγκα την Ευρωζώνη.

`

…«Ο Αλέξης όμως δεν πτοήθηκε.  Με πληροφόρησε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Στουρνάρας, οι μυστικές μας υπηρεσίες, το βαθύ κράτος δηλαδή, αλλά και κάποια  μέλη της κυβέρνησης μας βρίσκονταν σε «ετοιμότητα».   Υπαινισσόταν εμμέσως πλην σαφώς κάποιου είδους πραξικόπημα

Άλλη μία φορά τον αντέκρουσα: «Ας προσπαθήσουν! Συνειδητοποιείς τι σημαίνει 61,3%;» 

Τότε άλλαξε κάπως ρότα λέγοντας μου ότι ο Δραγασάκης προσπαθούσε να τον πείσει να µε ξεφορτωθεί, όπως και όλους της Αριστερής Πλατφόρµας και των Ανεξάρτητων Eλλήνων του Καµµένου,

και

να ηγηθεί κυβέρνησης συνασπισµού µε τη Νέα Δηµοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάµι, τον διαβεβαίωνε μάλιστα, σύµφωνα πάντα  µε τον Αλέξη, ότι µόλις υπογραφόταν η συµφωνία µε την τρόικα, ο Αλέξης θα μπορούσε να ξεφορτωθεί Νέα Δηµοκρατία, ΠΑΣΟΚ και Ποτάµι και να µε επαναφέρει!

Του είπα ότι ήταν η πιο ηλίθια ιδέα που είχα ακούσει ποτέ  στη ζωή µου.  Χαµογέλασε συμφωνώντας, χρησιμοποιώντας µάλιστα  µια έκφραση για να περιγράψει τον Δραγασάκη που κι αυτήν δεν μπορώ να την επαναλάβω εδώ…

(Προηγούμενα Κεφάλαια 15-16 )

`

(Διευκρίνηση Σύνταξης: Τιμώ και σέβομαι το Γιάνη Βαρουφάκη. Αναγνωρίζω, την εντιμότητα, την αξιοπρέπεια, το θάρρος, το σεβασμό σε ιδέες και αρχές, καθώς και τις εξαιρετικές γνώσεις και επιστημονικές του ικανότητες του. …Δεν έχω την τιμή να τον γνωρίζω, ούτε τον ψήφισα ποτέ, ούτε διαφαίνεται, ιδίως τώρα, που κατεβαίνει στις εκλογές, λόγω, κυρίως μη πολιτικής συμφωνίας (για Καπιταλισμό-ΕΕ κ.α.)…

(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΑΡΘΡΟΥ **)

`

Ανίκητοι ηττημένοι

`

 

ο ίδιο βράδυ, Σάββατο 27 Ιουνίου, µετά την άρον άρον επιστροφή από τις Βρυξέλλες, συγκλήθηκε τα πολεµικό συµβούλιο στο Μαξίµου. Τη Δευτέρα το πρωί οι τράπεζες θα ξέµεναν από ρευστό και θα ξεκινούσε η βασανιστική προ-δηµοψηφισµατική εβδοµάδα.

Τα κανάλια της τρόϊκας εσωτερικού θα έδιναν ρεσιτάλ μαύρης προπαγάνδας δαιµονοποιώντας την αντίσταση στην τρόϊκα εξωτερικού και παρουσιάζοvτας το ΝΑΙ στο πιο αντιευρωπαϊκό τελεσίγραφο ως την επιλογή «µένουµε Ευρώπη».

Όµως το µέγα ερώτημα της στιγµής ήταν αν εµείς, το πολεµικό συµβούλιο, θα χρησιµοποιούσαµε το δηµοψήφισµα για να επανενεργοποιήσουµε το σχέδιο απόδρασης από τη χρεοδουλοπαροικία ή το νεότερο σχέδιο του «στρίβειν διά του δηµοψηφίσµατος«.

Σε όλα τα προηγούµενα πολεµικά συµβούλια, ακόµα και σε εκείνα όπου µειοψηφούσα οικτρά, τα αρχικό σχέδιο μάχης που είχα καταθέσει στον Αλέξη πριν από τις εκλογές, σε περίπτωση που µας έκλειναν τις τράπεζες, δεν είχε αμφισβητηθεί από κανέναν. Μόνο ο Σταθάκης το απέρριπτε λέγοvτας από την πρώτη µέρα, και προς τιµήν του, ότι εκείνος θα αποδεχόταν ότι µας έδινε η τρόϊκα την υστάτη στιγµή.

Ακόµα και ο Δραγασάκης, όταν τους ρώταγα αν σε αντίποινα του κλεισίµατος των τραπεζών από την τρόϊκα θα κουρεύαµε τα οµόλογα SMP της ΕΚΤ, αν θα ενεργοποιούσαµε το παράλληλο σύστημα πληρωµών, αν θα προχωρούσαμε σε ρήξη όπως λέγαµε εξαρχής, απαντούσε επαναλαμβάνοντας το γνωστό πλέον: «Ναι, θα τα κάνουµε αλλά έως τότε βαδίζουµε µε το καλό σενάριο».

Για να σας δούµε τώρα, σύντροφοι, σκεφτόµουν εκείνο τα βράδυ της 27ης Ιουνίου, τώρα που το «καλό σενάριο» τετέλεσται.

Με την έναρξη της συνεδρίασης, λίγα λεπτά αφότου μπήκαµε στην αίθουσα µε τον Ευκλείδη, τους υπενθύµισα τη συµφωνία που είχαν «ορκιστεί» επανειλημμένα να τηρήσουν: αν η τρόϊκα και η ΕΚΤ έκλειναν τη στρόφιγγα του ELA, ώστε να κλείσουν τις τράπεζες για να µας σύρουν σε ένα τετράµηνο, χρηματοοικονομικό ανυπόστατο µνηµόνιο, µε καταστροφικά επίπεδα νέας λιτότητας, αντικοινωνικά µέτρα που επιδίωκαν την περαιτέρω εξαθλίωση των φτωχότερων και την εξασφαλισμένη επιδείνωση της χρεοκοπίας του κράτους, των τραπεζών, των οικογενειών και των επιχειρήσεων, θα αντιδρούσαμε µε τα προσυμφωνημένα µεταξύ µας τριπλά αντίποινα.

(περισσότερα…)

Έφοδος στην κοινωνία

`

Του Στάθη Σταυρόπουλου

4/4/019

ε συντηρητικούς ανθρώπους υπήρχε ο φόβος (και στους προοδευτικούς η ελπίδα) ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έκανε «έφοδο στα Χειμερινά Ανάκτορα» και θα ασκούσε φιλολαϊκή διακυβέρνηση.

Όντως, ο ΣΥΡΙΖΑ κατέλαβε το Μαξίμου αλλά από φιλολαϊκή διακυβέρνηση, γιοκ. Κι επ’ αυτού έχει δίκιο ο θρήνος της κυρίας Μπαζιάνα υπό τη μορφή της σοφιστείας: «πήραμε την κυβέρνηση, αλλά όχι την εξουσία». Πράγματι, την εξουσία ασκούν στη χώρα, αυτοί που την ασκούσαν, δηλαδή η Υποτέλεια και η Διαπλοκή (και η συνακόλουθη Διαφθορά). Το μόνον που προσέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτήν τη δυστοπία είναι ο κατιμάς που εγκατέστησε στο Μαξίμου.

Αυτός ο κατιμάς κυβερνά υπέρ των Δυνατών και εναντίον της κοινωνίας. Αυτός ο κατιμάς κάνει από τα «Χειμερινά Ανάκτορα» έφοδο κατά της κοινωνίας. Σε όλους τους τομείς. Που αφορούν στην οικονομία, το αυτεξούσιο, την εκπαίδευση, το κοινό περί δικαίου αίσθημα, τους θεσμούς και την αξιοπρέπεια (με την έννοια της dignitas κατά τους Ρωμαίους – της αξιοπρέπειας δηλαδή ως δημοσίου αγαθού).

Στα σχολεία καταργούν τη διδασκαλία των Μηδικών (τα βγάζουν από την εξεταστέα ύλη), της Ελληνιστικής εποχής, της «Αντιγόνης», του «Επιταφίου» (του Περικλέους), καταδιώκουν την αριστεία (την προσπάθεια δηλαδή να γίνουμε καλύτεροι, ως πρόσωπα και ως πολίτες) και καθιερώνουν την παρλαπίπα ως «αφήγημα» της νεωτερικότητας για την ταυτότητά μας, εξορίζοντας στη Μακρόνησο, λόγου χάριν, την αυτογνωσία μας.

Η χώρα πεθαίνει δημογραφικώς και ο ΣΥΡΙΖΑ οδηγεί στην ξένη εκατοντάδες χιλιάδες νέων Ελλήνων και εισάγει χιλιάδες παράνομων μεταναστών με το πρόσχημα των προσφύγων. Χαρακτηρίζοντας ρατσιστή, όποιον προβληματίζεται ή αναζητά κάποια λύση. Ο κατιμάς του Μαξίμου

έχει δημιουργήσει έναν στρατό που τρομοκρατεί τη χώρα. Παράσιτα που τα μπουκώνει η κυβέρνηση με επιδόματα, διορισμούς και αργομισθίες, θρασύτατοι «δικαιωματιστές» που εμπορεύονται κορμιά ως άλλοι σωματέμπορες, επιτίθενται σε όποιον γουστάρουν

Οι φίλοι του πρωθυπουργού

– Πως ο Τσίπρας ξεπέρασε και

τον Σημίτη

Του Πέτρου Πιζάνια

συκοφαντούν

προγράφουν

οδηγούν εκτός εργασίας

και καταδιώκουν ως άλλα τάγματα εφόδου κάθε μορφής πολιτισμό, ευπρέπεια, σοβαρότητα.

Με άγριες κραυγές του στυλ: «ή θα σας τελειώσουμε ή θα μας τελειώσετε» υβρίζουν το 80% – 90% των Ελλήνων για θέματα όπως το «Μακεδονικό»

εμπαίζουν τον κόσμο (όπως με τα κόκκινα δάνεια, τις συντάξεις, τους μισθούς και άλλα) ενώ ταυτοχρόνως ξεκοκαλίζουν οι ίδιοι τα απομεινάρια μιας χώρας που έβαλαν στο Υπερταμείο,

που στο σώμα της δημιουργούν θυλάκους, γκέτο και προγεφυρώματα. (Ο πρόεδρος της Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου παραιτήθηκε, καταγγέλλοντας αλλοίωση στη σύνθεση της επιτροπής υπέρ ΛΟΑΤΚΙ και Ρομά). Η κυρία Δούρου χρησιμοποιεί ξετσίπωτα το Τζέισον (όπως αρκετοί σοβαροί Λοάτκι καταγγέλλουν), ενώ ο κ. Μπόλαρης κατηγορεί για σεξιστές όσους βλέπουν (αναγκαστικώς) τα μπούτια της γραμματέως του στο διαδίκτυο.

Όλη αυτή η έφοδος εναντίον της κοινωνίας δεν γίνεται μόνον για λόγους ιδεοληπτικούς, δεν αποτελεί μόνον την εκδίκηση των κομπλεξικών, αλλά έχει και σοβαρή οικονομική βάση – μια μαύρη οικονομία μέσω της οποίας ο κατιμάς τρώει τον περίδρομο.

Αν στην κορυφή της πυραμίδας στα δώματα του Τσίπρα η Διαπλοκή παίζει χοντρά παίγνια, στη βάση της πυραμίδας ο κατιμάς λειτουργεί ως πιράγχας. Και η Διαπλοκή (συν η Υποτέλεια) και τα πιράγχας βλάπτουν την κοινωνία το ίδιο.

Προς αυτόν τον κατιμά σπεύδουν να συμπαραταχθούν ράκη από τον παλαιό δικομματισμό με την ελπίδα ότι μετά τη μεσοβασιλεία του Μητσοτάκη, θα επιστρέψουν όλοι μαζί, κατιμάς και ράκη, στο Πραιτόριο και την Κομαντατούρ.

Εν τέλει, και αυτό είναι τρομακτικό, πολύ τρομακτικό, αυτός ο κατιμάς αναπαράγεται με τον ρυθμό που αναπαράγονται τα ζόμπι. Όπου υπάρχει κατιμάς (ΜΜΕ, ΑΕΙ, ΜΚΟ και άλλες δουλίτσες) καλεί τον κατιμά και τον προβάλλει. Κακομοιραίοι όλων των ειδών έχουν πλημμυρίσει το σύμπαν και δίνουν στη χώρα την εντύπωση ότι και η ίδια η χώρα είναι σαν τα μούτρα τους.

Τίποτα πιο καταστροφικό απ’ αυτό…

Πηγή: ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

«ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ»- Χάουαρντ Ζιν- 1° Μέρος (σε Word)

 

«H Ιστορία του Λαού των Η.Π.Α.».

 

Xauarnt Zin

Δεκαετία του 1960 στους δρόμους για τα πολιτικά δικαιώματα (δεξιά Φωτό)

τις μέρες που η παγκόσμια εργατική τάξη χτυπιέται ανελέητα, γυρίζοντας εκατονταετίες πίσω, και η Αριστερά στέκεται ανήμπορη να ερμηνεύσει τα πρωτοφανή γεγονότα, και να εμπνεύσει για το πιό δρόμο, πρέπει να ακολουθήσουμε’

το βιβλίο του κορυφαίου διανοητή 20-21 αιώνα Χάουαρντ Ζιν, (24 Αυγούστου 1922, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ )-(27 Ιανουαρίου 2010, Σάντα Μόνικα, Καλιφόρνια, ΗΠΑ) από καρδιακή προσβολή ενώ ταξίδευε προς τη Σάντα Μόνικα να δώσει διάλεξη.

Εγινε ευρύτερα γνωστός με το βιβλίο «Ιστορία του Λαού των ΗΠΑ», όπου ανέδειξε ως κεντρικούς ήρωες της ιστορίας της χώρας όχι τους ιδρυτές της, αλλά τους απλούς ανθρώπους, τους συνδικαλιστές, τις φεμινίστριες και τους μαχητές για διάφορους σκοπούς.

Εχουν εκδοθεί περισσότερα από 25 βιβλία του. Η «Ιστορία του Λαού των ΗΠΑ» κυκλοφόρησε το 1984 και εξελίχθηκε σε διαχρονικό μπεστ σέλερ, με πωλήσεις που μόνο στις ΗΠΑ έχουν ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Διδάσκεται σε εκατοντάδες πανεπιστήμια και κολέγια των ΗΠΑ και έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.

Οπως ο ίδιος είχε δηλώσει, πρόκειται για μία ιστορία της Αμερικής που έρχεται να φωτίσει, να τεκμηριώσει αλλά και να ανατρέψει τις μέχρι τώρα πληροφορίες μας γι’ αυτήν. Δεν παγιδεύεται στους εθνικούς μύθους της επίσημης ιστορίας, που γράφτηκε από την οπτική γωνία των κυβερνήσεων, των κατακτητών, των διπλωματών και των ηγετών. Ο Ζιν επιλέγει να αφηγηθεί την αμερικανική ιστορία όπως την έζησαν οι γυναίκες, οι εργάτες, οι μαύροι, οι Ινδιάνοι, οι φτωχοί, οι μετανάστες.

 

* ΧΑΟΥΑΡΝΤ ΖΙΝ

Το θαυμάσιο βιβλίο

του μεγάλου διανοητή

`

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑ :

Η ΧΡΗΣΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

`

ια τον Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα είχε δηλώσει ότι, στο εσωτερικό μέτωπο, ο πλανητάρχης είναι μια σκέτη απογοήτευση για τους ανθρώπους που τον ψήφισαν.
Το ελληνικό κοινό γνώρισε τον Ζιν ως θεατρικό συγγραφέα από τον εκπληκτικό μονόλογο «Ο Μαρξ στο Σόχο». Στο έργο ο Αμερικανός ακαδημαϊκός φέρνει σε πρώτο πρόσωπο απέναντι από τον θεατή τον Μαρξ να αναλύει με καθαρότητα τις βασικές γραμμές της ιδεολογίας του.

 

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ Αλλαξε τη συνείδηση μιας γενιάς

`
εννήθηκε το 1922 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Διετέλεσε επίτιμος καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης και ανέπτυξε πλούσιο συγγραφικό έργο. Εργάστηκε στα ναυπηγεία και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε ως μέλος πληρώματος στα βομβαρδιστικά αεροπλάνα.


Μετά τον πόλεμο αναμείχθηκε ενεργά στο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα και στο αντιπολεμικό κίνημα που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ. Ο εβραϊκής καταγωγής Ζιν, ο άνθρωπος που άλλαξε τη συνείδηση μίας γενιάς σύμφωνα με τον διάσημο καθηγητή Νόαμ Τσόμσκι, ήταν έφηβος όταν «ρουφούσε» το «Μανιφέστο» του Καρλ Μαρξ.


Οι μαρξιστικές θεωρίες τον σημάδεψαν ανεξίτηλα. «Ο καπιταλισμός, όπως εκπροσωπείται από τις ΗΠΑ, είναι ακόμη ένα άρρωστο σύστημα, εξαιρετικά σπάταλο, που πολώνει τον πλούτο οδηγώντας στον ιμπεριαλισμό και στον πόλεμο. Επειδή η Σοβιετική Ενωση κατέρρευσε, πολλοί υπέθεσαν ότι οι μαρξιστικές ιδέες είναι νεκρές. Ομως οι αναλύσεις του Μαρξ αφορούν τον καπιταλισμό των ημερών μας», είχε δηλώσει. Είχε συνεργαστεί με αρκετές διασημότητες, όπως τον ηθοποιό Ματ Ντέιμον και τον σκηνοθέτη Ολιβερ Στόουν.

`

Τίτλος Πρωτότυπου: Declaratίons οί Independence

Συγγραφέας: Howard Zinn

Originally Published: NewYork, Harper Collins 1990

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΞΑΡΧΕΙΑ 2009

Τηλ:6955493432, e-mail:exarchiapress@yahoo.gr

Γλωσσική Επιµέλεια: Γεωργία Νικολάου

Σελιδοποίηση: Λέανδρος Κοκκόρης,

Εξώφυλλο: Λέανδρος Κοκκόρης

`

 

`

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ -10

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑ: ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ -19

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΥΟ: ΜΑΚΙΑΒΕΛΙΚΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ

ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ -28

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΑ: ΒΙΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΥΣΗ – 51

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΣΣΕΡΑ: Η ΧΡΗΣΗ

ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ – 69

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΝΤΕ: ΔΙΚΑΙΟΣ ΚΑΙ

ΑΔΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ – 89

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΞΙ: ΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ -129

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΠΤΑ: ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ:

ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΤΑΞΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ – 172

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΚΊΏ: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΛΟΓΟΥ – 209

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΝΙΑ: ANΤΙΠPOΣΩΠEYTIΚH

ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – 260

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑ: ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ

ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ -289

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΤΕΚΑ: Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΔΥΝΑΜΗ -309

Αφιερωμένο στον αδελφό μου Shelly,
που ήθελε να ζήσει σ΄έναν καλύτερο κόσμο.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ

`

Μελετώντας το πολιτικό βιβλίο του ριζοσπάστη ιστορικού Χάουαρντ Ζιν αναρωτήθηκα για µια ακόµη φορά: Μήπως η Ιστορία, όπως και τόσες άλλες «επιστήµες», έβλαψαν τον άνθρωπο και την κοινωνία του, του χάρισαν απλόχερα εκατόµβες για να ‘χει να θυµάται;

Οτιδήποτε ξεφεύγει από τον έλεγχο των καθηµερινών ανθρώπων, από τη συνεχή κρίση και αµφισβήτηση, οτιδήποτε αυτονοµείται, χαρίζεται στους ειδικούς και τελικά γίνεται υποχείριό εκείνων που µέσα από κάποιες ιστορικές αλλά αφανέρωτες διαδικασίες απέκτησαν εξουσία εις βάρος µας, είναι φυσικό να µας βλάπτει.

‘Ετσι και η περισπούδαστη αλλά ρηχή ιστορία µας ανάγκασε από τα µικράτα µας να αποστηθίζουµε µάχες, πολέµους, στρατηγούς και βασιλιάδες, πρωθυπουργούς και προέδρους, αγώνες κρατών για σύνορα και ψεύτικη ελευθερία. Σε σχολεία και πανεπιστήµια, ως αναπόσπαστο κοµµάτι του ακαδηµαϊκού βάλτου, η Ιστορία μας έµαθε να λύνουµε τα προβλήµατά µας µε ηγέτες και πολέµους.

Ο Χάουαρντ Ζιν δεν είναι ένας συνηθισµένος καθηγητής πανεπιστηµίου. Ίσως επειδή είναι αναρχικός.

**Ο ίδιος αναφέρει: «Η προσωπική µου άρνηση να αποδεχτώ είτε το σοβιετικό σοσιαλισµό είτε τον αµερικανικό καπιταλισµό ως µοντέλα δικαιοσύνης και ελευθερίας µε οδήγησε, ενώ συµµετείχα στα κινήµατα του ’60, στη διαρκή µελέτη της φιλοσοφίας του αναρχισµού».

Και συνεχίζει: «Οι αναρχικοί, ανακάλυψα, δεν πιστεύουν στην αναρχία όπως συνήθως ορίζεται αταξία, αποδιοργάνωση, χάος, σύγχυση και ο καθένας να κάνει αυτό που του αρέσει. Αντίθετα, πιστεύουν ότι η κοινωνία πρέπει να είναι οργανωµένη µε χίλιους διαφορετικούς τρόπους, ότι οι άνθρωποι πρέπει να συνεργάζονται στην εργασία και την ψυχαγωγία και να συγκροτούν µια όµορφη κοινωνία … πιστεύουν ότι κάθε οργάνωση πρέπει να αποφεύγει την ιεραρχία, την εξουσία από τα πάνω πρέπει να είναι δηµοκρατική, συναινετική, να φτάνει σε αποφάσεις µε συνεχή συζήτηση και επιχειρηµατολογία».

Στην ιστορία που διδάσκει ο Ζιν δε θα µάθετε για τα ανδραγαθήµατα των πλούσιων και δυνατών, των πολιτικών ηγετών, των βιοµηχάνων, των σπουδαίων σωτήρων του λαού. αλλά για την πραγµατικότητα, όπως διαµορφώνεται αργά και επίπονα, µακριά από τις πένες των ιστορικών, µέσα από τις άοκνες προσπάθειες καθηµερινών ανθρώπων που κυριεύτηκαν από την ιδέα της περισσότερης δικαιοσύνης, ένωσαν τις δυνάµεις τους, οργανώθηκαν και αγωνίστηκαν για να φέρουν τα πάνω κάτω.

Ο Χάουαρντ Ζιν προέρχεται από φτωχή οικογένεια µεταναστών και µεγάλωσε στις σκοτεινές και βρώµικες εργατικές κατοικία; της Ν. Υόρκης. Οµολογεί ότι έγινε ιστορικός για ν’ αλλάξει τον κόσµο και έθεσε την ιστορία στην υπηρεσία του ανθρώπου ως εργαλείο µεταβολής της κοινωνίας και όχι διαιώνισης µιας άρρωστης πραγµατικότητας. Πεπεισµένος ο ίδιος ότι η κοινωνική πρόοδος, όπου και όσο αυτή συντελέστηκε στην πάροδο των αιώνων, προήλθε µόνο µέσα από τους αγώνες των απλών ανθρώπων που πάλεψαν ενάντια σε κάθε είδους εξουσιαστικούς και καταπιεστικούς µηχανισµούς, φέρνει στο φως την ιστορία από τα κάτω.

Όσοι από εμάς έχουµε εντρυφήσει στις αφηρηµένες έννοιες θα συγκινηθούµε διαβάζοντας τον Χάουαρντ Ζιν γιατί µας επιστρέφει στο χειροπιαστό εκεί όπου ανήκουµε. ‘Ετσι κι αλλιώς οι σπουδαίες ιδέες είναι απλές, εµείς τις περιπλέκουµε. Μετά από διακόσια χρόνια φίµωσης, λογοκρισίας και δυσφήµισης του αναρχικού σοσιαλισµού από εχθρούς και φίλους, στο µεταίχµιο του 20°» και 21°» αιώνα, τη στιγµή που κατέρρευσε ο εξουσιαστικός µπολσεβικισµός, ο Χάουαρντ Ζιν µας χάρισε ίσως το καλύτερο λαϊκό εγχειρίδιο εισαγωγής στον αναρχικό σοσιαλισµό, όπως αυτός οριοθετήθηκε ως κοινωνική θεωρία αναζήτησης της αυτονόητης ελευθερίας, δικαιοσύνης και ειρήνης. Και επειδή στα µυαλά πολλών στην εποχή µας αυτές οι έννοιες είναι οµιχλώδεις, τα ιστορικά στοιχεία του Χάουαρντ Ζιν είναι διαφωτιστικά: ξεκαθαρίζουν σε όλους µας τι πάει να πει αδικία, σκλαβιά και πόνος.


ι συλλογισµοί του Ζιν βασίζονται σε στοιχεία της αµερικανικής κοινωνίας. Και ακριβώς γι’ αυτό δεν περιορίζονται εκεί, αλλά αποκτούν παγκόσµιο χαρακτήρα, αφού το αµερικανικό κοινωνικό µοντέλο, συνέχεια του δυτικοευρωπαϊκού, επικράτησε διεθνώς. Και αυτή ακριβώς είναι η αξία της σκέψης του για τον ελληνικό µικρόκοσµο. Στις Διακηρύξεις Ανεξαρτησίας ο συγγραφέας αποδοµεί την κυρίαρχη αµερικανική ιδεολογία. Αναδεικνύει τον καταπιεστικό χαρακτήρα της δυτικής «δηµοκρατίας» που εξαπατά τους πολίτες της προσφέροντας ψεύτικο πλουραλισµό και κίβδηλη ελευθερία.

Αυτοί που έχουν δύναµη και εξουσία στις κοινωνίες µας, πλουτοκράτες και επαγγελµατίες πολιτικοί, µας αναγκάζουν να επιλέγουµε µεταξύ περιορισµένων επιλογών, αφήνοντας απέξω τις ρηξικέλευθες προτάσεις, εκείνες που απειλούν την αυθαίρετη και άδικη τάξη πραγµάτων. Με αυτό το δεδοµένο ο συγγραφέας διακηρύττει ότι δεν είναι ουδέτερος.

Σε έναν κόσµο που κινείται ήδη προς συγκεκριµένη κατεύθυνση, όπου ο πλούτος και η δύναµη διανέµονται ήδη µε συγκεκριµένο τρόπο, ουδετερότητα γι’ αυτόν σηµαίνει αποδοχή των πραγµάτων όπως είναι τώρα. Ο Χάουαρντ Ζιν θεωρεί ότι η πολιτική είναι ζήτηµα όλων των ανθρώπων και απεχθάνεται τους ειδικούς. Δε διστάζει να τα βάλει µε έναν απ’ αυτούς, το Νικολό Μακιαβέλι.

Δεν πρόκειται για προσωπική ετεροχρονισµένη εµπάθεια. Ο σκοπός του είναι να διακηρύξει ότι ο πολιτικός ρεαλισµός του Μακιαβέλι και των κατοπινών υποστηρικτών του µπορεί να είναι ρεαλισµός για τα συµφέροντα εκείνων που ασκούν την εξουσία, αλλά για όλους εμάς τους υπόλοιπους είναι απάνθρωπος κυνισµός που στρέφεται ενάντια στην ίδια τη ζωή. Λένιν, Χίτλερ, Moυσoλίνι, Στάλιν και τόσοι σύγχρονοι «δημοκράτες» μελέτησαν και επικαλούνται τον «Πριγκηπα» του Μακιαβέλι, όπου ο ιταλός στοχαστης διδαξε οτι ο ηγέτης, τοσο στην εσωτερική όσο και στην εξωτερικη πολιτική, πρέπει να μιμειται την αλεπου και το λιοντάρι, να μεταχειρίζεται την πανουργία και τη βία, προκειμενου να εξασφαλίσει τα συμφέροντά του.

Η πλειονότητα των πολιτικών αλλά και των απλών ανθρώπων που μεταχειρίζονται τη βία, προκειμένου να πετύχουν τους σκοπούς τους, δεν έχουν τύψεις: διακηρύττουν ότι είναι στη φύση του ανθρώπου. Ο Μακιαβέλι, στην προσπάθεια του να υποστηρίξει το ρεαλισμό και να παρακάμψει τους όποιους ηθικούς φραγμούς, συμφωνεί. «Οι άνθρωποι έχουν την τάση να είναι κακοί».

 

Και το ίδιο φαίνεται να λένε ο Τόμας Χομπς , ο Αϊνστάιν, αργότερα, ο Φρόιντ και ο σπουδαίος κοινωνιοβιολόγος Ουίλσον, επικαλούμενοι όλοι τούς αμέτρητους πολέμους στην ιστορία και όχι τις επιστήμες τους.


Αυτό, όμως, είναι το πεδίο δράσης του Ζιν: Αν το φαινόμενο της βίας και του πολέμου δεν οφείλεται στη φύση του ανθρώπου, όπως δηλώνουν γενετιστές, ψυχολόγοι, ανθρωπολόγοι και ζωολόγοι, αλλά πρόκειται για ένα τόσο συχνό ιστορικό γεγονός, τότε είναι λογικό να οφείλεται τελικά στις ιστορικές συνθήκες.


Εκεί όπου ευδοκίμησαν εξουσιαστικές ελίτ, ερωτευμένες με την εξουσία τους και άπληστες, εκεί όπου επικράτησε η πλύση εγκεφάλου και ο εθνικισμός είναι φυσικό να μη λείπει ο πόλεμος.

Εξάλλου, «η Ιστορία, τόσο φιλότιμη στην καταγραφή των καταστροφών, παραμένει άκρως σιωπηλή απέναντι στον τεράστιο αριθμό ειρηνικών πράξεων θάρρους από άτομα που αμφισβήτησαν την εξουσία και αδιαφόρησαν για το θάνατο. Το ζήτημα της ιστορίας, όμως, η χρήση και η κατάχρησή της, αξίζει να συζητηθεί ξεχωριστά».

Ο Χάουαρντ Ζιν δεν είναι αντικειμενικός ιστορικός, όπως δε θα έπρεπε να είναι και κανένας συνάδελφος του. Από την πρώτη στιγμή που ασχολήθηκε με την Ιστορία είχε αποφασίσει ότι θα είναι προκατειλημμένος, υποστηρίζοντας ολόψυχα τις θεμελιώδεις ανθρώπινες αξίες, το δικαίωμα όλων των ανθρώπων στη ζωή, την ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας. Προσπάθησε, ωστόσο, να είναι ανοιχτόμυαλος με τα μέσα που θα το πετύχαινε αυτό. Δε φοβήθηκε ποτέ τις ιστορικές αποκαλύψεις, γιατί δε θα μπορούσαν ποτέ να απειλήσουν τις αρχές του. Τα ιστορικά στοιχεία θέτουν σε δοκιμασία μόνο τα μέσα που μεταχειριζόμαστε και όχι τους σκοπούς μας.

Για το συγγραφέα, «κάθε καταγεγραμμένη ιστορία είναι μερική κατά δύο έννοιες. Είναι μερική με την έννοια ότι αποτελεί μόνο ένα απειροελάχιστο κομμάτι όλης της πραγματικότητας … και επειδή επιλέγει πλευρές, υποστηρίζει τη μία άποψη ή την άλλη ανάλογα με αυτά που αναφέρει ή παραλείπει, αυτά που δίνει έμφαση ή όχι … Το βασικό πρόβλημα, σχετικά με την ιστορική εντιμότητα, δεν είναι το απροκάλυπτο ψέμα. Είναι η παράλειψη, ο υποτονισμός σημαντικών στοιχείων». Οι άνθρωποι, όμως, έχουν ανάγκη την ιστορία, όχι αυτή που δίνει έμφαση στη στείρα γνώση γυμνών γεγονότων και στις πράξεις των ανθρώπων της εξουσίας αλλά εκείνη που «παρακινεί τη νέα γενιά να αντισταθεί στην παράνοια των κυβερνήσεων, οι οποίες προσπαθούν να κατευθύνουν τον κόσμο και τα μυαλά μας εντός της σφαίρας επιρροής τους»,

Οι κάθε είδους κυβερνήσεις είναι αυτές που επεμβαίνουν αυταρχικά στις ζωές μας και πολύ συχνά μας οδηγούν σαν πρόβατα στα σφαγεία των πεδίων της μάχης. Στον 20ο αιώνα περίπου 65 εκατομμύρια ανθρώπινες υπάρξεις θυσιάστηκαν χωρίς δισταγμό από τις κυβερνήσεις των λαών. Και όπως πάντα «οι φτωχοί πήγαν στον πόλεμο για να υπερασπιστούν τις απολαύσεις των άλλων» (Πλούταρχος). Πολλοί άνθρωποι και διανοούμενοι θεωρούν τον πόλεμο αναγκαίο κακό (Μακιαβέλι), άλλοι τον θεωρούν επιθυμητό (Ρούζβελτ) και άλλοι ξεχωρίζουν δίκαιους και άδικους πολέμους, ορισμένοι, όμως, θεωρούν κάθε πόλεμο αποκρουστικό (Έρασμος). Για τον Αϊνστάιν «ο πόλεμος δεν εξανθρωπιζεται. Καταργείται».

η μάχη με τον πόλεμο δίνει και ο Χάουαρντ Ζιν, με όπλo την ιστορία. Μας μαθαίνει ότι ο πόλεμoς δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο των αυταρχικών κρατών. Η Δημοκρατία των Αθηνών εξόντωσε τους Μηλίους που αρνήθηκαν να υποταχτούν και η δημοκρατία των ΗΠΑ μεταχειρίστηκε το πιο σατανικό όπλo που βρέθηκε ποτέ στα χέρια των ανθρώπων. Ο Χάουαρντ Ζιν πολέμησε το φασισμό στο Β.Π.Π. και με βάση την εμπειρία του αναρωτιέται: υπάρχει δίκαιος πόλεμος; Με αδιάσειστα ντοκουμέντα αποδεικνύει ότι ο πόλεμος του 1940 δεν έγινε για να σωθούν οι Εβραίοι από τη γενοκτονία. Δεν έγινε για να προστατευτεί το δικαίωμα των εθνών για αυτοπροσδιορισμό. Δεν έγινε για να καταπολεμηθεί ο ρατσισμός. Δεν έγινε για τη δημοκρατία. Αντίθετα έγινε για να προστατευτούν τα συμφέροντα των κραταιών δυνάμεων της εποχής που αισθάνθηκαν ν’ απειλούνται από την ανερχόμενη δύναμη της ναζιστικής Γερμανίας. Και αν ο ναζισμός ήταν αποτρόπαιος, πρέπει όλοι να θυμόμαστε τις φρικαλεότητες των δημοκρατικών συμμάχων Δρέσδη, Χιροσίμα, Ρόγιαν.

(περισσότερα…)

Πρoστατευμένο: «ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ»- Χάουαρντ Ζιν- 1° Μέρος (σε Word)

«H Ιστορία του Λαού των Η.Π.Α.» «H Ιστορία του Λαού των Η.Π.Α.». Δεκαετία του 1960 στους δρόμους για τα πολιτικά δικαιώματα (δεξιά Φωτό) τις μέρες που η παγκόσμια εργατική τάξη χτυπιέται ανελέητα, γυρίζοντας εκατονταετίες πίσω, και η Αριστερά στέκεται ανήμπορη να ερμηνεύσει τα πρωτοφανή γεγονότα, και να εμπνεύσει για το πιό δρόμο, πρέπει να ακολουθήσουμε, το βιβλίο του κορυφαίου διανοητή 20-21 αιώνα Χάουαρντ Ζιν, (24 Αυγούστου 1922, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ )-(27 Ιανουαρίου 2010, Σάντα Μόνικα, Καλιφόρνια, ΗΠΑ) από καρδιακή προσβολή ενώ ταξίδευε προς τη Σάντα Μόνικα να δώσει διάλεξη. Εγινε ευρύτερα γνωστός με το βιβλίο «Ιστορία του Λαού των ΗΠΑ», όπου ανέδειξε ως κεντρικούς ήρωες της ιστορίας της χώρας όχι τους ιδρυτές της, αλλά τους απλούς ανθρώπους, τους συνδικαλιστές, τις φεμινίστριες και τους μαχητές για διάφορους σκοπούς. Εχουν εκδοθεί περισσότερα από 25 βιβλία του. Η «Ιστορία του Λαού των ΗΠΑ» κυκλοφόρησε το 1984 και εξελίχθηκε σε διαχρονικό μπεστ σέλερ, με πωλήσεις που μόνο στις ΗΠΑ έχουν ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Διδάσκεται σε εκατοντάδες πανεπιστήμια και κολέγια των ΗΠΑ και έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Οπως ο ίδιος είχε δηλώσει, πρόκειται για μία ιστορία της Αμερικής που έρχεται να φωτίσει, να τεκμηριώσει αλλά και να ανατρέψει τις μέχρι τώρα πληροφορίες μας γι’ αυτήν. Δεν παγιδεύεται στους εθνικούς μύθους της επίσημης ιστορίας, που γράφτηκε από την οπτική γωνία των κυβερνήσεων, των κατακτητών, των διπλωματών και των ηγετών. Ο Ζιν επιλέγει να αφηγηθεί την αμερικανική ιστορία όπως την έζησαν οι γυναίκες, οι εργάτες, οι μαύροι, οι Ινδιάνοι, οι φτωχοί, οι μετανάστες. * ΧΑΟΥΑΡΝΤ ΖΙΝ Το θαυμάσιο βιβλίο του μεγάλου διανοητή ` ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑ : Η ΧΡΗΣΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ` ια τον Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα είχε δηλώσει ότι, στο εσωτερικό μέτωπο, ο πλανητάρχης είναι μια σκέτη απογοήτευση για τους ανθρώπους που τον ψήφισαν. Το ελληνικό κοινό γνώρισε τον Ζιν ως θεατρικό συγγραφέα από τον εκπληκτικό μονόλογο «Ο Μαρξ στο Σόχο». Στο έργο ο Αμερικανός ακαδημαϊκός φέρνει σε πρώτο πρόσωπο απέναντι από τον θεατή τον Μαρξ να αναλύει με καθαρότητα τις βασικές γραμμές της ιδεολογίας του. ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ Αλλαξε τη συνείδηση μιας γενιάς ` ———– Κι ύστερα άρχισαν να κυλούν οι πενταετίες. Χίλια εννιακόσια πενήντα πέντε χίλια εννιακόσια εξήντα, άρχισε να λιγδώνει το αντεράκι μας, οι κακουχίες έγιναν ιστορίες γύρω απ’ το βραδινό τραπέζι, οι άνθρωποι αγωνίζονταν για τον επιούσιο και ήλπιζαν για το αύριο. Η τέχνη στήριζε τις καρδιές, οι ποιητές λαλούσαν, οι ράφτες έραβαν ξανά κουστούμια και οι μοδίστρες ταγιέρ. ———– εννήθηκε το 1922 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Διετέλεσε επίτιμος καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης και ανέπτυξε πλούσιο συγγραφικό έργο. Εργάστηκε στα ναυπηγεία και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε ως μέλος πληρώματος στα βομβαρδιστικά αεροπλάνα. Μετά τον πόλεμο αναμείχθηκε ενεργά στο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα και στο αντιπολεμικό κίνημα που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ. Ο εβραϊκής καταγωγής Ζιν, ο άνθρωπος που άλλαξε τη συνείδηση μίας γενιάς σύμφωνα με τον διάσημο καθηγητή Νόαμ Τσόμσκι, ήταν έφηβος όταν «ρουφούσε» το «Μανιφέστο» του Καρλ Μαρξ. Οι μαρξιστικές θεωρίες τον σημάδεψαν ανεξίτηλα. «Ο καπιταλισμός, όπως εκπροσωπείται από τις ΗΠΑ, είναι ακόμη ένα άρρωστο σύστημα, εξαιρετικά σπάταλο, που πολώνει τον πλούτο οδηγώντας στον ιμπεριαλισμό και στον πόλεμο. Επειδή η Σοβιετική Ενωση κατέρρευσε, πολλοί υπέθεσαν ότι οι μαρξιστικές ιδέες είναι νεκρές. Ομως οι αναλύσεις του Μαρξ αφορούν τον καπιταλισμό των ημερών μας», είχε δηλώσει. Είχε συνεργαστεί με αρκετές διασημότητες, όπως τον ηθοποιό Ματ Ντέιμον και τον σκηνοθέτη Ολιβερ Στόουν. ` Τίτλος Πρωτότυπου: Declaratίons οί Independence Συγγραφέας: Howard Zinn Originally Published: NewYork, Harper Collins 1990 ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΞΑΡΧΕΙΑ 2009 Τηλ:6955493432, e-mail:exarchiapress@yahoo.gr Γλωσσική Επιµέλεια: Γεωργία Νικολάου Σελιδοποίηση: Λέανδρος Κοκκόρης, Εξώφυλλο: Λέανδρος Κοκκόρης ` ` ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ -10 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑ: ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ -19 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΥΟ: ΜΑΚΙΑΒΕΛΙΚΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ -28 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΑ: ΒΙΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΥΣΗ – 51 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΣΣΕΡΑ: Η ΧΡΗΣΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ – 69 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΝΤΕ: ΔΙΚΑΙΟΣ ΚΑΙ ΑΔΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ – 89 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΞΙ: ΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ -129 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΠΤΑ: ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ: ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΤΑΞΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ – 172 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΚΊΏ: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΛΟΓΟΥ – 209 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΝΙΑ: ANΤΙΠPOΣΩΠEYTIΚH ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – 260 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑ: ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ -289 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΤΕΚΑ: Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΔΥΝΑΜΗ -309 Αφιερωμένο στον αδελφό μου Shelly, που ήθελε να ζήσει σ΄έναν καλύτερο κόσμο. ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ ` Μελετώντας το πολιτικό βιβλίο του ριζοσπάστη ιστορικού Χάουαρντ Ζιν αναρωτήθηκα για µια ακόµη φορά: Μήπως η Ιστορία, όπως και τόσες άλλες «επιστήµες», έβλαψαν τον άνθρωπο και την κοινωνία του, του χάρισαν απλόχερα εκατόµβες για να ‘χει να θυµάται; Οτιδήποτε ξεφεύγει από τον έλεγχο των καθηµερινών ανθρώπων, από τη συνεχή κρίση και αµφισβήτηση, οτιδήποτε αυτονοµείται, χαρίζεται στους ειδικούς και τελικά γίνεται υποχείριό εκείνων που µέσα από κάποιες ιστορικές αλλά αφανέρωτες διαδικασίες απέκτησαν εξουσία εις βάρος µας, είναι φυσικό να µας βλάπτει. ‘Ετσι και η περισπούδαστη αλλά ρηχή ιστορία µας ανάγκασε από τα µικράτα µας να αποστηθίζουµε µάχες, πολέµους, στρατηγούς και βασιλιάδες, πρωθυπουργούς και προέδρους, αγώνες κρατών για σύνορα και ψεύτικη ελευθερία. Σε σχολεία και πανεπιστήµια, ως αναπόσπαστο κοµµάτι του ακαδηµαϊκού βάλτου, η Ιστορία μας έµαθε να λύνουµε τα προβλήµατά µας µε ηγέτες και πολέµους. Ο Χάουαρντ Ζιν δεν είναι ένας συνηθισµένος καθηγητής πανεπιστηµίου. Ίσως επειδή είναι αναρχικός. **Ο ίδιος αναφέρει: «Η προσωπική µου άρνηση να αποδεχτώ είτε το σοβιετικό σοσιαλισµό είτε τον αµερικανικό καπιταλισµό ως µοντέλα δικαιοσύνης και ελευθερίας µε οδήγησε, ενώ συµµετείχα στα κινήµατα του ’60, στη διαρκή µελέτη της φιλοσοφίας του αναρχισµού». Και συνεχίζει: «Οι αναρχικοί, ανακάλυψα, δεν πιστεύουν στην αναρχία όπως συνήθως ορίζεται αταξία, αποδιοργάνωση, χάος, σύγχυση και ο καθένας να κάνει αυτό που του αρέσει. Αντίθετα, πιστεύουν ότι η κοινωνία πρέπει να είναι οργανωµένη µε χίλιους διαφορετικούς τρόπους, ότι οι άνθρωποι πρέπει να συνεργάζονται στην εργασία και την ψυχαγωγία και να συγκροτούν µια όµορφη κοινωνία … πιστεύουν ότι κάθε οργάνωση πρέπει να αποφεύγει την ιεραρχία, την εξουσία από τα πάνω πρέπει να είναι δηµοκρατική, συναινετική, να φτάνει σε αποφάσεις µε συνεχή συζήτηση και επιχειρηµατολογία». Στην ιστορία που διδάσκει ο Ζιν δε θα µάθετε για τα ανδραγαθήµατα των πλούσιων και δυνατών, των πολιτικών ηγετών, των βιοµηχάνων, των σπουδαίων σωτήρων του λαού. αλλά για την πραγµατικότητα, όπως διαµορφώνεται αργά και επίπονα, µακριά από τις πένες των ιστορικών, µέσα από τις άοκνες προσπάθειες καθηµερινών ανθρώπων που κυριεύτηκαν από την ιδέα της περισσότερης δικαιοσύνης, ένωσαν τις δυνάµεις τους, οργανώθηκαν και αγωνίστηκαν για να φέρουν τα πάνω κάτω. Ο Χάουαρντ Ζιν προέρχεται από φτωχή οικογένεια µεταναστών και µεγάλωσε στις σκοτεινές και βρώµικες εργατικές κατοικία; της Ν. Υόρκης. Οµολογεί ότι έγινε ιστορικός για ν’ αλλάξει τον κόσµο και έθεσε την ιστορία στην υπηρεσία του ανθρώπου ως εργαλείο µεταβολής της κοινωνίας και όχι διαιώνισης µιας άρρωστης πραγµατικότητας. Πεπεισµένος ο ίδιος ότι η κοινωνική πρόοδος, όπου και όσο αυτή συντελέστηκε στην πάροδο των αιώνων, προήλθε µόνο µέσα από τους αγώνες των απλών ανθρώπων που πάλεψαν ενάντια σε κάθε είδους εξουσιαστικούς και καταπιεστικούς µηχανισµούς, φέρνει στο φως την ιστορία από τα κάτω. Όσοι από εμάς έχουµε εντρυφήσει στις αφηρηµένες έννοιες θα συγκινηθούµε διαβάζοντας τον Χάουαρντ Ζιν γιατί µας επιστρέφει στο χειροπιαστό εκεί όπου ανήκουµε. ‘Ετσι κι αλλιώς οι σπουδαίες ιδέες είναι απλές, εµείς τις περιπλέκουµε. Μετά από διακόσια χρόνια φίµωσης, λογοκρισίας και δυσφήµισης του αναρχικού σοσιαλισµού από εχθρούς και φίλους, στο µεταίχµιο του 20°» και 21°» αιώνα, τη στιγµή που κατέρρευσε ο εξουσιαστικός µπολσεβικισµός, ο Χάουαρντ Ζιν µας χάρισε ίσως το καλύτερο λαϊκό εγχειρίδιο εισαγωγής στον αναρχικό σοσιαλισµό, όπως αυτός οριοθετήθηκε ως κοινωνική θεωρία αναζήτησης της αυτονόητης ελευθερίας, δικαιοσύνης και ειρήνης. Και επειδή στα µυαλά πολλών στην εποχή µας αυτές οι έννοιες είναι οµιχλώδεις, τα ιστορικά στοιχεία του Χάουαρντ Ζιν είναι διαφωτιστικά: ξεκαθαρίζουν σε όλους µας τι πάει να πει αδικία, σκλαβιά και πόνος. ι συλλογισµοί του Ζιν βασίζονται σε στοιχεία της αµερικανικής κοινωνίας. Και ακριβώς γι’ αυτό δεν περιορίζονται εκεί, αλλά αποκτούν παγκόσµιο χαρακτήρα, αφού το αµερικανικό κοινωνικό µοντέλο, συνέχεια του δυτικοευρωπαϊκού, επικράτησε διεθνώς. Και αυτή ακριβώς είναι η αξία της σκέψης του για τον ελληνικό µικρόκοσµο. Στις Διακηρύξεις Ανεξαρτησίας ο συγγραφέας αποδοµεί την κυρίαρχη αµερικανική ιδεολογία. Αναδεικνύει τον καταπιεστικό χαρακτήρα της δυτικής «δηµοκρατίας» που εξαπατά τους πολίτες της προσφέροντας ψεύτικο πλουραλισµό και κίβδηλη ελευθερία. Αυτοί που έχουν δύναµη και εξουσία στις κοινωνίες µας, πλουτοκράτες και επαγγελµατίες πολιτικοί, µας αναγκάζουν να επιλέγουµε µεταξύ περιορισµένων επιλογών, αφήνοντας απέξω τις ρηξικέλευθες προτάσεις, εκείνες που απειλούν την αυθαίρετη και άδικη τάξη πραγµάτων. Με αυτό το δεδοµένο ο συγγραφέας διακηρύττει ότι δεν είναι ουδέτερος. Σε έναν κόσµο που κινείται ήδη προς συγκεκριµένη κατεύθυνση, όπου ο πλούτος και η δύναµη διανέµονται ήδη µε συγκεκριµένο τρόπο, ουδετερότητα γι’ αυτόν σηµαίνει αποδοχή των πραγµάτων όπως είναι τώρα. Ο Χάουαρντ Ζιν θεωρεί ότι η πολιτική είναι ζήτηµα όλων των ανθρώπων και απεχθάνεται τους ειδικούς. Δε διστάζει να τα βάλει µε έναν απ’ αυτούς, το Νικολό Μακιαβέλι. Δεν πρόκειται για προσωπική ετεροχρονισµένη εµπάθεια. Ο σκοπός του είναι να διακηρύξει ότι ο πολιτικός ρεαλισµός του Μακιαβέλι και των κατοπινών υποστηρικτών του µπορεί να είναι ρεαλισµός για τα συµφέροντα εκείνων που ασκούν την εξουσία, αλλά για όλους εμάς τους υπόλοιπους είναι απάνθρωπος κυνισµός που στρέφεται ενάντια στην ίδια τη ζωή. Λένιν, Χίτλερ, Moυσoλίνι, Στάλιν και τόσοι σύγχρονοι «δημοκράτες» μελέτησαν και επικαλούνται τον «Πριγκηπα» του Μακιαβέλι, όπου ο ιταλός στοχαστης διδαξε οτι ο ηγέτης, τοσο στην εσωτερική όσο και στην εξωτερικη πολιτική, πρέπει να μιμειται την αλεπου και το λιοντάρι, να μεταχειρίζεται την πανουργία και τη βία, προκειμενου να εξασφαλίσει τα συμφέροντά του. Η πλειονότητα των πολιτικών αλλά και των απλών ανθρώπων που μεταχειρίζονται τη βία, προκειμένου να πετύχουν τους σκοπούς τους, δεν έχουν τύψεις: διακηρύττουν ότι είναι στη φύση του ανθρώπου. Ο Μακιαβέλι, στην προσπάθεια του να υποστηρίξει το ρεαλισμό και να παρακάμψει τους όποιους ηθικούς φραγμούς, συμφωνεί. «Οι άνθρωποι έχουν την τάση να είναι κακοί». Και το ίδιο φαίνεται να λένε ο Τόμας Χομπς , ο Αϊνστάιν, αργότερα, ο Φρόιντ και ο σπουδαίος κοινωνιοβιολόγος Ουίλσον, επικαλούμενοι όλοι τούς αμέτρητους πολέμους στην ιστορία και όχι τις επιστήμες τους. Αυτό, όμως, είναι το πεδίο δράσης του Ζιν: Αν το φαινόμενο της βίας και του πολέμου δεν οφείλεται στη φύση του ανθρώπου, όπως δηλώνουν γενετιστές, ψυχολόγοι, ανθρωπολόγοι και ζωολόγοι, αλλά πρόκειται για ένα τόσο συχνό ιστορικό γεγονός, τότε είναι λογικό να οφείλεται τελικά στις ιστορικές συνθήκες. Εκεί όπου ευδοκίμησαν εξουσιαστικές ελίτ, ερωτευμένες με την εξουσία τους και άπληστες, εκεί όπου επικράτησε η πλύση εγκεφάλου και ο εθνικισμός είναι φυσικό να μη λείπει ο πόλεμος. Εξάλλου, «η Ιστορία, τόσο φιλότιμη στην καταγραφή των καταστροφών, παραμένει άκρως σιωπηλή απέναντι στον τεράστιο αριθμό ειρηνικών πράξεων θάρρους από άτομα που αμφισβήτησαν την εξουσία και αδιαφόρησαν για το θάνατο. Το ζήτημα της ιστορίας, όμως, η χρήση και η κατάχρησή της, αξίζει να συζητηθεί ξεχωριστά». Ο Χάουαρντ Ζιν δεν είναι αντικειμενικός ιστορικός, όπως δε θα έπρεπε να είναι και κανένας συνάδελφος του. Από την πρώτη στιγμή που ασχολήθηκε με την Ιστορία είχε αποφασίσει ότι θα είναι προκατειλημμένος, υποστηρίζοντας ολόψυχα τις θεμελιώδεις ανθρώπινες αξίες, το δικαίωμα όλων των ανθρώπων στη ζωή, την ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας. Προσπάθησε, ωστόσο, να είναι ανοιχτόμυαλος με τα μέσα που θα το πετύχαινε αυτό. Δε φοβήθηκε ποτέ τις ιστορικές αποκαλύψεις, γιατί δε θα μπορούσαν ποτέ να απειλήσουν τις αρχές του. Τα ιστορικά στοιχεία θέτουν σε δοκιμασία μόνο τα μέσα που μεταχειριζόμαστε και όχι τους σκοπούς μας. Για το συγγραφέα, «κάθε καταγεγραμμένη ιστορία είναι μερική κατά δύο έννοιες. Είναι μερική με την έννοια ότι αποτελεί μόνο ένα απειροελάχιστο κομμάτι όλης της πραγματικότητας … και επειδή επιλέγει πλευρές, υποστηρίζει τη μία άποψη ή την άλλη ανάλογα με αυτά που αναφέρει ή παραλείπει, αυτά που δίνει έμφαση ή όχι … Το βασικό πρόβλημα, σχετικά με την ιστορική εντιμότητα, δεν είναι το απροκάλυπτο ψέμα. Είναι η παράλειψη, ο υποτονισμός σημαντικών στοιχείων». Οι άνθρωποι, όμως, έχουν ανάγκη την ιστορία, όχι αυτή που δίνει έμφαση στη στείρα γνώση γυμνών γεγονότων και στις πράξεις των ανθρώπων της εξουσίας αλλά εκείνη που «παρακινεί τη νέα γενιά να αντισταθεί στην παράνοια των κυβερνήσεων, οι οποίες προσπαθούν να κατευθύνουν τον κόσμο και τα μυαλά μας εντός της σφαίρας επιρροής τους», Οι κάθε είδους κυβερνήσεις είναι αυτές που επεμβαίνουν αυταρχικά στις ζωές μας και πολύ συχνά μας οδηγούν σαν πρόβατα στα σφαγεία των πεδίων της μάχης. Στον 20ο αιώνα περίπου 65 εκατομμύρια ανθρώπινες υπάρξεις θυσιάστηκαν χωρίς δισταγμό από τις κυβερνήσεις των λαών. Και όπως πάντα «οι φτωχοί πήγαν στον πόλεμο για να υπερασπιστούν τις απολαύσεις των άλλων» (Πλούταρχος). Πολλοί άνθρωποι και διανοούμενοι θεωρούν τον πόλεμο αναγκαίο κακό (Μακιαβέλι), άλλοι τον θεωρούν επιθυμητό (Ρούζβελτ) και άλλοι ξεχωρίζουν δίκαιους και άδικους πολέμους, ορισμένοι, όμως, θεωρούν κάθε πόλεμο αποκρουστικό (Έρασμος). Για τον Αϊνστάιν «ο πόλεμος δεν εξανθρωπιζεται. Καταργείται». η μάχη με τον πόλεμο δίνει και ο Χάουαρντ Ζιν, με όπλo την ιστορία. Μας μαθαίνει ότι ο πόλεμoς δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο των αυταρχικών κρατών. Η Δημοκρατία των Αθηνών εξόντωσε τους Μηλίους που αρνήθηκαν να υποταχτούν και η δημοκρατία των ΗΠΑ μεταχειρίστηκε το πιο σατανικό όπλo που βρέθηκε ποτέ στα χέρια των ανθρώπων. Ο Χάουαρντ Ζιν πολέμησε το φασισμό στο Β.Π.Π. και με βάση την εμπειρία του αναρωτιέται: υπάρχει δίκαιος πόλεμος; Με αδιάσειστα ντοκουμέντα αποδεικνύει ότι ο πόλεμος του 1940 δεν έγινε για να σωθούν οι Εβραίοι από τη γενοκτονία. Δεν έγινε για να προστατευτεί το δικαίωμα των εθνών για αυτοπροσδιορισμό. Δεν έγινε για να καταπολεμηθεί ο ρατσισμός. Δεν έγινε για τη δημοκρατία. Αντίθετα έγινε για να προστατευτούν τα συμφέροντα των κραταιών δυνάμεων της εποχής που αισθάνθηκαν ν’ απειλούνται από την ανερχόμενη δύναμη της ναζιστικής Γερμανίας. Και αν ο ναζισμός ήταν αποτρόπαιος, πρέπει όλοι να θυμόμαστε τις φρικαλεότητες των δημοκρατικών συμμάχων Δρέσδη, Χιροσίμα, Ρόγιαν. Όσο οι άνθρωποι θα καταφεύγουν στη μαζική βία ως μέθοδο επίλυσης των προβλημάτων (και θα καμαρώνουν γι’ αυτό), άνθρωποι σαν το συγγραφέα, που δεν μπορούν να χωνέψουν ότι δεν υπάρχει μια πιο ανθρώπινη λύση, θα ρωτούν: Μήπως 10-20 χρόνια μαζικής αντίστασης με κάθε είδους ευρηματικό μη βίαιο τρόπο είναι προτιμότερα από 6 xρόνια μαζικής, παρανοϊκής βίας; «Η μεγάλη πρόκληση της εποχης μας είναι πώς θα καταφέρουμε να κατακτήσουμε τη δικαιοσύνη με αγωνα αλλα χωρίς πόλεμο». Και όταν λέμε δικαιοσύνη δεν εννοούμε τους νομούς. Για τον Χάουαρντ Ζιν όλοι οι νόμοι δεν είναι δίκαιοι και οι άνθρωποι έχουν, μεγαλύτερη υποχρέωση να επιδιώκουν τη δικαιοσύνη, παρά να υπακούουν στους νόμους. Εξάλλου, πρόκειται για κατασκευή των ισχυρών της κοινωνίας μας, των κυβερνήσεων και των πλούσιων της εποχής μας, που μεταχειρίζονται το νόμο ως εργαλείο προώθησης των συμφερόντων τους. Και, ενώ η υποχρέωση, το δέσιμο που αισθάνονται οι άνθρωπoι μεταξύ τους αποτελεί αυθόρμητη συμπεριφορά (και πως αλλιώς..), η υποταγή στο κράτος και την κυβέρνηση δεν είναι φυσιολογική μας τη μαθαίνει η κοινωνία. Μας τη μαθαίνουν τα σχολεία που διδάσκουν τις αρχές του Πλάτωνα. Αυτού του σπουδαίου φιλοσόφου που διακήρυξε αυθαίρετα δια στόματος Σωκράτη, ενός ανθρώπου που σε όλη του τη ζωή εναντιώθηκε στην αυθεντία του κράτους, ότι ο πολίτης μπορεί να χρησιμοποιεί μόνο την πειθώ, το κράτος αντίθετα μπορεί να μεταχειρίζεται τη βία. ε αντιπαράθεση με τον Πλάτωνα, ο Ζιν αναρωτιέται: «Μπορεί να υπάρξει αξιοπρεπής κοινωνία (και αυτό είναι δική μας έγνοια, όχι του κράτους), αν οι άνθρωποι δουλικά υπακούουν σ’ όλους τους νόμους, ακόμη και σ’ αυτούς που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα; Και, όταν οι άδικοι νόμοι και οι άδικες πολιτικές γίνουν ο κανόνας, δεν πρέπει να ανατραπεί το κράτος; … Αυτό για το οποίο πρέπει να ανησυχούμε περισσότερο … είναι η τάση των ανθρώπων που ενώ βασανίζονται από ένα καταπιεστικό περιβάλλον αδικίας υποτάσσονται σ’ αυτό. Ιστορικά, τα πιο απαίσια πράγματα πόλεμος, γενοκτονίες και δουλεία έχουν προέλθει όχι από ανυπακοή αλλά από την υπακοή». Μεγαλωμένος σε μια χώρα με τεράστιες αντιθέσεις, εκπληκτική τεχνολογική πρόοδο και απαίσιες συνθήκες φτώχειας, ο συγγραφέας δε θα μπορούσε να μην κατακεραυνώσει και το ταξικό, οικονομικό σύστημα της γενέτειράς του. Ο ίδιος, ως αντικείμενο της ταξικής αδικίας, βίωσε στο πετσί του την παράνοια του Lαissez Fαire. Αντιλήφθηκε πολύ νωρίς τι σημαίνει από τη μία μεριά κάποιοι άνθρωποι να γεννιούνται σε οικογένειες χωρίς καθόλου πόρους, βυθισμένες στα χρέη, τον αλκοολισμό και τα ναρκωτικά, από την άλλη κάποιοι να έρχονται στον κόσμο έχοντας στη διάθεσή τους όλα τα εφόδια για μια προκλητικά πολυτελή ζωή, και το κράτος να μιλά χωρίς αιδώ για ελεύθερη αγορά. Στην Αμερική, που καταστρατήγησε στο όνομα της ελεύθερης αγοράς κάθε έννοια κοινωνικής παροχής προς τους στερημένους ανθρώπους, οι πλουτοκράτες, από τη γέννηση των ΗΠΑ μέχρι σήμερα, συνεχίζουν να επιχορηγούνται από το κράτος. Κρατική βοήθεια για τους πλουσίους, Lαissez Fαire για τους φτωχούς. των ανθρώπων ότι μπορεί να χάσουν τη δουλειά τους αν μιλήσουν ελεύθερα και οι παρακολουθήσεις των πολιτ Ο Ζιν δεν έχει καμιά αμφιβολία για την ταξική πραγματικότητα του καπιταλισμού. Ξεκαθαρίζει ότι ο ταξικός αγώνας είναι μια αναγκαιότητα και σημειώνει: «Αν θέλουμε να κάνουμε τις ριζικές αλλαγές που απαιτούνται για να έχουμε μια κατάσταση οικονομικής δικαιοσύνης … θα χρειαστεί οι άνθρωποι να οργανωθούν και να αγωνιστούν, να διαμαρτυρηθούν, να απεργήσουν, να μποϋκοτάρουν, να εμπλακούν στην πολιτική, να βγουν έξω από τα καθιερωμένα κανάλια και να εκφράσουν πολιτική ανυπακοή, να εφαρμόσουν την εξίσωση του πλούτου (όπως έκαναν οι μαύροι, όταν απλά παρευρίσκονταν σε μέρη όπου απαγορευόταν). Μόνο όταν εξισωθεi ο πλούτος (τουλάχιστον στο περίπου) θα εξισωθεί και η ελευθερία. Και μόνο τότε θα είναι δυνατή η δικαιοσύνη στη χώρα αυτή. Μόνο τότε θα μπορούμε, τελικά να να κάνουμε πράξη την υπόσχέση της Διακήρυξης Aνεξαpτησiας, να δώσουμε σ’όλους τους άνδρες και γυναίκες και παιδιά ισότιμο δικαίωμα στη «ζωή, την ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας«». ια τον Χαουάρντ Ζιν, το λίκνο της καπιταλιστικής δημοκρατίας, οι ΗΠΑ, πάσχει από σοβαρό έλλειμμα ελευθερίας λόγου. Η Πρώτη Τροποποίηση του αμερικανικού Συντάγματος, ενσωματωμένη μέσα στη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων, υποτίθεται ότι καθιέρωσε την ελευθερία λόγου μια για πάντα, αλλά δεν είναι έτσι. Υποτίθεται ότι δίνει το δικαίωμα σε όλους να εκφραστούν ελεύθερα, χωρίς κανείς να μπορεί να τους το απαγορεύσει εκ των προτέρων. Εκ των υστέρων, όμως, «αν η κυβέρνηση αποφασίσει να ορίσει συγκεκριμένες δηλώσεις ως «παράνομες» ή «εμπρηστικές» ή και απλώς «ανάρμοστες», μπορεί να στείλει κάποιον στη φυλακή»: όπως και έκανε επανειλημμένα. Οι αυθαίρετες ερμηνείες των πανίσχυρων δικαστών, η de facto εξουσία της τοπικής αστυνομίας που μπορεί να μην επιτρέψει την άσκηση του δικαιώματος της ελευθερίας του λόγου, ο φόβος ών από τις μυστικές αστυνομίες, δεν είναι οι μόνοι παράγοντες που περιορίζουν την ελευθερία του λόγου. Το ζήτημα είναι και ποσοτικό. Αν ξεπεραστούν τα άλλα προβλήματα και καταφέρουμε να εκφραστούμε, σε πόσους θα μπορέσει να φτάσει το μήνυμα; Οι οικονομικές δυνατότητες, ο πλούτος, καθορίζουν την ελευθερία λόγου του καθενός. Από την άλλη μεριά, ακόμη κι αν βρούμε τους πόρους, θα έχουμε κάτι να πούμε; Θα διαθέτουμε την κριτική σκέψη για να στοχαστούμε πάνω στα γεγονότα, αφού η παιδεία μας είναι αυτή που ακρωτηριάζει την καθαυτό σκέψη; Θα έχουμε στη διάθεσή μας τις απαραίτητες πληροφορίες, αφού η ενημέρωσή μας εξαρτάται από τα ΜΜΕ που αποκρύπτουν ή τονίζουν πληροφορίες ανάλογα με τα συμφέροντά τους και τις επιταγές του κράτους; Οι άνθρωποι δεν μπορούν εγκαταλείψουν σε κανένα διάταγμα ή άλλο νομικό κείμενο την υπεράσπιση και άσκηση των δικαιωμάτων τους. Σύμφωνα με το συγγραφέα Άλντους Χάξλεϊ, «οι ελευθερίες κατακτιούνται, δε χαρίζονται». Όπως δεν μπορούμε να εγκαταλείψουμε και τη δημοκρατία στα χέρια κάποιων αντιπροσώπων. Ο Χάουαρντ Ζιν προειδοποιεί: «Κάνουμε εκλογές, ψηφίζουμε για πρόεδρο και αντιπροσώπους στο Κογκρέσο, και νομίζουμε ότι αυτό είναι δημοκρατία». «Οι συγγραφείς των εγγράφων The Federαlist Pαpers εξήγησαν πιο ξεκάθαρα από κάθε άλλον πολιτικό ηγέτη του έθνους μέχρι τότε, τι ακριβώς σημαίνει ο θεσμός της αντιπροσωπευτικής κυβέρνησης ..αυτή χρησιμοποιείται από τους ισχυρούς μίας κοινωνίας ως ένα δημοκρατικό προσωπείο, προκειμένου να ελέγχεται η κοινωνία, και ως φράγμα απέναντι στις απαιτήσεις που απειλούν τα συμφέροντά τους». Σύμφώνα με τον Ζιν, η εμπειρία των μαύρων ανθρώπων στην Αμερική το αποδεικνύει αυτό ξεκάθαρα. Οι μαύροι, ένα τεράστιο κομμάτι του αμερικανικού πληθυσμού, δεν ωφελήθηκαν ούτε στο ελάχιστο, όσον αφορά τα δηµοκρατικά τους δικαιώµατα, από τα επίσηµα κανάλια του αντιπροσωπευτικού πολιτεύµατος. Και ο ίδιος τονίζει: «Το κίνηµα των µαύρων, το εργατικό κίνηµα, το γυναικείο και το αντιπολεµικό, µας έµαθαν µια απλή αλήθεια: Τα επίσηµα κανάλια, οι επίσηµες διαδικασίες της αντιπροσωπευτικής κυβέρνησης είναι µερικές φορές χρήσιµες, αλλά ποτέ δεν είναι αρκετές και συχνά αποτελούν εµπόδιο στην προσπάθεια της κατάκτησης ορισµένων βασικών ανθρώπινων δικαιωµάτων. «Αυτό που έχει αποδώσει στην ιστορία είναι η άµεση δράση ανθρώπων που αγωνίστηκαν ενωµένοι, κάνοντας θυσίες και αναλαµβάνοντας ρίσκα για ένα σκοπό που άξιζε τον κόπο». τον εικοστό αιώνα, εκατοµµύρια άνθρωποι αγωνίστηκαν για το σκοπό της εγκαθίδρυσης του κοµµουνισµού και σε µερικές περιοχές του πλανήτη νόµισαν ότι το κατάφεραν. Την ίδια περίοδο ο κόσµος χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα φτάνοντας πολύ κοντά στην απόλυτη καταστροφή. Ο σταλινισµός από τη µία και η αντικοµµουνιστική υστερία από την άλλη δε θα µπορούσαν ν’ αφήσουν αδιάφορο έναν ιστορικό που αγάπησε τον Μαρξ, διαφώνησε µε τους µαρξιστές και έγινε αναρχικός. Ο Χάουαρντ Ζιν αναδεικνύει την παρανοϊκή ατµόσφαιρα και τα συµπτώµατα της µακαρθικής Αµερικής και βάζει τον υπαρκτό «σοσιαλισµό» στη θέση που του αξίζει: στο πάνθεον των ολοκληρωτικών, αιµοσταγών καθεστώτων. Στον επίλογό του, ο συγγραφέας ξεδιπλώνει το αισιόδοξο και αγωνιστικό πνεύµα του. Η απρόβλεπτη φύση της ανθρώπινης ιστορίας, όπως αποδείχθηκε περίτρανα και τον 20ο αιώνα, τον οδηγεί στο συµπέρασµα ότι ο αγώνας των ανθρώπων για δικαιοσύνη δεν πρέπει να εγκαταλείπεται ποτέ λόγω µαταιότητας, αφού οι υποτιθέµενα ανυπέρβλητες δυνάµεις του χρήµατος και των όπλων κάµφθηκαν συχνά από τους αγώνες των απλών ανθρώπων. Βιώνοντας, όµως, ταυτόχρονα και τη φρίκη του αιώνα που πέρασε, είναι κατηγορηµατικός: «Η µαζική βία, είτε σε έναν πόλεµο είτε σε εσωτερικές αναταραχές, δε δικαιολογείται από κανένα σκοπό, όσο ευγενικός κι αν είναι, επειδή κανένα αποτέλεσµα δεν είναι βέβαιο. Κάθε λογικός και ευαίσθητος άνθρωπος πρέπει να καταλάβει ότι, εάν οι σκοποί είναι αβέβαιοι, όσο επιθυµητοί κι αν είναι, ενώ τα µέσα είναι σίγουρα φρικιαστικά, τότε αυτά τα µέσα δεν πρέπει να χρησιµοποιηθούν» . Για τον Χ. Ζιν, «τα µέσα που µεταχειριζόµαστε για να πετύχουµε την κοινωνική αλλαγή πρέπει να συνάδουν, ηθικά, προς τους σκοπούς». Η µη βίαιη άµεση δράση παίρνει τη θέση της µαζικής βίας . Γι’ αυτόν «η µη βία δε σηµαίνει αποδοχή αλλά αντίσταση, όχι αναµονή αλλά δράση. Δεν είναι καθόλου παθητική. Περιλαµβάνει απεργίες, µποϋκοτάζ, άρνηση συνεργασίας, µαζικές διαδηλώσεις και σαµποτάζ, καθώς και εκκλήσεις στη συνείδηση του κόσµου, ακόµη και προς τα άτοµα της καταπιεστικής τάξης που ίσως κάποια στιγµή σπάσουν τα δεσµά τους µε το παρελθόν ... Η µη βίαιη δράση είναι άρρηκτα συνδεδεµένη µε τη δηµοκρατία. Η βία µε τη µορφή της τροµοκρατίας είναι η απεγνωσµένη τακτική µικρών οµάδων που αδυνατούν να συγκροτήσουν µια µαζική βάση λαϊκής υποστήριξης. Οι κυβερνήσεις προτιµούν πολύ περισσότερο τη βία αυτών των πειθαρχηµένων στρατών που µπορούν να τους ελέγξουν, παρά τις τακτικές της µη βίας που θα τις ανάγκαζαν να παραχωρήσουν εξουσία σε µεγάλους αριθµούς πολιτών, οι οποίοι θα µπορούσαν στη συνέχεια να απειλήσουν την εξουσία της ελίτ Για τον Χάουαρντ Ζιν η υπέρτατη δύναµη δεν είναι τα όπλα είναι οι άνθρωποι που αγωνίζονται. Δηµήτρης Κωνσταντίνου ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ` ιδέα ότι οι μαύροι είναι λιγότερο άνθρωποι από τους λευκούς, η οποία ενσωματώθηκε στη δυτική συλλογική συνείδηση αρκετούς αιώνες πριν, έδωσε τη δυνατότητα να πραγματοποιηθεί το υπερατλαντικό εμπόριο σκλάβων, κατά τη διάρκεια του οποίου 40 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Πεποιθήσεις περί φυλετική ς κατωτερότητας, είτε αφορούν τους μαύρους, είτε τους Εβραίους, είτε τους Άραβες, είτε τους ανθρώπους της κίτρινης φυλής, έχουν οδηγήσει σε γενοκτονίες. Η άποψη που εξέφρασαν οι πολιτικοί αρχηγοί και αποδέχτηκε το αμερικανικό κοινό το 1964 ότι ο κομμουνισμός στο Βιετνάμ αποτελούσε απειλή για την «εθνική μας ασφάλεια», οδήγησε σε πολιτικές που κόστισαν ένα εκατομμύριο ζωές, συμπεριλαμβανομένων 55 χιλιάδων νέων Αμερικανών. Η πίστη, που καλλιεργήθηκε στη Σοβιετική Ένωση, ότι ο «σοσιαλισμός» απαιτούσε μια απάνθρωπη μορφή κολεκτιβοποίησης της γης καθώς επίσης και τον πλήρη έλεγχο της αποκλίνουσας σκέψης, ευθύνεται για το θάνατο αμέτρητων χωρικών και τη φυλάκιση επίσης αμέτρητων πολιτικών κρατουμένων. Άλλες αντιλήψεις, όπως: παράτα τους φτωχούς στη μοίρα τους (laissez faire) και βοήθα τους πλουσίους (οικονομική ανάπτυξη»), έχουν ωθήσει την αμερικανική κυβέρνηση, στο μεγαλύτερο διάστημα της ιστορίας της, να δίνει επιχορηγήσεις στις μεγάλες επιχειρήσεις, ενώ ταυτόχρονα αδιαφορεί για τους φτωχούς, επιτρέποντας, έτσι, απαίσιες συνθήκες διαβίωσης και εργασίας καθώς και αμέτρητα βάσανα και θανάτους. Στα χρόνια της προεδρίας Ρήγκαν, laissez faire σήμαινε περικοπή κονδυλίων οικογενειακής πρόνοιας, γεγονός που οδήγησε σε υψηλά ποσοστά παιδικής θνησιμότητας στα αστικά γκέτο. Με βάση τη λογική, λοιπόν, μπορούμε να αποφανθούμε ότι ο τρόπος που σκεφτόμαστε δεν είναι απλώς ένα αντικείμενο μέτριου ενδιαφέροντος ή καθαρής φιλοσοφικής διαμάχης, αλλά είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Όσο αυτοί που ηγούνται της κοινωνίας μας πολιτικοί, διευθυντές πολυεθνικών και μεγαλοϊδιοκτήτες των ΜΜΕ μπορούν να εξουσιάζουν τις αντιλήψεις μας, θα παραμένουν ασφαλείς στις θέσεις ισχύος τους. Δε θα χρειάζονται στρατιώτες να περιπολούν στους δρόμους. θα ελέγχουμε μόνοι μας τον εαυτό μας. Εφόσον η βία χρησιμοποιείται, επί του παρόντος, ως εφεδρική μέθοδος επίλυσης των προβλημάτων και ο έλεγχος από το καθεστώς δεν είναι ολοκληρωτικός, δικαιούμαστε να αυτοαποκαλούμαστε «δημοκρατία». Πραγµατικά, η πληθώρα ευκαιριών και η ελαστικότητα καθιστούν αυτήν την κοινωνία πιο ελκυστική. Ταυτόχρονα, όµως, γεννούν έναν αποτελεσµατικότερο τρόπο ελέγχου της κοινωνίας. Γιατί είναι λιγότερο πιθανό να διαµαρτυρηθούµε, εφόσον αισθανόµαστε ότι ζούµε σε µια «πλουραλιστική» κοινωνία, όπου έχουµε στη διάθεσή µας δύο κόµµατα αντί ενός, τρία όργανα διακυβέρνησης αντί για έναν µονάρχη και πληθώρα απόψεων εκφρασµένων στον Τύπο αντί για µια, και µόνο, επίσηµη γραµµή. Όµως, µια προσεκτική µατιά σ’ αυτόν τον πλουραλισµό αναδεικνύει ότι είναι πολύ περιορισµένος. Ο τρόπος µε τον οποίο κάνουµε τις επιλογές µας θυµίζει τους διαγωνισµούς πολλαπλών επιλογών (multiple choice tests), όπου µπορούµε να διαλέξουµε µεταξύ α, β, γ ή δ. Όµως οι επιλογές ε, στ, ζ και η δε συµπεριλαµβάνονται. ‘Ετσι, µπορεί να διαθέτουµε Δηµοκρατικό και Ρεπουµπλικανικό κόµµα, αλλά κανένα άλλο κόµµα δεν επιτρέπεται, ούτε ενθαρρύνεται ούτε χρηµατοδοτείται. Πραγµατικά, υπάρχει ένας νόµος που καθορίζει ότι στις εθνικές τηλεοπτικές διαµάχες για τις προεδρικές εκλογές θα συµµετέχουν µόνο υποψήφιοι των δύο µεγάλων κοµµάτων. Θεωρείται ότι έχουµε «ελευθερία του Τύπου», όµως το µεγάλο κεφάλαιο τον εξουσιάζει· ουσιαστικά, µπορούµε να επιλέξουµε µεταξύ Time, Newsweek και U.S. News & World Report. Οµοίως, στην τηλεόραση, µπορούµε να διαλέξουµε µεταξύ NBC, CBS, και ABC. Στην πραγµατικότητα, υπάρχει ανατρεπτικός Τύπος, όµως δε διαθέτει τα κεφάλαια των µεγάλων εταιριών των ΜΜΕ και δεν µπορεί να διαφηµιστεί εξίσου µε αυτές, και γι’ αυτό πρέπει να δίνει σκληρό αγώνα, για να προσεγγίσει έστω και έναν µικρό αριθµό προσώπων. Επίσης, υπάρχει και η δηµόσια τηλεόραση, η οποία είναι περιστασιακά τολµηρή, όµως και αυτή είναι εξίσου φτωχή και τις περισσότερες φορές επιφυλακτική. Διαθέτουµε τρία όργανα διακυβέρνησης, µε υποτιθέµενο «έλεγχο και ισορροπία» µεταξύ τους, όπως µας µάθαιναν στο σχολείο, αλλά το ένα όργανο διακυβέρνησης (η Προεδρία) μας οδηγεί σε πολέµους και τα άλλα δύο (Κογκρέσο και Ανώτατο Δικαστήριο) ακολουθούν σαν πρόβατα. Εξίσου περιορισµένες είναι οι επιλογές µας στον τοµέα της εξωτερικής πολιτικής. Κατά τον πόλεµο του Βιετνάµ, η διαµάχη διεξαγόταν για µεγάλο διάστηµα µεταξύ αυτών που επιθυµούσαν τον ολοκληρωτικό βοµβαρδισµό της Ινδοκίνας και αυτών που πρότειναν τον περιορισµένο βοµβαρδισµό. Η πλήρης απόσυρση από το Βιετνάµ δεν υπήρχε καθόλου ως επιλογή. Στον Ντάνιελ Έλσµπεργκ, που δούλευε για τον Χένρι Κίσινγκερ το 1969, ανατέθηκε να εκπονήσει µια λίστα µε τις εναλλακτικές πολιτικές που µπορούσαν να εφαρµοστούν στο Βιετνάµ. Μια από τις προτάσεις του µακροσκελούς καταλόγου του ήταν και ο τερµατισµός του πολέµου. Ο Κίσιγκερ έλεγξε τον κατάλογό του και διέγραψε την πρόταση αυτή, πριν τον παραδώσει στον πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον. Σε δηµόσιες συζητήσεις για τα στρατιωτικά έξοδα υπάρχουν έντονες διαµάχες κατά πόσο θα πρέπει να ξοδευτούν 300 δις ή 290 δις δολάρια. Η πρόταση να ξοδευτούν 100 δις δολάρια (ώστε να περισσέψουν 200 δις για τις ανθρώπινες ανάγκες) είναι σαν το ε ή το στ στις απαντήσεις των πολλαπλών επιλογών, δεν υφίσταται. Αν προτείνεις µηδέν δις, τότε είσαι υποψήφιος για ψυχιατρικό ίδρυµα. Σχετικά µε τις φυλακές, υπάρχει διαµάχη για τον αριθµό που πρέπει να έχουµε. Η ιδέα της κατάργησης των φυλακών είναι υπερβολικά σκανδαλώδης, ακόµη και για συζήτηση. Επιπλέον, ακούµε επιχειρήµατα σχετικά µε το πόσα χρήµατα πρέπει να πληρώνουν οι ηλικιωµένοι για τις υπηρεσίες περίθαλψης, αλλά η άποψη ότι δεν πρέπει να πληρώνουν καθόλου και, πραγµατικά, κανείς δεν πρέπει να πληρώνει για περίθαλψη δε συζητείται καν. Με αυτόν τον τρόπο, ενηλικιωνόµαστε σε µια κοινωνία, όπου οι επιλογές απόψεων είναι περιορισµένες και συγκεκριµένες αντιλήψεις κυριαρχούν: τις ακούµε από τους γονείς µας, τις ακούµε στα σχολεία, τις εκκλησίες, τις εφηµερίδες, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Μας εµφυτεύονται από την πρώτη στιγµή που µαθαίνουµε να περπατάµε και να µιλάµε. Συνιστούν την αµερικανική ιδεολογία δηλαδή ένα δεσπόζον σχήµα αντιλήψεων. Οι περισσότεροι άνθρωποι τις αποδέχονται και, αν τις αποδεχθούµε και εµείς, τότε είναι λιγότερο πιθανό να µπλέξουµε. Η κυριαρχία αυτών των αντιλήψεων δεν είναι αποτέλεσµα της δράσης µιας συνωµοτικής οµάδας, η οποία επεξεργάζεται δολοπλοκίες, για να επιβάλλει στην κοινωνία έναν συγκεκριµένο τρόπο σκέψης. Ούτε είναι απλώς ένα ατύχηµα, αθώο προϊόν της ελεύθερης σκέψης των ανθρώπων. Υφίσταται µια διαδικασία φυσικής (ή µάλλον αφύσικης) επιλογής, βάσει της οποίας συγκεκριµένες ορθόδοξες αντιλήψεις ενθαρρύνονται, χρηµατοδοτούνται και προωθούνται από τους ισχυρότερους µηχανίσµούς τού πνευµατικού πολιτισµού µας. Αυτές οι απόψεις προτιµούνται, επειδή είναι ασφαλείς δεν απειλούν την καθεστηκυία τάξη του πλούτου και της εξουσίας. Για παράδειγµα: «Να είσαι ρεαλιστής τα πράγµατα είναι έτσι, δεν υπάρχει λόγος να σκέφτεσαι πώς θα έπρεπε να είναι». «Οι άνθρωποι που διδάσκουν, γράφουν ή µας ενηµερώνουν για τα γεγονότα πρέπει να είναι αντικειµενικοί, δεν πρέπει να προωθούν τις απόψεις τους». «Υπάρχουν άδικοι πόλεµοι, αλλά, επίσης, και απλώς πόλεµοι», «Εφόσον παραβείς το νόµο, ακόµη και για καλό σκοπό, πρέπει να αποδεχθείς την τιµωρία σου». «Αν εργάζεσαι σκληρά, θα ζεις ικανοποιητικά. Αν είσαι φτωχός, φταις εσύ». «Η ελευθερία του λόγου είναι επιθυµητή, εκτός εάν απειλεί τη δημόσια ασφάλεια». «Η φυλετική ισότητα είναι θεμιτή, όμως έχουμε προοδεύσει αρκετά προς αυτήν την κατεύθυνση». «Το Σύνταγμά μας είναι η σπουδαιότερη μας εγγύηση ελευθερίας και δικαιοσύνης». «Οι ΗΠΑ πρέπει να επεμβαίνουν περιστασιακά με στρατιωτικές δυνάμεις σε διάφορα μέρη του πλανήτη, για να σταματήσουν τον κομμουνισμό και να προωθήσουν τη δημοκρατία». «Αν θέλεις να αλλάξεις τα πράγματα, ο μόνος τρόπος είναι μέσα από τις κοινωνικά αποδεκτές οδούς». «Χρειαζόμαστε τα πυρηνικά όπλα, για να αποτρέψουμε τον πόλεμο». «Υπάρχει, πραγματικά, τεράστια αδικία στον κόσμο, αλλά οι καθημερινοί άνθρωποι χωρίς πλούτο ή εξουσία δεν μπορούν να κάνουν τίποτα γι’ αυτό. Αυτές οι αντιλήψεις δεν είναι αποδεκτές από το σύνολο των Αμερικανών, όμως υποστηρίζονται από αρκετούς και με τέτοιο πάθος, ώστε κυριαρχούν στη σκέψη μας. Όσο συμβαίνει αυτό, οι άνθρωποι που κατέχουν πλούτο και εξουσία στην κοινωνία μας είναι ασφαλείς στη δεσπόζουσα θέση τους. Το 1984, το περιοδικό Forbes, εξέχον έντυπο που ασχολείται με το χώρο της ανώτερης οικονομίας και της επιχειρηματικότητας, κατάρτισε μια λίστα των πλουσιότερων ανθρώπων στις ΗΠΑ. Οι 400 άνθρωποι στην κορυφή της λίστας κατείχαν κεφάλαια ύψους 60 δις δολαρίων. Στη βάση της κατάταξης υπήρχαν 60 εκατ. άνθρωποι χωρίς καθόλου κεφάλαιο. Περίπου το ίδιο διάστημα, ο οικονομολόγος Λέστερ Θόροού υπολόγισε ότι τα 482 πλουσιότερα άτομα έλεγχαν (χωρίς απαραίτητα να κατέχουν) πάνω από 2 τρις δολάρια. Αναλογιστείτε, λοιπόν, την επιρροή μιας τόσο πλούσιας τάξης ανθρώπων εξαιτίας του ελέγχου που ασκεί αναπόφευκτα στον Τύπο, το ραδιόφωνο, την τηλεόραση και την εκπαίδευση στον τρόπο σκέπτεσθαι του έθνους. Πάντως, ανατρεπτικές ιδέες μπορεί να υπάρχουν ακόμη και κάτω από αυτές τις συνθήκες, αλλά καταπνίγονται από την κριτική και χαρακτηρίζονται ως ανυπόληπτες, επειδή δεν ανήκουν στις αποδεκτές επιλογές. Ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, τους επιτρέπεται να επιβιώνουν στο περιθώριο του πολιτισμού μας, κάτισχνες αλλά ζωντανές, ώστε να τις παρουσιάζουν ως απόδειξη της δημοκρατίας μας, της ανεκτικότητας και του πλουραλισμού μας. Ένα πολύπλοκο σύστημα ελέγχου της κοινωνίας, που έχει αυτοπεποίθηση για τη δύναμή του, επιτρέπει έναν βαθμό ανυπακοής. Παρόλα αυτά, παρακολουθεί στενά τους ανθρώπους που στέκονται κριτικά απέναντί του, έτοιμο να τους καταστείλει, να τους τρομοκρατήσει ή ακόμη και να τους καταβάλει, εάν απειλήσουν σοβαρά το σύστημα ή αν το καθεστώς, σε κρίση παράνοιας, θεωρήσει ότι το απειλούν. Εάν οι αναγνώστες νομίζουν ότι υπερβάλω, επειδή χρησιμοποιώ λέξεις όπως «παρακολουθεί. .. καταστείλει … καταβάλλει … παράνοια», τότε αξίζει να διαβάσουν τους τόμους των αναφορών του FBI και της CIA, που δημοσιεύτηκαν το 1975 από την επιτροπή Κυβερνητικών Υποθέσεων της Γερουσίας. Ωστόσο, η παρακολούθηση και οι απειλές εκ μέρους της κυβέρνησης αποτελούν εξαίρεση. Σε κανονικές συνθήκες, αυτό που λειτουργεί καθημερινά είναι η αθόρυβη κυριάρχηση συγκεκριμένων αντιλήψεων αυτών που οι γείτονές μας, οι εργοδότες μας και οι πολιτικοί μας θεωρούν δεδομένο ότι πρέπει να υποστηρίζουμε. αυτών που μαθαίνουμε από μικροί ότι είναι οι πιο αποδεκτές. Το αποτέλεσμα είναι μια πειθήνια, καλόβολη, παθητική πολιτική στάση, θανάσιμη για τη δημοκρατία. Εφόσον μια μέρα αποφασίσουμε να επανεξετάσουμε αυτές τις πεποιθήσεις; και συνειδητοποιήσουμε ότι αυτές δεν προκύπτουν με φυσικό τρόπο από τα βάθη της ψυχής μας ή από τις αυθόρμητες επιθυμίες μας, ότι δεν είναι προϊόν ακηδεμόνευτης σκέψης εκ μέρους μας, και ότι, πραγματικά, δε συνάδουν προς την πραγματικότητα όπως τη βιώνουμε, τότε βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σημείο καμπής στη ζωή μας. Τότε, θα συλλάβουμε τον εαυτό μας να εξετάζει με κριτικό πνεύμα και να αντιμάχεται την αμερικανική ιδεολογία. Αυτό θέλω να πετύχω με το βιβλίο αυτό. α πραγματευτώ πολιτικές αντιλήψεις. Όταν αναλύονται απόψεις για θέματα όπως η σχέση της ανθρώπινης φύσης με τη βία, ο ρεαλισμός και ο ιδεαλισμός, ποιες είναι οι καλύτερες μορφές διακυβέρνησης ή κατά πόσο πρέπει να υπάρχει κυβέρνηση, οι υποχρεώσεις των πολιτών απέναντι στο κράτος και η δίκαιη κατανομή του πλούτου στην κοινωνία, τότε βρισκόμαστε στο πεδίο της πολιτικής θεωρίας ή της πολιτικής φιλοσοφίας. Υπάρχει ένας μακρύς κατάλογος διάσημων πολιτικών στοχαστών, οι απόψεις των οποίων παραδοσιακά χρησιμοποιούνται στις συζητήσεις που γίνονται γι’ αυτά τα αιώνια διλήμματα, όπως είναι ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Μακιαβέλι, ο Χομπς, ο Λοκ, ο Μάντισον, ο Ρουσώ, ο Μαρξ και ο Φρόιντ. Ατέρμονες λογομαχίες λαμβάνουν χώρα στους ακαδημαϊκούς κύκλους σχετικά με το τι πραγματικά εννοούσε ο Πλάτωνας ή ο Μακιαβέλι ή ο Ρουσώ ή ο Μαρξ. Παρόλο που δίδαξα πολιτική θεωρία για είκοσι χρόνια, δε με απασχολεί καθόλου αυτό το ζήτημα. Από τις σκέψεις των στοχαστών αυτών με ενδιαφέρουν μόνο εκείνες που θεωρώ ότι είναι ζωντανές ακόμη στις μέρες μας και μπορούν να φωτίσουν ένα ζήτημα. Οι αναγνώστες που θέλουν να μάθουν περισσότερα γι’ αυτούς τους φιλόσοφους και το έργο τους θα βρουν αναφορές στις σημειώσεις του βιβλίου. Θεωρώ, όμως, ότι καθήκον μας είναι να παράγουμε τις δικές μας σκέψεις και όχι να ερμηνεύουμε απλώς τους μεγάλους θεωρητικούς. Θα κινούμαι συνεχώς μεταξύ θεωρίας και ιστορικών γεγονότων (ακόµη και πολύ πρόσφατων), προσπαθώντας να διαλευκάνω ζητήµατα επείγουσας σηµασίας για την εποχή µας. Δε θα περιοριστώ από τη χρονολογική σειρά, αλλά θα περιπλανηθώ στους αιώνες, από τον Μακιαβέλι στον Κίσιγκερ, από τον Σωκράτη, που ήταν φυλακισµένος στην Αθήνα, σε έναν Καθολικό ιερέα φυλακισµένο στο Κονέκτικατ, πραγµατοποιώντας τις συνδέσεις, όπου το θεωρώ χρήσιµο. Ο ορθόδοξος τρόπος σκέψης δίνει τεράστια βαρύτητα στους ειδικούς. Επειδή η µοντέρνα τεχνολογική κοινωνία έχει δηµιουργήσει µια τάξη ειδικών-που κατανοούν τα τεχνικά ζητήµατα, αυτά που προκαλούν σύγχυση σε εμάς τους υπόλοιπους, θεωρούµε ότι και για τα ζητήµατα κοινωνικής σύγκρουσης, που απαιτούν ηθική αξιολόγηση εκ µέρους µας, πρέπει να απευθυνθούµε σε ειδικούς. <Κυριαρχούν δύο λαθεµένες αντιλήψεις για τους ειδικούς. Η µια είναι ότι βλέπουν πιο καθαρά και σκέφτονται πιο έξυπνα από τους απλούς ανθρώπους. Αυτό µερικές φορές συµβαίνει και µερικές όχι. Η άλλη αντίληψη είναι ότι αυτοί οι ειδικοί έχουν τα ίδια συµφέροντα µε τους απλούς πολίτες, επιθυµούν τα ίδια πράγµατα, έχουν τις ίδιες αξίες, και γι’ αυτό µπορούµε όλοι µας να τους εµπιστευόµαστε να αποφασίζουν αντί για εμάς. εξάρτηση της κοινωνίας από σπουδαίους διανοούμενους, αυθεντίες και ειδικούς είναι, κατά την άποψή µου, αντίθετη µε το πνεύµα της δηµοκρατίας. Η δηµοκρατία βασίζεται στην ιδέα ότι, εκτός από ορισµένες τεχνικές λεπτοµέρειες για τις οποίες οι ειδικοί είναι χρήσιµοι, οι σηµαντικές αποφάσεις της κοινωνίας είναι µέσα στις δυνατότητες των απλών ανθρώπων. Όχι µόνο µπορούν οι απλοί άνθρωποι να αποφασίζουν γι’ αυτά τα θέµατα, αλλά και οφείλουν να το κάνουν, γιατί οι πολίτες κατανοούν τα συµφέροντά τους καλύτερα από κάθε ειδικό. Στο µυθιστόρηµα του Τζον Λε Καρέ, The Russia House (Κnopf, 1989), ένας αντικαθεστωτικός Ρώσσος επιστήμονας πληροφορείται ότι το κρυφό του πρότζεκτ το έχουν στα χέρια τους « … αυθεντίες. Συνετοί άνθρωποι. Ειδικοί.» Εξοργίζεται:
«Δε µου αρέσουν οι ειδικοί. Είναι οι δεσµοφύλακές µας. Απεχθάνοµαι τους ειδικούς όσο τίποτα στη γη … Δε λύνουν τίποτα! Είναι υπηρέτες τού κάθε συστήµατος που τους προσλαµβάνει. Το διαιωνίζουν. Όταν θα βασανιζόµαστε, θα µας βασανίζουν ειδικοί. Όταν θα κρεµαστούµε, θα µας κρεμάσουν ειδικοί. .. Όταν ο κόσµος θα καταστραφεί, θα καταστραφεί όχι από τους παρανοϊκούς αλλά από τη µετριοπάθεια των ειδικών και την ύψιστη άγνοια των γραφειοκρατών».
Είµαστε υποχρεωµένοι να πιστεύουµε ότι οι σπουδαίοι διανοούμενοι-ειδικοί είναι αντικειµενικοί, ότι δεν έχουν προκαταλήψεις και άξονες γύρω από τους οποίου, κινούνται, ότι οι κρίσεις τους είναι καθαρά επιστηµονικές. Και όµως, η σκέψη όλων των ανθρώπων επηρεάζεται σφοδρά (όχι όµως και απόλυτα) από το υπόβαθρό τους, από το αν είναι πλούσιοι ή φτωχοί, άνδρες ή γυναίκες, µαύροι, λευκοί ή Ασιάτες, αν κατέχουν θέση εξουσίας ή χαµηλή κοινωνική θέση. Ακόµη και οι επιστήμονες, όταν κάνουν επιστημονικές παρατηρήσεις, λαµβάνουν υπόψη τους ότι αυτό που βλέπουν εξαρτάται από τη δική τους θέση. Γιατί πρέπει να επιδοκιµάζουµε την «αντικειµενικότητα», λες και οι απόψεις είναι αθώες ή δεν εξυπηρετούν κάποιο συµφέρον; Πράγµατι, θέλουµε να είµαστε αντικειµενικοί, αν αυτό σηµαίνει ότι λέµε την αλήθεια όπως τη βλέπουµε, χωρίς να αποκρύπτουµε πληροφορίες που ίσως έρχονται σε αντίθεση µε τις απόψεις µας. Ωστόσο, δε θέλουµε να είµαστε αντικειµενικοί, αν αυτό σηµαίνει ότι πρέπει να υποκρινόµαστε πως οι αντιλήψεις γενικά δε διαδραµατίζουν κανένα ρόλο στους κοινωνικούς αγώνες της εποχής µας ή ότι δεν παίρνουµε το µέρος κανενός στους αγώνες αυτούς. Πραγµατικά, είναι αδύνατο να είσαι ουδέτερος. Σε έναν κόσµο που κινείται ήδη προς συγκεκριµένη κατεύθυνση, όπου ο πλούτος και η δύναµη κατανέµονται ήδη µε συγκεκριµένο τρόπο, ουδετερότητα σηµαίνει ότι αποδεχόµαστε τα πράγµατα όπως είναι τώρα. Πρόκειται για έναν κόσµο ταξικών συµφερόντων πόλεµος εναντίον ειρήνης, εθνικισµός ενάντια στο διεθνισµό, ισότητα ενάντια στην απληστία και δηµοκρατία ενάντια στον ελιτισµό και, κατά την άποψή µου, είναι ταυτόχρονα και αδύνατο και αθέµιτο να είσαι ουδέτερος απέναντι σ’ αυτές τις συγκρούσεις. Δεν ισχυρίζοµαι ότι είµαι ουδέτερος ούτε και θέλω να είµαι. Υπάρχουν ιδέες που εκτιµώ και άλλες όχι. Στο βιβλίο αυτό δεν πρόκειται να παρουσιάσω αντιλήψεις µε αντικειµενικό τρόπο, αν αυτό σηµαίνει ότι δε θα χρησιµοποιήσω την προσωπική µου κρίση, αξιολογώντας ποιες από αυτές είναι σωστές και ποιες λάθος. Θα προσπαθήσω να είµαι δίκαιος, αντιπαραθέτοντας µε ακρίβεια τις αντικρουόµενες αντιλήψεις. Όµως ο αναγνώστης πρέπει να γνωρίζει ότι αυτά που θα διαβάσει εδώ είναι η δική µου άποψη για τον κόσµο όπως είναι τώρα και όπως θα ήθελα να είναι. Σκοπός µου είναι να επηρεάσω τον αναγνώστη. Θέλω, όµως, να το κάνω αυτό µε τη δύναµη των επιχειρηµάτων και των γεγονότων, παρουσιάζοντας ιδέες και αντιλήψεις που δεν είναι ορθόδοξες. Είµαι αισιόδοξος ότι αν οι άνθρωποι οπλιστούν µε περισσότερες γνώσεις, θα αυξηθούν οι δυνατότητες της σκέψης τους και θα καταλήξουν σε σοφότερα συµπεράσµατα. Όσο δίδασκα, ποτέ δεν άκουσα τις συµβουλές ορισµένων που υποστήριζαν ότι ο δάσκαλος πρέπει να είναι αντικειµενικός, ουδέτερος και επαγγελµατίας. Όλα τα βιώµατα της ζωής µου, µεγαλώνοντας στους δρόµους της Ν. Υόρκης, δουλεύοντας δεκαοκτώ χρονών ως εργάτης στα ναυπηγεία, υπηρετώντας στην Πολεµική Αεροπορία κατά το Β’.Π.Π. και συµµετέχοντας στο κίνηµα για τα δικαιώµατα των ανθρώπων στο Νότο, απαιτούν από µένα να κάνω το αντίθετο. οµίζω ότι πρέπει να εκµεταλλευτούµε όσο γίνεται περισσότερο το γεγονός ότι ζούµε σε µια χώρα η οποία, παρόλο που ελέγχεται από τον πλούτο και την εξουσία, µας προσφέρει δυνατότητες και ευκαιρίες που δεν υπάρχουν σε πολλά άλλα µέρη. Οι άνθρωποι της εξουσίας βάζουν στοίχηµα ότι αυτή η ελαστικότητα θα µας κρατήσει ήσυχους, ότι δε θα την εκµεταλλευτούµε πραγµατικά, ώστε να κάνουµε τις τολµηρές αλλαγές που απαιτούνται, για να δηµιουργήσουµε µια αξιοπρεπή κοινωνία. Εµείς πρέπει να τους διαψεύσουµε. Δεν ξεκινάµε από το µηδέν. Αυτή η χώρα διαθέτει µια µακρά ιστορία εξέγερσης ενάντια στην εξουσία, αντίστασης στην ορθοδοξία. Υπήρξε πάντοτε µια κοινή πεποίθηση στο λαό ότι ορισµένα πράγµατα είναι λάθος και ότι δεν µπορούµε να βασιστούµε στους ανθρώπους της εξουσίας για να τα διορθώσουν. Αυτή η αντίληψη οδήγησε τους Αµερικανούς στη διαµαρτυρία και την εξέγερση. Φέρνω στο µυαλό µου εκείνους που επαναστάτησαν για το ψωµί στη Βοστώνη και τους αγρότες της Καρολίνα που εξεγέρθηκαν λόγω της φορολογίας, κατά το 18ο αιώνα. Τους µαύρους και τους λευκούς ανθρώπους που πολέµησαν ενάντια στους φυλετικούς διαχωρισµούς στα χρόνια της δουλείας, τους εργάτες των σιδηροδρόµων, των ορυχείων, των υφαντουργιών, των σιδηρουργείων και των αυτοκινητοβιοµηχανιών που απήργησαν, απαιτώντας οκτάωρο και έναν αξιοπρεπή µισθό, ενάντια στα γκλοµπ των αστυνοµικών και τα πολυβόλα των στρατιωτών. Τις γυναίκες που αρνήθηκαν να µείνουν στην κουζίνα τους και διαδήλωσαν και φυλακίστηκαν διεκδικώντας ίσα δικαιώµατα. τους µαύρους διαδηλωτές και τους ακτιβιστές εναντίον του πολέµου της δεκαετίας του ’60 και αυτούς που αγωνίστηκαν ενάντια στη βιοµηχανική µόλυνση και την κούρσα των εξοπλισµών τη δεκαετία του ’80. Στην έξαψη των συνθηκών τέτοιων κινηµάτων, η σκέψη των ανθρώπων κεντρίζεται από νέες αντιλήψεις, οι οποίες παραµονεύουν σε πιο ήσυχους καιρούς, περιµένοντας µια ευκαιρία για να πυροδοτήσουν τη δράση και να αλλάξουν τον κόσµο γύρω µας. Οι αιρετικοί, το γνωρίζω, µπορεί να καταλήξουν σε µια δική τους ορθοδοξία. Γι’ αυτό χρειάζεται να αναστοχαζόµαστε διαρκώς τις αντιλήψεις µας, µε βάση τα στοιχεία που βλέπουµε και ακούµε γύρω µας, τα βιώµατά µας, έτσι ώστε η σκέψη µας να διατηρείται φρέσκια. Χρειάζεται να διακηρύξουµε την ανεξαρτησία µας από όλα τα έθνη, τα κόµµατα και τις προειληµµένες αποφάσεις όλα τα άκαµπτο δόγµατα. Οι εµπειρίες που βιώσαµε αυτόν τον αιώνα μας διδάσκουν ότι οι παλιές κατεστηµένες αντιλήψεις, οι παραδοσιακές πεποιθήσεις, µε άλλα λόγια ο συστηµατοποιηµένος σωρός των ιδεολογιών καπιταλισµός, σοσιαλισμός, δηµοκρατία πρέπει να αποδιαρθρωθεί, έτσι ώστε να µπορέσουµε να παίξουµε και να πειραµατιστούµε µε τα υλικά ραφής, να προσθέσουµε καινούργια στοιχεία και να δηµιουργήσουµε νέους συνδυασµούς µε χαλαρότερους δεσµούς. Είναι γεγονός, καθώς οδεύουµε στον 21ο αιώνα, ότι χρειαζόµαστε απεγνωσµένα νέες, ευρηµατικές προσεγγίσεις στα ανθρώπινα προβλήµατα του καιρού µας. Όταν οι πολίτες οι ίδιοι λειτουργούν µε αυτόν τον τρόπο, όταν ακούν µε σκεπτικισµό τους σπουδαίου; διανοούμενους και τους ειδικούς, και όταν επεξεργάζονται οι ίδιοι τα µεγάλα ζητήµατα του σηµερινού κόσµου, τότε γεννιέται η δηµοκρατία. Ας ξεκινήσουµε, αντιµετωπίζοντας έναν από αυτούς τους σπουδαίους στοχαστές, τον Νικολό Μακιαβέλι, και εξετάζοντας τη σχέση µεταξύ αυτού και των ρυθµιστών της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. (Συνεχίζεται) ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΥΟ ΜΑΚΙΑΒΕΛΙΚΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΣΚΟΠΟΙ Συμφέροντα: Ο Πρίγκηπας και ο Πολίτης Perizitito.gr Πριν από 500 περίπου χρόνια γεννήθηκε η μοντέρνα πολιτική σκέψη. Ο παραπλανητικός μανδύας της ήταν ο «ρεαλισμός». Στο εσωτερικό της, όμως, κυριαρχούσε η ιδέα ότι ο σκοπός που αξίζει τον κόπο αγιάζει τα μέσα. Εκφραστής της ήταν ο Νικολό Μακιαβέλι. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Εικόνες από το προσεχές μέλλον μας πρόσφερε σήμερα ο «Ρουβίκωνας» με την εισβολή μελών του σε «συμβολαιογραφείο – κοράκι πλειστηριασμών»

 Του Γ. Γ.

Βάσιμα μπορεί να εκτιμήσουμε ότι όσα παρακολουθούμε στο βίντεο που παραθέτουμε είναι λάιτ στιγμές από τα όσα θα ακολουθήσουν στην πορεία και θα έχουν αποδέκτες όσους/ες συνεργήσουν στο έγκλημα που προωθεί η κυβέρνηση με τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς.

`

ΒΙΝΤΕΟ

`

Σήμερα ολιγάριθμη ομάδα μελών του «Ρουβίκωνα» έκαναν την απρόσκλητη «επίσκεψη τους» στο «συμβολαιογραφείο – κοράκι πλειστηριασμών» του Παπαθέου στην οδό Μαυροκορδάτου. συνέχεια

Πηγή: Βαθύ Κόκκινο

Δείτε την αρχική δημοσίευση

ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΟΥΣΗΣ – «ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» (Πόλεμος Θέσεων) Μέρος 1°.

 

 

ντίθετα αυτό που απαιτούν οι καιροί είναι να αξιοποιηθεί το σύγχρονο επίπεδο ανάπτυξης των υλικών παραγωγικών δυνάµεων και η συνεπαγόµενη απελευθέρωση ζωντανής εργασίας, µε τέτοιο τρόπο έτσι ώστε από κατάρα που την έχει καταστήσει το κυρίαρχο καπιταλιστικό σύστηµα να µετατραπεί σε ευλογία, δηλαδή να αξιοποιηθεί έτσι ώστε να περιοριστεί ο χρόνος της καταναγκαστικής εργασίας και να αυξηθεί ο ελεύθερος χρόνος, ο χρόνος της δηµιουργικής δραστηριότητας.

(…) Όπως ο Αριστοτέλης, θαυµάζοντας τις µηχανές του ‘Ηφαιστου και τις αντίστοιχες περιγραφές του Οµήρου, θεωρούσε ότι αυτές θα µπορούσαν να αντικαταστήσουν τους δούλους  και να απαλλάξουν την ανθρωπότητα από την δουλεία, έτσι και σήµερα το επίπεδο της επιστήµης και της τεχνολογίας, είναι ικανά να απαλλάξουν την ανθρωπότητα από τη σύγχρονη µισθωτή σκλαβιά, δηλαδή να την οδηγήσουν στην κοµµουνιστική χειραφέτηση, η οποία συνίσταται ακριβώς σε αυτήν την κυριαρχία της ελεύθερης δηµιουργικής δραστηριότητας απέναντι στην καταναγκαστική εργασία.

``

«Πέρασµα από τον πόλεµο ελιγµών (και από τη

µετωπική επίθεση) στον πόλεµο θέσεων ακόµα και

στο πολιτικό πεδίο. Μου φαίνεται ότι αυτό είναι το

πιο σηµαντικό πρόβληµα της µεταπολεµικής περιόδου

και που είναι το δυσκολότερο να λυθεί σωστά».

Αντόνιο Γκράµσι,(Παρελθόν και παρόν).

 

«Θα ‘θελα λίγο δυναµίτη θα ‘θελα µιαν έκρηξη
που θα σκορπίσει το χειρότερο

θάνατο στα βολέματα σας ».

Νίκος Καρούζος, (Κρώξιμο σ’ ένα σπουδαστήριο)

`

 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

`

`

ΝΑΥΣΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΩ µε το θέµα του τίτλου, ήταν η διαπίστωση ενός σηµαντικού κενού στο χώρο του σύγχρονου αριστερού ριζοσπαστικού προβληµατισµού. Όσο περίεργο κι αν φαντάζει αυτό, πρόκειται για το κενό που υπάρχει στους προβληµατισµούς σχετικά µε το πώς θα οδηγηθούµε στον κοµµουνισµό και στην απαραίτητη για την πρόσβαση σε αυτόν κοινωνική επανάσταση.

Και ναι µεν είναι αναµενόµενο η ρεφορµιστική-σοσιαλδηµοκρατική αριστερά, να µην ασχολείται µε αυτό το ζήτηµα, µια και ευθαρσώς πια δηλώνει ότι στοχεύει σε έναν πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο καπιταλισµό, προϊόν διαταξικής διαπραγµάτευσης και συµβιβασµού, και όχι στη χειραφέτηση του ανθρώπου µέσω επαναστατικής ρήξης, είναι όµως άξιον απορίας, το ότι αυτό δεν απασχολεί ούτε την αριστερά εκείνη που διακηρύσσει ότι προσβλέπει στην κοµµουνιστική χειραφέτηση.

Μάλιστα αυτή η παράλειψη γίνεται ακόµη πιο εντυπωσιακή στο βαθµό που από τη µια ο σοσιαλισµός-κοµµουνισµός θεωρείται ως η µοναδική διέξοδος-λύση απέναντι στην σύγχρονη βαρβαρότητα, και από την άλλη δεν αµφισβητείται η αναγκαιότητα της επανάστασης για την ανατροπή του καπιταλισµού και το πέρασµα στην κοµµουνιστική κοινωνία. Όµως και σε αυτήν την περίπτωση, πέρα από την προσµονή της µυθικής Μεγάλης Νύχτας, που κάποτε θα προκύψει µέσα από τους καθημερινούς-ταξικούς αγώνες, δεν διευκρινίζεται µε ποιο τρόπο µπορεί να συνδεθεί η µεν µε τους δε, ή διαφορετικά η επαναστατική στρατηγική µε την καθηµερινή πάλη. (περισσότερα…)

Οι δημοσκοπήσεις και ο «πόλεμος» των εκλογών

«Σε ό,τι αφορά τις διαφορές στις μετρήσεις, (…) όλες …συμφωνούν ότι υπάρχει προβάδισμα της Ν.Δ., μικρότερο ή μεγαλύτερο. Το ότι άλλη έρευνα καταγράφει π.χ  4% και άλλη π.χ. 12%, δεν ξενίζει. Αν συγκρίνουμε μετρήσεις της ίδιας εταιρείας, (…) θα δούμε ότι όλες δείχνουν την ίδια «φωτογραφία», η κάθε μία με τον δικό της «φακό». Επιπροσθέτως, άλλες παρουσιάζουν πρόθεση ψήφου, άλλες πρόθεση ψήφου με αναγωγή επί των εγκύρων, άλλες εκλογική εκτίμηση ή επιρροή κλπ. Θα πρέπει να συμφωνήσουμε να παρουσιάζουμε όλοι έναν πίνακα, π.χ. όλοι την πρόθεση ψήφου χωρίς αναγωγή ή όλοι την πρόθεση ψήφου με αναγωγή, αλλά τέτοια συμφωνία ακόμα δεν υπάρχει…» συμπληρώνει ο πρώτος.

«Οι δημοσκοπήσεις και ο «πόλεμος» των εκλογών,        

«Δύσκολη η ανατροπή, πιθανή η μείωση της διαφοράς

 

Τα «στανταράκια» και οι «γκρίζες ζώνες» των δημοσκοπήσεων –

Τι λένε οι δημοσκόποι για τις μετρήσεις που έχουν τα κομματικά επιτελεία.

Του Γιάννη Καμπουράκη

gkamp@naftemporiki.gr

«Η στρατηγική μας είναι να γίνουν εκλογές τον Οκτώβριο. Τις επόμενες εβδομάδες μπορεί να υπάρξουν νέες εκτιμήσεις».


Η φράση ανήκει στον υπουργό Επικρατείας, Χριστόφορο Βερναρδάκη, αλλά από πλευράς δημοσιότητας δεν δόθηκε η δέουσα προσοχή. Ο λόγος ήταν ότι ειπώθηκε σε μία συνέντευξη κατά την οποία προέβλεψε για δεύτερη φορά δημοσίως ότι το Κίνημα Αλλαγής δε θα καταφέρει να μπει στη Βουλή στις επόμενες εκλογές, πρόβλεψη που «τράβηξε» όλο το φορτίο δημοσιότητας.

Δύο ημέρες μετά από αυτή τη δήλωση, δύο κορυφαία και προβεβλημένα στελέχη της κυβέρνησης, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Δημήτρης Τζανακόπουλος, και η υπουργός Εργασίας, Έφη Αχτσιόγλου εξαπέλυσαν δριμεία, προεκλογικού ύφους, επίθεση κατά των εταιρειών δημοσκοπήσεων, αμφισβητώντας ευθέως τις μετρήσεις τους και αφήνοντας να εννοηθεί ότι η πολιτική πραγματικότητα είναι άλλη, τελείως διαφορετική από αυτή που φαίνονται στα slides των μετρήσεων της κοινής γνώμης, που δημοσιεύονται.

Αλήθεια, έχει ο ΣΥΡΙΖΑ στη διάθεσή του άλλες μετρήσεις, που δείχνουν μία εικόνα ριζικά διαφορετική ή κατά τι διαφορετική από την εικόνα που προβάλλουν οι δημοσκοπήσεις; Και αν έχει, γιατί δεν τις δημοσιοποιεί;


Δύο επικεφαλής εταιρειών δημοσκοπήσεων, μεγάλων και γνωστών εταιρειών και μελών του ΣΕΔΕΑ, δέχθηκαν να συμμετάσχουν σε μία ελεύθερη συζήτηση με τη «Ν» για το φλέγον ζήτημα της αξιοπιστίας των μετρήσεων και κατά πόσο αυτές αποτυπώνουν την πολιτική πραγματικότητα.

«Ας ξεκινήσουμε από αυτό: Τις μετρήσεις που διαβάζουν και αναλύουν στο Μαξίμου τις πραγματοποιεί μεγάλη, πολύ γνωστή εταιρεία δημοσκοπήσεων» λέει ο ένας εκ των δύο, σχολιάζοντας εμμέσως και τις επιθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ κατά των εταιρειών.

«Τότε, εξηγήστε μας γιατί η κ. Αχτσιόγλου είπε προχθές ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που οι δημοσκοπήσεις πέφτουν συνεχώς έξω σε σχέση με τα εκλογικά αποτελέσματα τα τελευταία χρόνια, αλλά και γιατί βλέπουμε τέτοιες διαφορές στις μετρήσεις. Δεν ισχύει αυτό;» ρωτάω.

«Κατ’ αρχάς, αυτό που είπε η κ. Αχτσιόγλου δεν ισχύει. Και τον Ιανουάριο του 2015 και τον Σεπτέμβριο του 2015 – για να μιλήσουμε για τις τελευταίες δύο εκλογικές αναμετρήσεις – πολλές εταιρείες προέβλεψαν τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, αρκετές προέβλεψαν και τη διαφορά. Υπήρξε ένα ζήτημα με τις μετρήσεις που αφορούσαν στο δημοψήφισμα τον Ιούλιο του 2015, το θέμα όμως εκεί ήταν κυρίως τεχνικό, μεθοδολογικό. Αφού επαναλάβω το τετριμμένο, ότι μιλάμε για έρευνες που αποτυπώνουν μία σύντομη φάση και όχι για εργαλεία πρόβλεψης εκλογικών αποτελεσμάτων, θα σας πω ότι δεν μπορεί να στηριχθεί ο ισχυρισμός ότι οι εταιρείες που πραγματοποιούν πολιτικές έρευνες μεροληπτούν υπέρ κάποιου κόμματος ή κατά κάποιου άλλου» απαντά ο δεύτερος.

«Σε ό,τι αφορά τις διαφορές στις μετρήσεις, ας κρατήσουμε κατ’ αρχήν ότι όλες οι μετρήσεις, εδώ και πολλούς μήνες συμφωνούν ότι υπάρχει προβάδισμα της Ν.Δ., μικρότερο ή μεγαλύτερο. Το γεγονός ότι άλλη έρευνα καταγράφει π.χ τέσσερις μονάδες και άλλη π.χ. δώδεκα, εμένα δεν με ξενίζει. Αν συγκρίνουμε μετρήσεις της ίδιας εταιρείας, όπως οφείλουμε να κάνουμε, θα δούμε ότι όλες δείχνουν την ίδια «φωτογραφία», η κάθε μία με τον δικό της «φακό». Επιπροσθέτως, δεν παρουσιάζουν όλες οι εταιρείες την πρόθεση ψήφου. Άλλος παρουσιάζει πρόθεση ψήφου, άλλος πρόθεση ψήφου με αναγωγή επί των εγκύρων, άλλος εκλογική εκτίμηση, άλλος εκλογική επιρροή κλπ. Θα πρέπει να συμφωνήσουμε να παρουσιάζουμε όλοι έναν πίνακα, π.χ. όλοι την πρόθεση ψήφου χωρίς αναγωγή ή όλοι την πρόθεση ψήφου με αναγωγή, αλλά τέτοια συμφωνία ακόμα δεν υπάρχει…» συμπληρώνει ο πρώτος.

Δύσκολη η ανατροπή, πιθανή η μείωση της διαφοράς.

«Έχουν δίκιο στο Μαξίμου και την Κουμουνδούρου που λένε ότι αναμένουν βελτίωση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ τους επόμενους μήνες;» η επόμενη ερώτηση.

«Προφανώς στην κυβέρνηση υπάρχει μία ανησυχία και ίσως και ένας εκνευρισμός, επειδή βλέπουν τον λεγόμενο «δείκτη αισιοδοξίας» να βελτιώνεται τους τελευταίους μήνες, αλλά το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ στην πρόθεση ψήφου να παραμένει στην ίδια περιοχή» απαντά ο ένας εκ των δύο συνομιλητών μας. «Η αναμονή για βελτίωση του ποσοστού του ΣΥΡΙΖΑ βασίζεται στην προσμονή ότι αφού βελτιώνεται ο δείκτης αισιοδοξίας των πολιτών, κάποια στιγμή θα ανέβει και ο ΣΥΡΙΖΑ» συμπληρώνει ο δεύτερος και καταλήγει: «Δεν είναι βέβαιο, δεν είναι απίθανο».

«Πρέπει ακόμα να σημειώσουμε την εικόνα παγίωσης των δεδομένων που καταγράφουμε εδώ και καιρό. Είτε μεγάλη, άρα και αντιπροσωπευτική πλειοψηφία, δεν επηρεάζεται από ό,τι θετικό ή αρνητικό συμβαίνει, είτε θετικά γεγονότα επιδρούν στην κοινή γνώμη μαζί με αρνητικά και η μεταβολή είναι μικρή ως ανύπαρκτη» σημειώνει ο πρώτος και υποστηρίζει ότι διάφορα ποιοτικά στοιχεία, όπως η παράσταση νίκης, η βεβαιότητα ψήφου, η προτίμηση νίκης, αλλά και η καταλληλότητα για την πρωθυπουργία, είτε ανάμεσα στον κ. Τσίπρα και τον κ. Μητσοτάκη, είτε στον πίνακα των αυθόρμητων απαντήσεων, δείχνουν σαφές προβάδισμα της Ν.Δ.

«Αυτό το προβάδισμα, ανατρέπεται;» είναι η επόμενη ερώτηση.

«Τα πάντα ανατρέπονται, υπό προϋποθέσεις» είναι η απάντηση.

«Ποιες είναι αυτές οι προϋποθέσεις λοιπόν; Τις έχουμε σήμερα ή δεν τις έχουμε;» κόντρα – ερώτηση.

«Κοιτάξτε, η ανατροπή δείχνει εξαιρετικά δύσκολη. Η μείωση της διαφοράς, όμως, είναι εξέλιξη που μπορεί να συμβεί» είναι η δεύτερη απάντηση. «Ο ΣΥΡΙΖΑ ελπίζει να προσελκύσει ψηφοφόρους του κέντρου, η Ν.Δ. να χάσει κόσμο στα δεξιά της και οι αναποφάσιστοι που σήμερα καταγράφονται να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ κατά 80%-90%» εξηγεί ο πρώτος συνομιλητής μας.

«Σε ό,τι αφορά το πρώτο, δεν μιλάμε για «κλοπή» ψηφοφόρων από το Κίνημα Αλλαγής στον ΣΥΡΙΖΑ. Όσοι έχουν μείνει στο Κίνημα Αλλαγής, έχουν έντονα τα χαρακτηριστικά του αντι – ΣΥΡΙΖΑ ψηφοφόρου. Ο ΣΥΡΙΖΑ στοχεύει στον προοδευτικό ψηφοφόρο που έχει αποφασίσει ότι δεν ξαναγυρίζει στο Κίνημα Αλλαγής» διευκρινίζει ο δεύτερος και συνεχίζει: «Φαίνεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να συμπιέσει περαιτέρω το Κίνημα Αλλαγής. Ο κ. Τσίπρας, όμως, με τα συνεχή ανοίγματα στην κεντροαριστερά θέλει να διευκολύνει τους δικούς του ψηφοφόρους, με βάση τις εκλογές του 2015, να επιστρέψουν στον ΣΥΡΙΖΑ».

«Σε ό,τι αφορά τη γκρίζα ζώνη των αναποφάσιστων, πρώτον φαίνεται πως όποιοι ψηφοφόροι της Ν.Δ. είχαν ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ το 2015, έχουν επιστρέψει σήμερα στη Νέα Δημοκρατία. Το πρόβλημα του κ. Τσίπρα είναι ότι έχει την ίδια δυναμική με τον κ. Μητσοτάκη στους αναποφάσιστους και αυτό σημαίνει ότι δύσκολα μπορεί να ελπίζει στο ότι θα επαναπατρίσει το 80%-90% που χρειάζεται» επανέρχεται ο πρώτος.

«Ο κ. Μητσοτάκης έχει διείσδυση σε ψηφοφόρους του κέντρου που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ το 2015 ή ψήφισαν κόμματα του κέντρου, δηλαδή ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Ένωση Κεντρώων κλπ. Ανησυχεί, ωστόσο, για τις εξελίξεις στα δεξιά της ΝΔ – εκεί δηλαδή που ελπίζει ο ΣΥΡΙΖΑ – μήπως και κάποιος σχηματισμός ή κάποιοι σχηματισμοί καταφέρουν και του «κόψουν» κρίσιμες, για τον στόχο της αυτοδυναμίας, ψήφους» λέει ο δεύτερος για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

«Δηλαδή, Βελόπουλος;» ρωτάω.

«Ο Βελόπουλος δείχνει τώρα μία σταθερότητα πάνω από το 2%, αλλά δεν ξέρω αν στην τελική ευθεία θα αντέξει. Η μετακίνηση του εκλογικού σώματος σε πιο συντηρητικές θέσεις είναι δεδομένη, αλλά τις ακραίες φωνές είναι πιο πιθανό να τις αποτυπώσει στο ποσοστό της η Χρυσή Αυγή» απαντά ο πρώτος, συμφωνεί και ο δεύτερος.

Το στρατηγικό δίλημμα του πρωθυπουργού.

Αμφότεροι οι συνομιλητές μας συμφωνούν ότι ο κ. Τσίπρας, πέραν του ότι έχει να αποφασίσει το κατάλληλο για τον ίδιο timing των εθνικών εκλογών, έχει να πάρει και μία πολύ κρίσιμη απόφαση σε ό,τι αφορά τη στρατηγική του.

«Η στρατηγική της πόλωσης και της όξυνσης έχει οφέλη για τον κ. Τσίπρα, ενέχει όμως και ρίσκο. Είναι σαφές ότι μέσα από αυτή τη στρατηγική στοχεύει στο καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για τον ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζει όμως ότι ρισκάρει να ενισχυθεί περαιτέρω και η Ν.Δ. και να πετύχει τον στόχο της αυτοδυναμίας» λέει ο ένας συνομιλητής μας.

«Αντιστοίχως, αν επιχειρήσει να πάει σε χαλαρές εκλογές, μειώνει τις πιθανότητες του Κυριάκου Μητσοτάκη να είναι αυτοδύναμος, αλλά ρισκάρει ένα χαμηλό εκλογικό αποτέλεσμα για τον ΣΥΡΙΖΑ, χαμηλότερο από αυτό που πολιτικά και επικοινωνιακά μπορεί να αντέξει» συμπληρώνει ο δεύτερος.

«Άρα;» η επόμενη ερώτηση.

«Άρα, ό,τι και να αποφασίσει ενέχει ρίσκο» απαντά ο πρώτος.

«Ρισκάρω να σας απαντήσω ότι ο κ. Τσίπρας, φύσει και θέσει, θα πάει στην πρώτη γραμμή. Θα επιχειρήσει να πετύχει το μεγαλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για τον ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και αν έτσι ρισκάρει να «δώσει» ποσοστό αυτοδυναμίας στον κ. Μητσοτάκη».

«Το σενάριο να στηθούν πέντε κάλπες, σας προβληματίζει;» συνεχίζω.

«Οι πέντε κάλπες θα πρέπει να προβληματίσουν την κυβέρνηση. Αν, για παράδειγμα, υπάρξει ταλαιπωρία των εκλογέων, που θα εκφραστεί;» απαντούν με ερώτηση, σχεδόν ταυτόσημα.

«Αυτό σημαίνει ότι βλέπετε Οκτώβριο;» καταλήγω.

«Το τι βλέπουμε εμείς, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει μόνο τι θα σταθμίσει αυτός που αποφασίζει. Και αυτή η απόφαση ενέχει μεγάλο ρίσκο για τον κ. Τσίπρα, αλλά αυτός το γνωρίζει καλύτερα από όλους» είναι η απάντηση που παίρνω και ανανεώνω το ραντεβού για την τελική ευθεία της προεκλογικής αναμέτρησης.

Μικρό χρονικό του χρόνου, Του Στάθη*

`


`

Ο Δρόμος Της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ■

16 Μαρτίου 2019

ιστορικός και ο βιωματικός χρόνος είναι συνήθως διαφορετικοί, ενίοτε όμως συμπίπτουν. Συχνά ο ιστορικός χρόνος είναι πυκνός κι άλλοτε πάλι αργόσυρτος, ενώ ο βιωματικός χρόνος είναι πάντα απλώς βραχύς – vita brevis. Επ’ αυτού ο πατέρας μου συνήθιζε να λέει συχνά (συνήθως οι παλαιοί εκφράζονταν με επαναλήψεις) ότι: «παιδί μου, ώσπου να καταλάβεις τι συμβαίνει στον κόσμο, γερνάς και πεθαίνεις».

Η Ελλάδα βγήκε από την Κατοχή και τον Εμφύλιο καθημαγμένη φωτογραφία της χώρας περιείχε ξυπόλυτα παιδιά, φαγητό με το στανιό, ρημαγμένες συνοικίες, φοβισμένες επαρχίες, κάποια λίγα αμερικάνικα αυτοκίνητα για τους πλούσιους και μπόλικες εξορίες κρυμμένες κάτω απ’ το χαλί ή μάλλον κάτω απ’ την κουρελού.

Κι ύστερα άρχισαν να κυλούν οι πενταετίες. Χίλια εννιακόσια πενήντα πέντε χίλια εννιακόσια εξήντα, άρχισε να λιγδώνει το αντεράκι μας, (περισσότερα…)

ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ – Του Γιάνη Βαρουφάκη – Best Seller (10º μέρος/11 – Κεφάλαια 15º-16º )

«Ως  πατριώτης,  όχι  (δεν  θα  το  υπέγραφα). 

Είναι  κακό για τον λαό σου»!.

`

 Φοβερά* πράγματα έγιναν τότε. Που κρύφτηκαν από τα ΜΜΕ, τους «δημοσιογράφους», τους αναφέρομενους. Με συνέπεια να φαντάζουν «ως μη γενόμενα». Γιατί; Μην οξυνθούν τα πνεύματα, μη θολώσει η εικόνα της ΤΙΝΑ (Δεν υπάρχει εναλλακτική) ή μήπως και δεν μάθουμε την νοστιμότερη συνταγή της …ταραμοσαλάτας; Τα συμπεράσματα ευθύνη κάθε ενός και κάθε μιάς μας.

 * Κατά την ταπεινή μου γνώμη.

(…) Ζωντανεύοντας κάπως, ο Bόλφγκαvγκ συμφώνησε και είπε:

Β. Σόϊμπλε: «Γι αυτό σου είπα να πείσεις τον πρωθυπουργό σου να εξετάσει στην περίπτωση ενός τάιμ άουτ».

Γ. Βαρουφάκης: «Μόνο που η καγκελάριος σου έβαλε τέλος σε αυτή τη συζήτηση».

Β. Σόϊμπλε: «Τότε το μόνο που σου μένει είναι το μνημόνιο», είπε επανερχόμενος στην ίδια μη λύση.

Μόνο μια κίνηση πέρα από λογικά επιχειρήματα και ρητορική θα μπορούσε να σπάσει τον φαύλο κύκλο. Μια ανθρώπινη κίνηση, σκέφτηκα.

Γ. Βαρουφάκης:«Bόλφγκαvγκ, μπορώ να σου ζήτησα μια χάρη;» τον ρώτησα ταπεινά. Έγνεψε καταφατικά. Ενθαρρυμένος προχώρησα:

  Γ. Βαρουφάκης: «Είσαι στην πολιτική ζωή εδώ και σαράντα χρόνια. Εγώ μόνο εδώ και πέντε μήνες. Γνωρίζεις από τις προηγούμενες συναντήσεις μας πως παρακολουθώ με ενδιαφέρον τα άρθρα σου και τις ομιλίες σου από τα τέλη της δεκαετίας του 80. Θα ήθελα να ξεχάσεις για μια στιγμή πως είμαστε υπουργοί, ώστε να σε συμβουλευτώ. Όχι να με διατάξεις τι να κάνω. Αλλά να με συμβουλεύσεις. Mπoρείς να μου κάνεις αυτήν τη χάρη;»

Κάτω από τα άγρυπνο βλέμμα των σαστισμένων υφυπουργών του ξανάγνεψε καταφατικά. Αναθαρρεύοντας άλλη μία φορά, τον ευχαρίστησα και τον ρώτησα:

  Γ. Βαρουφάκης: «Στη θέση µου θα υπέγραφες το µνηµόνιο;»

Περίμενα πως θα μου έδινε την αναμενόμενη απάντηση ότι, δεδομένων των περιστάσεων, δεν υπάρχει εναλλακτική, συνοδευόμενη από τα συνήθη επιχειρήµατα που στερούνταν της οποιοσδήποτε οικονομικής λογικής. Δεν τα έκανε όμως. Αντ’αυτού κοίταζε έξω από τα παράθυρο. Για τα δεδομένα του Βερολίνου, ο καιρός ήταν ζεστός και ηλιόλουστος. Μετά γύρισε προς το μέρος μου και η απάντηση του με αποσβόλωσε

  Β. Σόϊμπλε: «Ως πατριώτης, όχι. Είναι κακό για τον λαό σου»…

 

`

`

(Διευκρίνηση: Τιμώ και σέβομαι το Γιάνη Βαρουφάκη. Αναγνωρίζω, την εντιμότητα, την αξιοπρέπεια, το θάρρος, το σεβασμό σε ιδέες και αρχές, καθώς και τις εξαιρετικές γνώσεις και επιστημονικές του ικανότητες του. …Δεν έχω την τιμή να τον γνωρίζω, ούτε τον ψήφισα ποτέ, ούτε διαφαίνεται, ιδίως τώρα, που κατεβαίνει στις εκλογές, λόγω, κυρίως μη πολιτικής συμφωνίας (για Καπιταλισμό-ΕΕ κ.α.)…

(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΑΡΘΡΟΥ **)

`

Τέλος Άνοιξης

 

`

ο τέλος του παιχνιδιού, το τελικό ξήλωµα του πουλόβερ, ήρθε εξήντα έξι µέρες ύστερα από εκείνο το βράδυ στα Εξάρχεια. (Βλέπε Κεφ. 14) Μια γελοιογραφία του Γιάννη Ιωάννου περιγράφει παραστατικότατα τις µέρες εκείνες. Στο σκίτσο η Ελλάδα εµφανίζεται γονατισμένη, µε τα χέρια δεµένα πισώπλατα, να προσπαθεί να αποδράσει. Πίσω της η ΕΕ, απειλητική φιγούρα µε το τσεκούρι του δήµιου υψωμένο, να την επιπλήττει που αρνείται να µείνει ακίνητη και να ακουμπήσει πειθήνια τα κεφάλι της στην πέτρα: «θα δείξεις λίγη υπευθυνότητα επιτέλους;» της φωνάζει.

Η δική µου εµπειρία από την περίοδο εκείνη αποδίδεται καλύτερα μέσα από µια άλλη αλληγορία: Το τέλος τoυ παιχνιδιού, το θεατρικό έργο του Σάµουελ Μπέκετ. Εκείνες τις εξήντα έξι µέρες ήταν σαν να παιζόταν μακρόσυρτα και βασανιστικά μπροστά στα μάτια µου στη µεγάλη σκηνή των Βρυξελλών, του Βερολίνου και του Μαξίµου. Η ιστορία του τυφλού, αυταρχικού Χαµ αποτύπωνε τέλεια στον καµβά του συµβολισµού τα βασικό µοτίβο του ευρωπαϊκού δράµατος, από τότε που η Ευρώπη χτυπήθηκε από την τραγική κατάρρευση του 2008 έως το τέλος της Άνοιξης του 2015. Όπως ο Χαµ επιβάλλει διαρκώς στον υπηρέτη και παραγιό του Κβο την εξαντλητική επανάληψη ανώφελων αγγαρειών, καθώς κι οι δύο πλησιάζουν σ ένα αναπόφευκτο αλλά και άπιαστο τέλος, ταυτόχρονα αναθεµατισµένο και επιθυµητό, έτσι και το βαθύ ευρωπαϊκό κατεστηµένο, χωρίς να έχει ιδέα πώς θα μπορούσε να διατηρήσει τον ασφυκτικό έλεγχο των κοινωνιών µας χωρίς να τις συνθλίψει, συνωµοτούσε προς µια κατάληξη αναπόφευκτη, αναθεµατισµένη αλλά και, για κάποιους στην κυβέρνησή µας, επιθυµητή.

`

Καθ΄όλο τον Μάιο, και βέβαια τον Ιούνιο, ήµουν σίγουρος ότι τα παιχνίδι που είχαν επιλέξει να παίξουν ο Αλέξης και τα πολεµικό µας συµβούλιο ήταν χαµένο. Απλώς προέβαιναν μηχανικά στις κινήσεις που θα οδηγούσαν στο αναπόδραστο µατ. Η μόνη ψευδαίσθηση που επιβίωνε μέσα µου ήταν η υποβόσκουσα ισχνή ελπίδα ότι, δεν μπορεί, ο Αλέξης θα αντιδρούσε μπροστά στον εξευτελισµό που του επιφύλασσε η τρόικα και, την ύστατη ώρα, θα επέλεγε να παίξει ένα άλλο παιχνίδι το παιχνίδι που σχεδιάζαμε εξαρχής.

Κάθε μέρα που περνούσε, η ισχνή ελπίδα εξασθενούσε. Αλλά, όσο επιβίωνε, όσο αµυδρή κι αν ήταν θα παρέµενα. Αν μη τι άλλο, είχα υποχρέωση να μη διευκολύνω τους δεσµοφύλακες της χώρας µου. Βλέποντας τους να βγάζουν αφρούς στη σκέψη ότι έπρεπε να βρουν τρόπο να µε αντικαταστήσουν, ώστε να πέσει η υπογραφή από πειθήνιο υπουργό οικονοµικών στο 3ο μνημόνιό τους, την οποία δεν περίµεναν από µένα, ατσαλωνόταν η αποφασιστικότητα µου να μην τους κάνω τη χάρη παραιτούµενος.

Όση ενέργεια µου απέµενε την αφιέρωσα σε πέντε καθήκοντα; στον αγώνα να υποστηρίξω την προσπάθεια της οµάδας εργασίας µας, υπό το ΣΔΟΕ, για το αλγοριθµικό κυνήγι των µεγαλοφοροφυγάδων, στην εκστρατεία να «µαντρώσουμε» τον ΟΠΑΠ ώστε να περιοριστεί η κοινωνική καταστροφή από τις βιvτεοµnχανές του τζόγου, στην προετοιµασία των παρουσιάσεών µου στο Eurogroup (ώστε να είναι όσον τα δυνατόν πιο εµπεριστατωµένες και αποτρεπτικές των σχεδίων της τρόικας), στην ανάπτυξη του παράλληλου συστήματος πληρωµών (συµπεριλαµβανοµένου του Σχεδίου Χ) και στην πρώτη προτεραιότητα µου, τη σύσταση του αξιόπιστου «Σχεδίου για την Ελλάδα», που είχαµε συµφωνήσει µε τον Nιέιβιvτ Λίπτον. Με τον Τζεφ Σάκς, τον Γκλεν Κιµ, τον Τζέιµι Γκάλµπρεϊθ και την εταιρεία Lazard ήδη εργαζόσασταν πάντα στα τρία τελευταία, µε σηµαντική συμβολή των Νόρµαν Λάµοντ, Λάρρυ Σάµµερς και Τόµας Μάγερ.

 

Στις 7 Μαίου θα μου δινόταν η ευκαιρία να παρουσιάσω για πρώτη φορά το πρόπλασμα του «Σχεδίου για την Ελλάδα», στο πλαίσιο κεντρικής ομιλίας στις Βρυξέλλες οργανωμένης από τον βελγικό ΣΕΒ και με την υποστήριξη της κυβέρνησης του Βελγίου. Ήταν μια ευκαιρία να εισπράξω σχόλια και κριτικές πριν το παρουσιάσουμε στο επόμενο Eurogroup της 11ης Μαίου, και με τη σκέψη ο Τζεφ να το παρουσιάσει ταυτόχρονα, εκ μέρους μου, στο ΔΝΤ και στον Ντέιβιντ Λίπτον. Δεν περίμενα βέβαια ούτε για μια στιγμή πως ο Σόιμπλε και τα περιβάλλον του θα υποδέχονταν το «Σχέδιο για την Ελλάδα» με ανοιχτές αγκάλες, ανεξαρτήτως της αξίας του, Όμως η προοπτική μιας στήριξης του «Σχεδίου» από τα Νο 2 του ΔΝΤ και τον Λευκό Οίκο, με τον οποίο ο Λίπτον συνδεόταν στενά, ίσως έδινε την ευκαιρία σε μερικούς, λιγότερο μεροληπτικούς, υπουργούς οικονομικών του Eurogroup να διαφοροποιηθούν από τη σκληρή γραμμή Σόιμπλε-Ντάισελµπλουμ

Πριν μεταβώ στις Βρυξέλλες, αποφάσισα να ταξιδέψω πρώτα στο Παρίσι και στη Ρώμη, και μετά την ομιλία των Βρυξελλών να πάω και στη Μαδρίτη, ώστε να ελέγξω κατά πόσον το «Σχέδιο για την Ελλάδα» θα έβρισκε κάποια θετική ανταπόκριση κι εκεί.

`

Με τέτοιους εχθρούς, τι να τους κάνετε τους συντρόφους;

κεί που είχαν φτάσει το πράγματα, δεν είχαμε και πολλά να χάσουμε. Γνώριζα πως το αδιέξοδο της δήθεν διαπραγμάτευσης ανησυχούσε Γάλλους, Ιταλούς και Ισπανούς. Ετσι, αποφάσισα να είμαι ειλικρινης και να ζητήσω ευθέως από τον Γάλλο, τον Ιταλό και τον Ισπανό ομόλογό μου, τους οποίους επισκέφτηκα τον έναν μετά τον άλλο στην έδρα

(περισσότερα…)

Ο Oύγκο Τσάβες και η κληρονομιά του: «Eνότητα, πάλη, μάχη και νίκη!» + 5/3/2013

Έξι χρόνια μετά τη φυσική του αναχώρηση, οι άνθρωποι της Βενεζουέλας διατηρούν την αφοσίωσή τους στον Ούγκο Τσάβες, συνεχίζοντας ενεργά τον αγώνα του. | (Φωτογραφία: @ErikaPSUV )

Δημοσιεύτηκε 5 Μάρτιος 2019

έσα από συζητήσεις, ομιλίες και πολιτικές ενέργειες, ο Ούγκο Τσάβεζ οικοδόμησε ένα σχέδιο για τη μετατροπή της κοινωνίας της Βενεζουέλας, με βάση το σεβασμό, την ενότητα και την αλληλεγγύη.

`
Αυτή την Τρίτη (5/3) ήταν η 6η επέτειος της κληρονομιάς του διοικητή Ούγκο Τσάβες, μετά τη φυσική του αναχώρηση, στις 5 Μαρτίου 2013

H πορεία του όχι μόνο ξύπνησε τη συνείδηση του λαού της Βενεζουέλας, αλλά και αγκάλιασε τους λαούς της περιοχής, σπέρνοντας μια κληρονομιά ενότητας και ειρήνης στην Αμερική, για να αφυπνίσει το όνειρο του Simón Bolívar, το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα.

»Αντιμέτωποι με αυτή την ύπαρξη νέων δυσκολιών, ανεξαρτήτως μεγέθους των, η ανταπόκριση όλων των πατριωτών, των επαναστατών, εκείνων που αισθάνονται την Πατρίδα ακόμη και στα σπλάχνα, είναι η ενότητα, ο αγώνας, η μάχη και η νίκη!» είπε ο διοικητής Τσάβες στην Τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση, τρείς μήνες πριν το φυσικό του τέλος.

Αυτά, που οι επόμενες γενιές άκουσαν ως τα τελευταία του λόγια, επιβεβαιώνουν την ομιλία του σχετικά με τη σημασία της Ενότητας, πως οι διακηρύξεις του δεν αρκούνται μόνο στα λόγια, αλλά-από τα πρώτα χρόνια μέχρι την τελευταία προεδρική θητεία- σε μέτρα ενσωμάτωσης και Συνεργασίας, προωθώντας τις αρχές της περιφερειακής συμπληρωματικότητας, του σεβασμού και της αλληλεγγύης μέσω των οργανισμών:

ALBA-TPC, η Βολιβαριανή Συμμαχία για τους Λαούς της Αμερικής μας – Συνθήκη Εμπορίου των Λαών, που ιδρύθηκε το 2004.

Celac, η Κοινότητα των Λατινοαμερικανικών και Καραϊβικών Εθνών, που δημιουργήθηκε το 2010.

– Τη Petrocaribe, μια διεθνής οικονομική και κοινωνική συμφωνία για τις χώρες της Καραϊβικής, που ξεκίνησε το 2005.

– Την Unasur, την Ένωση των Εθνών της Νότιας Αμερικής, που ιδρύθηκε το 2008.

Επίσης, μέσω συζητήσεων, ομιλιών και πολιτικών δράσεων, ο Ούγκο Τσάβες οικοδομησε ένα έργο μετασχηματισμού της κοινωνίας της Βενεζουέλας, επιδιώκοντας να μετασχηματίση τις δομές του καπιταλιστικού συστήματος και να προωθήσει τις αξίες του Σοσιαλισμού: ελευθερία, ισότητα, αλληλεγγύη.

Για να επιτευχθεί αυτό πέρα από τον ρόλο του, ο διοικητής εθνικοποίησε το πετρέλαιο, διανέμοντας τα κέρδη του σε διάφορα κοινωνικά προγράμματα που εγγυώνται στον πληθυσμό το οριζόντιο δικαίωμα της

#6AñosDeAmorYLealtad Pic.Twitter.com/fcI6VBfJk8 — Χόρχε Αρρέζα Μ (@jaarreaza) 5 Μαρτίου 2019

Pic.Twitter.com/fcI6VBfJk8 — Χόρχε Αρρέζα Μ (@jaarreaza) 5 Μαρτίου 2019

 πρωτοβάθμιας, δευτεροβάθμιας και πανεπιστημιακής εκπαίδευσης· στην αξιοπρεπή υγεία· στην ποιοτική στέγαση. Επίσης, μείωσε σημαντικά το κόστος των βασικών υπηρεσιών και δημιούργησε ευκαιρίες για κοινωνική πρόσβαση-που μέχρι τότε δεν είχε παρατηρηθεί-στον φτωχότερο πληθυσμό της χώρας.

Μακριά από τις παραμέτρους του καπιταλισμού, οι οποίες ενισχύουν τον ανταγωνισμό και τον ατομικισμό, αυτή τη νέα τάξη που ίσχυε στον τρόπο ζωής της Βενεζουέλας αποδυναμώνοντας την αστική κουλτούρα των ανθρώπινων αξιών, με την ένταξη στον σεβασμό, στην ειρήνη, στην ηθική και στην ταπεινοφροσύνη.

Έξι χρόνια μετά τη φυσική του αποχώρηση και σε ένα σενάριο διεθνούς επιθετικότητας, ο Βολιβαριανός λαός της Βενεζουέλας κατέχει την κληρονομιά του Ούγκο Τσάβες ως την κύρια σημαία του αγώνα και της ταξικής αντίστασης.

Είθε η κληρονομιά του να μας καλέσει σε αυτές τις στιγμές να υπερασπιστούμε την κυριαρχία των #Venezuela και #NuestraAmérica. Είθε η επαναστατική του αφοσίωση, ο αντισυστημιτισμός του και τα ιδανικά του για κοινωνική δικαιοσύνη να είναι ο οδηγός μας. Αυτός θα είναι ο φόρος τιμής μας στον διοικητή Ούγκο Τσάβες Φριάς. Pic.Twitter.com/0ukJsTZw4R
— Bruno Rodríγκεζ P (@BrunoRguezP) 5 Μαρτίου 2019

Τα λόγια του, ο τρόπος του, τα έργα του, η μέρα της ενωμένης και κυρίαρχης Αμερικής είναι σήμερα η μηχανή που οδηγεί το δρόμο των ανδρών και των γυναικών που συνεχίζουν να εργάζονται για το όνειρο των Τσάβες και Μπολιβάρ τώρα που πολιορκούνται από ορισμένες χώρες του κόσμου.

Για το σκοπό αυτό, επιστρέφουν ξανά και ξανά για να θυμούνται τα τελευταία λόγια του διοικητή Τσάβες στη Βενεζουέλα: «η απάντηση από όλους και όλες, από πατριώτες, από επαναστάτες, που αισθάνονται την πατρίδα ακόμα και στα σπλάχνα των, είναι η ενότητα, ο αγώνας, η μάχη και Η νίκη! ».
`
Pic.Twitter.com/0ukJsTZw4RΕίμαι ο Τσάβες! Οι σημερινοί άνθρωποι φωνάζουν! | Φωτογραφία: @VTVcanal8

Πηγή: Telesurtv.net

Αρέσει σε %d bloggers: